Το Βασίλειο της Αράχνης

Η πολιορκία του απόρθητου κάστρου στις απάτητες οροσειρές που πατούν στον ουρανό

2011-04-01T23:12:00.000-07:00

Οι μέρες κυλούν αργά στο Βασίλειο της Αράχνης, αλλά σε λίγο καιρό θα έχω να ανακοινώσω νεότερα για την ολοκλήρωση της ιστορίας (ένας τόμος, από τις βορειοδυτικές, εθα περιλαμβάνει ανασκευασμένο και όλο το υλικό που ήδη έχει κυκλοφορήσει, ελπίζω πριν τα Χριστούγεννα). Θυμίζω ότι έχω αποδεσμεύσει τα δικαιώματά μου από τον προηγούμενο εκδότη και κατά τη γνώμη μου αξίζει να κάνει λίγο ακόμα υπομονή όποιος θέλει να διαβάσει το Βασίλειο, μιας και από τα παλιά βιβλία πλέον δεν μου αποδίδονται ούτε δικαιώματα. Πάμε σε κάτι πιο άμεσο.

Το περιοδικό αντί x λόγου είναι ένα πολύ καλό λογοτεχνικό free press που εκδίδεται στα Γιάννενα και έχει διευθυντή τον Βαγγέλη Ευθυμίου. Αυτές τις μέρες κυκλοφόρησε το 9ο τεύχος σε όλα τα βιβλιοπωλεία- όσοι βρίσκεστε στην πόλη μας και το συναντήσετε πάρτε το μαζί σας για παρέα, διαβάστε το και φυλάξτε το στη βιβλιοθήκη σας. Επίσης επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του περιοδικού για να κατεβάσετε προηγούμενα τεύχη ή το αντίστοιχο group στο facebook.

Σημειώνω ότι όπως και σε κάθε editorial, υπάρχει κάλεσμα για νέους συνεργάτες που μπορούν να στείλουν άρθρα και έργα τους. Σε αυτό το τεύχος δημοσιεύεται και ένα φάνταζυ διήγημά μου με τον μάλλον παλαβό τίτλο "Η πολιορκία του απόρθητου κάστρου στις απάτητες οροσειρές που πατούν στον ουρανό".

Open publication - Free publishing - More anti

Κοράκι σε Άλικο Φόντο εναντίον Μύθων των Οτόρι

2011-02-11T11:13:00.000-08:00

Κάλεσμα για τους πιστούς του καλού φάνταζυ και της καλής λογοτεχνίας γενικότερα.
Φυσικά δεν θα μονομαχήσουν ο Αργυρός με τον Σιγκερού, αλλά θα παρουσιαστούς δύο τίτλοι που για μένα είναι πολύ αγαπημένοι. Το 2007 σε μία από τις πρώτες αναρτήσεις στη Σελίδα για Άλλες Σελίδες, είχα παρουσιάσει την Παγίδα των Αηδονιών, το πρώτο βιβλίο της πολύ πετυχημένης πενταλογίας (πλέον) της Λίαν Χερν. Για μένα είναι ένα βιβλίο που συγκαταλέγεται στα δέκα καλύτερα που έχω διαβάσει- με τους Οτόρι η λογοτεχνία του φανταστικού κάνει επίδειξη δυνατοτήτων.
Για το έξοχο Κοράκι σε Άλικο Φόντο δεν χρειάζεται να γράψω πολλά. Για μένα είναι το πρώτο και κύριο ελληνικό φάνταζυ που πρέπει να αποκτήσετε, είτε είστε οπαδός του είδους, είτε συγκαταλέγεστε στους αναγνώστους που διαβάζουν μόνο καλά βιβλία. Αν θέλετε να γνωρίσετε καλύτερα τον συγγραφέα Ελευθέριο Κεραμίδα, επισκεφθείτε το ιστολόγιο του βιβλίου, ενώ στο sff.gr (την πλέον ενημερωμένη ελληνική πύλη της φανταστικής λογοτεχνίας) θα διαβάσετε μία συνέντευξή του.

Για την παρουσίαση, τώρα: Οι Εκδόσεις Πατάκη σας προσκαλούν την Πέμπτη 17 Φεβρουαρίου 2011 στις 07:00 μ.μ. στο βιβλιοπωλείο Πατάκη (Ακαδημίας 65, Αθήνα), στην παρουσίαση των βιβλίων Κοράκι σε άλικο φόντο του Ελευθέριου Κεραμίδα και Το δίχτυ του Ουρανού από τη σειρά Μύθοι των Οτόρι της Λίαν Χερν.
Για τα βιβλία θα μιλήσουν οι Μαρία Τοπάλη, ο Μάκης Πανώριος και ο Ελευθέριος Κεραμίδας. Θα προβληθούν φωτογραφίες του Αντώνη Τσούλου.

Όπως αναφέρει ο συγγραφέας του Κορακιού "Πέρα από αυτά τα τυπικά, να πω ότι θέλουμε να κάνουμε κάτι λίγο διαφορετικό και πιο ενδιαφέρον από την τυποποιημένη παρουσίαση βιβλίου, εκτός από τα αναμενόμενα να έχουμε κι ένα γόνιμο θέμα προς συζήτηση (αυτό που προβοκατόρικα δηλώνει η αφίσα της πρόσκλησης που βλέπετε στην εικόνα). Θα γίνει επίσης επίδειξη ιαπωνικής καλλιγραφίας. Όσοι πιστοί προσέλθετε. Θα είναι τιμή μου να σας δω εκεί και να τα πούμε".

βορειοδυτικές εκδόσεις

2011-01-09T04:07:00.000-08:00

Προς τα εκεί πνέουν αυτή τη στιγμή οι άνεμοι.
Σε λίγο καιρό θα έχω αποφασίσει τις λεπτομέρειες, αλλά όπως φαίνεται το Βασίλειο της Αράχνης θα εκδοθεί (και θα ολοκληρωθεί) τον Απρίλιο από τις βορειοδυτικές εκδόσεις. Αυτή τη στιγμή έχω στο μυαλό μου ότι όλη η ιστορία θα είναι σε έναν και μοναδικό τόμο. Θα προσπαθήσω να συμπτήξω το περιεχόμενο των δύο πρώτων τόμων και θα προσθέσω ό,τι χρεάζεται στο τρίτο βιβλίο που είχε κυκλοφορήσει αποκλειστικά σε e-book, ώστε η ιστορία να είναι πλήρης και όπως ακριβώς την είχα φανταστεί.
Δεν θα προκύψει ένα ιδιαίτερα ογκώδες έργο, ενώ θα έχω καταφέρει να βελτιώσω τις ατέλειες των βιβλίων (σύμφωνα με τις παρατηρήσεις των αναγνωστών). Έτσι πιστεύω θα είναι ένα βιβλίο που θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον και για όποιον έχει διαβάσει τους δύο πρώτους τόμους όπως είχαν κυκλοφορήσει στην προηγούμενη έκδοσή τους, αλλά και για όποιον δεν έχει καμία επαφή με το βασίλειο.

*η εικόνα είναι από πίνακα του Ρώσου Ivan Bilibin και είναι ίσως μία πρώτη ένδειξη για το στυλ του εξωφύλλου

βορειοδυτικές εκδόσεις - βασίλειο της αράχνης

2010-12-01T04:33:00.000-08:00

Βρίσκομαι στα starbucks της Κοραή, γράφω στον υπολογιστή και έχω δίπλα μου το Κοράκι σε Άλικο Φόντο. Έχω έρθει στην Αθήνα για την εκτύπωση των πρώτων βιβλίων των Βορειοδυτικών Εκδόσεων.
Σε υπόλοιπα νέα, υπολογίζω ότι την άνοιξη ο κύκλος του Βασιλείου της Αράχνης θα ολοκληρωθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.
Παραπάμπω και σε ένα ενδιαφέρων άρθρο του ηλεκτρονικού αναγνώστη, σχετικά με τα e-books των εκδόσεων Λιβάνη.

υγ: άλλαξα και το φόντο του ιστολογίου, να είναι λίγο πιο παγωμένο

Κοράκι σε Άλικο Φόντο

2010-11-06T00:38:00.000-07:00

Καλημέρα. Με μικρές αλλαγές και προσθήκες επαναλαμβάνω την προηγούμενη ανάρτηση, μιας και πλέον το Κοράκι κούρνιαξε στα πρώτα βιβλιοπωλεία και είμαι βέβαιος ότι σύντομα θα ανοίξει τα φτερά του για μεγάλα πράγματα.

Η σημαντικότερη στιγμή για το ελληνικό φάνταζυ, τουλάχιστον για φέτος, αλλά και για τα τελευταία χρόνια, έφτασε. Όπως θα ξέρετε και όσοι διαβάζετε το σχετικό ιστολόγιο, το Κοράκι σε Άλικο Φόντο είναι ένα μυθιστόρημα φαντασίας του Λευτέρη Κεραμίδα, που σύντομα πιστεύω θα χαρακτηριστεί ως ο ελληνικός μύθος των Οτόρι.
Ο Λευτέρης διαθέτει μια εξαιρετική πένα και εγώ προσωπικά βελτιώθηκα πολύ διαβάζοντας κείμενα και διηγήματά του. Πέρα από αυτά είναι και ένας εξαιρετικός άνθρωπος, αλλά αρκετά με το λιβάνισμα, εσείς ως αναγνώστες δεν χρειάζεται να γνωρίζετε τίποτα από αυτά. Αυτός που σας ενδιαφέρει και μπορείτε εύκολα να διαπιστώσετε την ποιότητά του, είναι ο τρόπος γραφής του. Πηγαίνοντας στο ιστολόγιο του βιβλίου θα βρείτε μια προδημοσίευση του πρώτου κεφαλαίου (και πολλά άλλα συνοδευτικά κείμενα, καθώς και μαγευτικά παραμύθια από τον κόσμο).
Μία γεύση για το βιβλίο (σχεδόν κυριολεκτικά) μπορείτε να πάρετε και στο σχετικό άρθρο στο ιστολόγιο της Ευθυμίας Δεσποτάκη, ενώ λεπτομέρειες υπάρχουν και στην εκτενή συζήτηση στο sff. Τέλος, ξεχωριστή μνεία αξίζει το αισθητικό κομμάτι του βιβλίου: το εξώφυλλο που σχεδίασε ο Γιώργος Ναζλής είναι χωρίς υπερβολή ένα από τα ομορφότερα που έχω δει.

Ανεβάζω και ένα απόσπασμα από τον υπέροχο χάρτη του βιβλίου (διά χειρός Ozzo), ενώ αντιγράφω και την πρώτη ανάρτηση του συγγραφέα στο ιστολόγιό του στις 8 Οκτωβρίου του 2008, λόγια που σηματοδοτούσαν την αρχή ενός ανεπανάληπτου ταξιδιού: "Δημιουργώ σήμερα αυτό το ιστολόγιο για την υποστήριξη της σειράς φανταστικής λογοτεχνίας (φάνταζυ, συγκεκριμένα) "Οι Γιοι της Στάχτης", την οποία γράφω και φιλοδοξώ να εκδόσω. Προς το παρόν, δεν υπάρχουν πολλά να ειπωθούν. Μόλις ολοκλήρωσα τις διορθώσεις στο πρώτο βιβλίο και ετοιμάζομαι να το ταχυδρομήσω σε εκδότη. Σιγά-σιγά, μια φορά την εβδομάδα ίσως, λέω ν' αρχίσω να μοιράζομαι λεπτομέρειες για τον κόσμο που έχω πλάσει στο μυαλό μου και στο χαρτί. Κι επίσης να μοιράζομαι την αγωνία μου για το αν θα γίνει δεκτό προς έκδοση το βιβλίο, αν θα πάει καλά (σε περίπτωση που φανώ τυχερός κι όντως εκδοθεί) κτλ. Πολλές ιδέες έχω και πολλή όρεξη, όπως όλοι όταν στήνουν ένα ιστολόγιο. Αν όντως θα τις υλοποιήσω, αν θα συνεχίσω να έχω όρεξη να προσθέτω σ' αυτά που μόλις διαβάσατε; Θα δείξει".

Λευτέρη, καλή επιτυχία.
Είναι δεδομένη.

Κοράκι σε Άλικο Φόντο

2010-10-27T03:28:00.000-07:00

Η σημαντικότερη στιγμή για το ελληνικό φάνταζυ, τουλάχιστον για φέτος, πλησιάζει. Όπως θα ξέρετε και όσοι διαβάζετε το ιστολόγιο των Γιων της Στάχτης, σε λίγες μέρες θα έχει κουρνιάξει στις βιβλιοθήκες μας το αξιανάγνωστο κοράκι του Λευτέρη Κεραμίδα. Εκεί θα βρείτε και μια προδημοσίευση του πρώτου κεφαλαίου.
Μπήκα προς στιγμήν στον πειρασμό να ανεβάσω το πανέμορφο εξώφυλλο, αλλά μάλλον πρέπει να αφήσω την πρωτιά στον ίδιο το συγγραφέα. Πάντως μία γεύση για το βιβλίο (σχεδόν κυριολεκτικά) μπορείτε να πάρετε και στο σχετικό άρθρο στο ιστολόγιο της Ευθυμίας Δεσποτάκη.

Στα υπόλοιπα νέα, σημειώθηκε μια γλυκόπικρη εξέλιξη σχετικά με το μέλλον του Βασιλείου της Αράχνης. Καθώς δεν υπήρχε καμία προοπτική έντυπης έκδοσης του τρίτου τόμου και γενικότερα είχα αρκετά παράπονα απ' τη συνεργασία μου με τις εκδόσεις Λιβάνη, ζήτησα και αποδέσμευσα τα δικαιώματα των βιβλίων. Έτσι, εκτός συγκλονιστικοί απροόπτου, ανοίγει ο δρόμος για έκδοση του τρίτου βιβλίου κατά την άνοιξη, από τις βορειοδυτικές εκδόσεις, που συγκρότησα εδώ στα Γιάννενα.
Κατά σύμπτωση θα είναι και το τρίτο βιβλίο των βορειοδυτικών, ενώ υπάρχει το σχέδιο με αυτό το βιβλίο να ολοκληρωθεί και η σειρά. Όσοι τίμησαν με την ηλεκτρονική ανάγνωσή τους το "Τέχνασμα δεμένο με άλλο Τέχνασμα", θα γνωρίζουν ότι η ιστορία έχει συνέχεια*. Βασική μου σκέψη είναι να συμπυκνώσω λίγο τη γραφή και να προσθέσω δέκα κεφάλαια, ώστε όταν κυκλοφορήσει την άνοιξη το βιβλίο, θα ολοκληρώνει το ταξίδι του Βασιλείου της Αράχνης. Εννοείται, ότι όπως και όλα τα βιβλία των βορειοδυτικών εκδόσεων, εκτός από το να το αγοράσετε στο βιβλιοπωλείο, θα μπορείτε να το κατεβάσετε δωρεάν και από το site μας.

*Πάντως το μεσαιωνικό διήγημά μου "Ο θρύλος της Μονοβύζας", μπορείτε πλέον να το διαβάσετε και στο site του Λιβάνη.

**Τρεις αναρτήσεις πιο πριν υπάρχει το link για κατέβασμα του βιβλίου

edit: το όριο του προηγούμενου link εξαντλήθηκε, δοκιμάστε και εδώ: http://rapidshare.com/files/427454828/BasileioAraxnisIII.pdf

Ο Θρύλος της Μονοβύζας

2010-10-02T09:56:00.001-07:00

Όλα ήσυχα στο δυτικό μέτωπο. Γιάννενα είμαι, σήμερα γνωρίστηκα με τον ενορχηστρωτή του "Αντί Χ Λόγου", γράφω λίγο μια αστεία ιστορία που ανεβάζω σε συνέχειες στο facebook, κάνω μερικές διορθώσεις, περιμένω απαντήσεις στις χίλιες ερωτήσεις που έχω υποβάλει στον εκδοτικό μου οίκο, στις 9 Νοέμβρη θα κατέβω να ψηφίσω στην Αρκαδία, στις 19 θα είμαι στην Πάτρα για να συμμετέχω στην παρουσίαση του "Βασιλιά Ίκελου" του Νίκου Καρακάση (εκτός απροόπτου), και λίγο πριν ή λίγο μετά θα ανηφορίσω Έδεσσα για να παρουσιάσω το Βασίλειο της Αράχνης. Και ταυτόχρονα θα πρέπει να διορθώσω τα βιβλία των (υπό σύσταση και σκέψεων) "Βορειοδυτικών Εκδόσεων".

Το sff.gr λογικά όσοι περνάτε μία βόλτα από αυτό το ιστολόγιο το ξέρετε. Είναι ουσιαστικά το ελληνικό portal του φανταστικού και εκεί μπορείτε να συναντήσετε λίγο πολύ σύσσωμη την κοινότητα του είδους, είτε πρόκειται για αναγνώστες είτε για συγγραφείς. Αυτό τον καιρό διοργανώνεται ένας διαγωνισμός φάνταζυ με θέμα το "μυστικό". Συμμετέχουν 22 διηγήματα μελών του φόρουμ και ανάμεσά τους θα έχετε την ευκαιρία να διαβάσετε ορισμένα αξιόλογα. Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το σχετικό topic και εδώ την αναλυτική λίστα με όλες τις ιστορίες. Όπως θα διαπιστώσετε παίρνω και εγώ μέρος με το μυστηριώδη "Θρύλο της Μονοβύζας", ένα θέμα που με συναρπάζει λόγω και της καταγωγής μου (ο συγκεκριμένος εκτυλίσσεται στην ορεινή Γορτυνία). Θα σας πρότεινα από τη λίστα, τα διηγήματα 2, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16 και 21. Εντάξει, και το δικό μου εννοείται : )

Λοιπόν, αν είχα καθυστερήσει λίγο περισσότερο θα έβαζα στην προηγούμενη ανάρτηση ένα ακόμα ευχάριστο νέο. Ο φίλος Γιώργος από το Tales of a Broken Sword, συμφώνησε με τον Κέδρο για την έκδοση ενός παιδικού-εφηβικού φάνταζυ που έχει γράψει. Έχοντας διαβάσει το πρώτο μέρος μπορώ να πω ότι είναι πολύ καλό, αλλά θα πρέπει να κάνουμε λίγο υπομονή μέχρι να το δούμε στα ράφια. Έρχεται τα επόμενα Χριστούγεννα.

Τέλος αν σας αρέσουν τα ζόμπι, μπορείτε να τηλεμεταφερθείτε στη "σελίδα για άλλες σελίδες" όπου παρουσιάζω το "Περηφάνια και προκατάληψη και ζόμπι". Μην αναρωτηθείτε γιατί. Απλώς διαβάστε το. Αν όμως είστε για κάτι πιο κινηματογραφικό, τότε ίσως σας δώσω κάποια ιδέα απ' την "καρέκλα του σκηνοθέτη".

Over and out.

Ζυμώσεις και Κοράκια

2010-09-03T02:17:00.000-07:00

Μεσολάβησε το καλοκαίρι, διάστημα κατά το οποίο μάζεψα αρκετές θετικές (ή μάλλον θετικές :D ) γνώμες για το "Τέχνασμα". Όσο για την κυκλοφορία σε e-book δεν έχω βγάλει ακόμα συμπέρασμα. Σίγουρα είμαι ευχαριστημένος που πολλοί (με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο) κατέβασαν το βιβλίο στον υπολογιστή τους.
Διάφορες ιδέες σχεδιάζω στο τετράδιό μου τον τελευταίο καιρό. Το πιθανότερο είναι ότι θα κάνω έναν μικρό εκδοτικό οίκο μέσα στους επόμενους μήνες, με έδρα τα Γιάννενα. Λεπτομέρειες που ίσως ενδιαφέρουν συγγραφείς θα ανεβάσω στο μέλλον, αλλά ήδη έχω στο μυαλό μου και μερικά βιβλία που θα ήθελα να κυκλοφορήσουν με τη "σφραγίδα" μου.
Ανάμεσα σε αυτά είναι και ο τρίτος τόμος του "Βασιλείου της Αράχνης", που για την ώρα υπάρχει μόνο σε ηλεκτρονική μορφή (βλ. και προηγούμενη ανάρτηση). Η αλήθεια είναι ότι έχω ζητήσει από τον εκδοτικό μου οίκο (Λιβάνη, εκεί όπου είναι τα συγγραφικά μου δικαιώματα) να μου παραχωρήσει τα δικαιώματα ώστε να ανοίξει ο δρόμος και για την κυκλοφορία του τέταρτου τόμου. Ελπίζω να ξεπεραστούν τα νομικά προβλήματα και κάποια στιγμή το "Τέχνασμα" (καθώς και ο τέταρτος τόμος) να φτάσουν στα βιβλιοπωλεία.
Πάντως από τον Μάιο έχω υποβάλει για έγκριση και ένα ακόμα βιβλίο, ένα ιστορικό μυθιστόρημα που καλύπτει μια μεγάλη περίοδο του Μεσαίωνα. Όπως καταλαβαίνετε υπάρχει μεγάλη καθυστέρηση στις συνεννοήσεις, αλλά ελπίζω ότι σύντομα θα ανακοινώσω ένα... αίσιο τέλος.
Αλλά όλα αυτά είναι ακόμα σχέδια. Το τι ακριβώς θα γίνει θα το γνωρίζω στις επόμενες εβδομάδες.
Όπως στις επόμενες εβδομάδες περιμένω με ανυπομονησία το "Κοράκι σε Άλικο Φόντο", ένα εξαιρετικό φάντασυ που θα κυκλοφορήσει απ' τον Πατάκη. Μπορώ από τώρα να σας εγγυηθώ ότι το εξώφυλλό του είναι ένα από τα πιο όμορφα που έχετε δει ποτέ. Περισσότερα για το κοράκι και τον συγγραφέα Λευτέρη Κεραμίδα, υπάρχουν εδώ.
Αυτά για την ώρα. Αν θέλετε περάστε μία βόλτα από τη "σελίδα για άλλες σελίδες" όπου φιλοξενώ αυτή την εβδομάδα την ποιήτρια Άννα Νιαράκη, ή από την "καρέκλα του σκηνοθέτη", όπου θα διαβάσετε αναλυτική παρουσίαση του πολυσυζητημένου Inception.

Τέχνασμα δεμένο με άλλο Τέχνασμα: Rapidshare

2010-07-10T05:31:00.000-07:00

Ένα από τα αγαπημένα θέματα που θίγω σε συνεντεύξεις που μου έχουν δώσει διάφοροι συγγραφείς στη "σελίδα για άλλες σελίδες", είναι αυτό της διάθεσης βιβλίων μέσω ίντερνετ. Και δεν μιλάω μόνο για τα νομότυπα e-books που μπορείτε να αγοράσετε στα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία. Μιλάω και για όσα μπορείτε να βρείτε σε torrents ή στο rapidshare. Το ζήτημα είναι μεγάλο και υποθέτω υπάρχουν επιχειρήματα υπέρ και των δύο πλευρών.

Δεν ανεβάζω όμως την ανάρτηση για να εκθέσω τις απόψεις μου.

ΥΓ: Όπως γνωρίζετε το τρίτο μέρος του "Βασιλείου της Αράχνης" κυκλοφόρησε αποκλειστικά σε ηλεκτρονική μορφή και δικαιολογημένα έχω ακούσει αρκετά παράπονα. Εδώ πάντως μπορείτε να πάρετε μία γεύση*:
http://rapidshare.com/files/406123500/BasileioAraxnisIII.pdf

*Το όριο είναι για δέκα downloads, αλλά αν χρειαστεί το ξανανεβάζω.

Κυκλοφορία τρίτου τόμου: Τέχνασμα δεμένο με άλλο τέχνασμα

2010-06-07T12:28:00.000-07:00

A long expected party!
Ο τρίτος τόμος του Βασιλείου της Αράχνης είναι πλέον διαθέσιμος για download από το myEbooks.gr και τις εκδόσεις Λιβάνη- εδώ είναι και το σχετικό link.
Για την ακρίβεια είναι διαθέσιμα σε μορφή e-book και τα δύο πρώτα βιβλία της σειράς, ώστε αν θέλει κάποιος να κατεβάσει ολοκληρωμένη την τριλογία με τις περιπέτειες του Αλιόσκα και της Ένια (η ιστορία όμως θα συνεχιστεί σε ένα ακόμα βιβλίο).

Στην αμέσως προηγούμενη ανάρτησή μου μπορείτε να διαβάσετε το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου, ενώ η σύνοψη έχει ως εξής:
"Μετά την απελπισμένη έξοδο απ' την πολιορκούμενη πόλη της Αδιγχάρα, οι λιγοστοί επιζώντες συγκεντρώνονται στη ρίζα της γριάς βελανιδιάς για ν' αποφασίσουν τις επόμενες κινήσεις τους. Ανάμεσά τους ο αγγελιοφόρος Αλιόσκα, η ταχυδακτυλουργός Νάιλο, ο πρώην κατάδικος Ροτ, ο ψευδοπροφήτης Φραγκίσκος και ο μισοξωτικός Χίλβαν. Αποστολή τους είναι να βρουν τον πύργο του Παλαβού Αλχημιστή και αφού λύσουν το μυστηριώδη γρίφο της εισόδου, ν' ανακαλύψουν το τρίτο κομμάτι της απόκρυφης περγαμηνής. Όμως υπάρχουν κι άλλοι που επιζτούν τα μυστικά της περγαμηνής και θα διαπράξουν ανόσια εγκλήματα προκειμένου να την αποκτήσουν. Την ίδια ώρα που οι υπήκοοι της Αράχνης δίνουν την τελευταία μάχη ενάντια στους Πεδιανθρώπους, οι απεσταλμένοι των Ουρανών ετοιmάζονται να μονομαχήσουν με τους υπηρέτες του Κάτω Βασιλείου.
Στον τρίτο τόμο της σειράς μια περιπέτεια ολοκληρώνεται και μια νέα ξεκινάει."

Πιστεύω ότι όποιος έχει διαβάσει τα δύο πρώτα βιβλία της σειράς (έστω και πριν από μήνες) θα μπορέσει να ακολουθήσει χωρίς δυσκολία την πλοκή του Τεχνάσματος, άλλωστε σε αυτό θα βοηθηθεί και από την περίληψη που υπάρχει στις πρώτες σελίδες, αλλά και από το ανανεωμένο γλωσσάρι στο τέλος.

Είμαι εδώ για παρατηρήσεις, κριτική και σχόλια.

Τέχνασμα δεμένο με άλλο Τέχνασμα: Πρόλογος

2010-05-27T23:48:00.000-07:00

Για όσους θέλουν να πάρουν μία γεύση από το "Τέχνασμα δεμένο με άλλο τέχνασμα", ανεβάζω ξανά το δεύτερο κεφάλαιο του βιβλίου. Όπως θα διαπιστώσετε το συγκεκριμένο απόσπασμα δεν αναφέρεται στις περιπέτειες του Αλιόσκα και της Ένια, αλλά σε μία παράλληλη ιστορία στην οποία πρωταγωνιστούν δύο από τις αόρατες δυνάμεις. Οι αόρατες δυνάμεις είναι παρουσίες που ελάχιστα αντιλαμβάνονται και κατανοούν οι άνθρωποι, αλλά που οι πράξεις τους επηρεάζουν την πορεία του κόσμου από τη γένεσή του.
Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη, δώστης κλώτσο να γυρίσει παραμύθι ν' αρχινήσει...

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 36

Πέρα από τον κόσμο των ορατών

Εκατόν είκοσι εφτά χρόνια πριν από σήμερα, το έτος 1000 από κτήσεως του βασιλείου

ΜΕΡΙΚΕΣ ΜΕΡΕΣ ΞΗΜΕΡΩΝΟΥΝ πιο σκοτεινές από κάποιες άλλες. Εκείνος το αισθάνεται από την πρώτη στιγμή που ανοίγει τα μάτια, από την πρώτη ανάσα που επιστρέφει μέσα του, από την πρώτη σκιά που ρίχνει το σώμα του. Σαν αυτές ήταν κι εκείνη η ημέρα.

Όταν ο ήλιος ανέτειλε, ο Ιππότης γονάτισε στο χώμα για την αρχετυπική προσευχή του και μόλις έφτασε στο τέλος, σχημάτισε ένα σύμβολο στον αέρα και σηκώθηκε όρθιος, τινάζοντας τις σκόνες από τα γόνατα και τις παλάμες του. Για όση ώρα απήγγειλε μέσα του τις τέσσερις στροφές των οχτώ στίχων και των εξήντα τεσσάρων συλλαβών, είχε απομονωθεί από το περιβάλλον, αισθανόμενος ακόμα εντονότερα τη διττή μορφή της υπόστασής του. Υπήρχε και δεν υπήρχε.

Πήρε βαθιά ανάσα. Τίποτε δεν φούσκωνε τα πνευμόνια του με μεγαλύτερη ικανοποίηση απ’ το να βοηθάει τους αδύναμους γύρω του να μην υποφέρουν, τους πληγωμένους να μην πονάνε και τους αδικημένους να μην μένουν απροστάτευτοι. Αλλά και τίποτα δεν ήταν πιο δύσκολο απ’ αυτό, γιατί πάντα το ιερό καθήκον του ήταν συνυφασμένο με οδύνη ανείπωτη και εμπεριείχε την τιμωρία των παραβατών και των υβριστών. Τιμωρία δίκαιη, αλλά και σκληρή και βίαια στη μορφή που είχε οριστεί να εκτελείται.

Ο Ιππότης πολλές φορές αναρωτιόταν αν πράγματι έχει νόημα η αποστολή του ή αν ό,τι κι αν έκανε δεν θα μετέβαλε σε τίποτε τη βαθύτερη δομή του κόσμου. Το έγκλημα θα συνέχιζε να υπάρχει, το ίδιο κι η αδικία, η υστεροβουλία, η μνησικακία κι ο φθόνος. Και τότε τι απομένει για να τραφούν τα συναισθήματά του; Η ευχαρίστηση ότι σύνδραμε αυτούς που δεν θα το αναγνωρίσουν; Η ικανοποίηση ότι παρέμεινε πιστός στους νόμους που του επέβαλαν; Ή μήπως ότι περιόρισε την ελεύθερη βούληση των εχθρών του;

Έκλεισε τα μάτια κι έσφιξε τα βλέφαρά του. Προσπάθησε απεγνωσμένα ν’ αποδιώξει τις βλάσφημες σκέψεις που στοίχειωναν και βασάνιζαν κάθε σκοτεινό ξημέρωμα το μυαλό του. Όσο κι αν ταλανιζόταν το αποτέλεσμα δεν θα άλλαζε κι ούτε θα έβρισκε περισσότερη δικαιολόγηση για τις πράξεις του. Έτσι θα γινόταν γιατί έτσι ήταν γραφτό. Ποιος ήταν αυτός για να αμφισβητήσει τις επιταγές της ανώτερης δύναμης;

Φόρεσε τις άφθαρτες μπότες του, έδεσε τη ζώνη που είχε ξετυλίξει απ’ το λαιμό ενός τίμιου ανθρώπου και έσφιξε μέχρι να πονέσει τα λουριά του ασημένιου θώρακα στο στήθος του. Με αργές, τελετουργικές κινήσεις, έζωσε ένα διακοσμημένο με πετράδια εγχειρίδιο στη μέση και κρέμασε στην πλάτη του τη φαρέτρα με τα μαγικά βέλη, το τόξο και το κυρτό σπαθί. Συγκεντρώθηκε και άρχισε να μαζεύει ενέργεια από τον αέρα γύρω του, ενώ στ’ αυτιά του έφτανε η ηχώ λησμονημένων γεγονότων, θαμμένων από χρόνια στο τραχύ χώμα.

Όταν αισθάνθηκε έτοιμος και ολοκληρωμένος, άδειασε το βλέμμα του απ’ τις παράξενες εικόνες και κοίταξε αποφασιστικά ένα στριμωγμένο στα βουνά οροπέδιο που ανοιγόταν κάτω απ’ τα πόδια του. Θυμήθηκε ότι αυτοί που κατοικούσαν εκεί ονόμαζαν τη γη τους «Νότια» και το σημείο όπου στεκόταν αυτός «Βόρεια». Επίσης την ονόμαζαν «Βασίλειο της Αράχνης».

Ανάμεσα σε τακτοποιημένες καλλιέργειες και μποστάνια φύτρωναν μερικά ταπεινά σπίτια. Ανάμεσά τους ξεχώριζε ένα μεγαλύτερο, που είχε πιο μυτερή σκεπή και έμοιαζε με γονατισμένο άνθρωπο που προσεύχεται. Σ’ έναν πλαϊνό του τοίχο στηριζόταν ένας πέτρινος, ψιλόλιγνος πύργος χωρίς παράθυρα μήτε πολλές διακοσμήσεις, σαν κουμπωμένος στον εαυτό του ξερακιανός κύρης. Μικροσκοπικές φιγούρες ανθρώπων στόλιζαν με πολύχρωμες κορδέλες το μεγάλο κτήριο, ενώ πρώτα φάνηκε κι έπειτα από λίγο ακούστηκε μία μεγάλη σιδερένια καμπάνα να μετακινείται αργά στο ψηλότερο σημείο του πύργου.

Είχε πια σημάνει η ώρα. Με κάθε χτύπο της καμπάνας, ο Ιππότης έκανε αποφασιστικά βήματα και κατηφόριζε προς το χωριό, που στο μέλλον θα ονομαζόταν Φονοθόνοφ. Για μία ακόμα φορά είχε καταφέρει να ξεγελάσει τον εαυτό του και να συνάψει μια επίπλαστη ειρήνη μαζί του. Γνώριζε ότι έπρεπε να πεθάνουν όλοι εκεί που πήγαινε και έπρεπε να πεθάνουν από τα χέρια του.

***

Ο Ιππότης έφτασε στα πρώτα σπίτια κι έμεινε κρυμμένος ώσπου ο ήλιος να χαμηλώσει και ν’ αγκαλιάσει τις βουνοκορφές στα δυτικά. Τουλάχιστον έτσι θα ήταν, γιατί τον έκρυβαν τα θυμωμένα, μουντόχρωμα σύννεφα που είχαν ακολουθήσει τον Ιππότη κατηφορίζοντας την πλαγιά μαζί του. Στηριζόταν στη διαίσθησή του για να καταλάβει την ώρα της ημέρας, γιατί μερικές φορές τα μάτια του μπερδεύονταν και έβλεπαν μέρα εκεί όπου υπήρχε νύχτα και νύχτα εκεί όπου υπήρχε μέρα. Έδεσε αποφασιστικά τις γροθιές μου και κλείνοντας ξανά σφιχτά τα μάτια, ζήτησε συγχώρεση με λόγια που ταίριαζαν σε εκλιπάρηση. Δεν υπήρχε επιστροφή.

Ο κόσμος που είχε μαζευτεί στην εκκλησία θα έμενε μέσα όλη τη νύχτα. Γιορταζόταν η νίκη ενός αρχαίου τοπικού ήρωα ενάντια στο φοβερό και τρομερό Δράκο, που σκότωνε θεοσεβούμενους, απήγαγε παρθένες και διαγούμιζε μονές. Ο Δράκος ήταν άτρωτος γιατί δεν κοιμόταν ποτέ και όταν νύχτωνε έβαζε στα μάτια του ένα ζευγάρι φεγγοβόλα σμαράγδια, για να βλέπει στο απόλυτο σκοτάδι. Η χώρα ολάκερη δεν ησύχαζε όσο ο Δράκος την απειλούσε με την ανάσα του.

Για να τον νικήσει ο ήρωας, ανέβηκε στο πιο ψηλό βουνό και υποσχέθηκε στη Σελήνη ότι οι άνθρωποι θα τη λατρεύουν σαν θεά της νύχτας, με αντάλλαγμα να αψηφήσει μια φορά τον ήλιο και να τον σκεπάσει για λίγο. Αφού την έπεισε, πήγε μακριά στο τέλος του κόσμου στην Ανατολή και ζήτησε απ’ τον Ήλιο το πρωί που έβγαινε, να του γεμίσει ένα μπουκάλι με φως. Σε αντάλλαγμα θα φρόντιζε όλοι οι Άρχοντες από εκείνη τη μέρα και μετά να φορούν στα πορτρέτα τους ένα φωτεινό στεφάνι με ακτίνες από χρυσόχρωμα στο κεφάλι τους.

Έτσι και έγινε. Ενώ ο Ήλιος ήταν στο απόγειό του, η Σελήνη εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά του και τον έκρυψε. Ο Δράκος που πλιατσικολογούσε μία μονή, ξεγελάστηκε, νόμιζε ότι είχε έρθει η νύχτα και φόρεσε βιαστικά τα σμαράγδια στα μάτια του. Τότε εμφανίστηκε ο ήρωας και άνοιξε το μπουκάλι με το φως της αυγής, τυφλώνοντας το Δράκο. Την επόμενη κιόλας στιγμή το σπαθί του διαπέρασε πέρα ως πέρα τις φολίδες του τέρατος, απελευθερώνοντας τους ανθρώπους απ’ την τυραννία. Για εκείνη τη γιορτή οι χωρικοί είχαν συγκεντρωθεί στο ναό, χωρίς όμως να υποψιάζονται το τέλος τους που πλησίαζε…

Όταν ο Ιππότης είδε και τον τελευταίο κάτοικο του χωριού να διαβαίνει ευλαβικά το ιερό κατώφλι, σκαρφάλωσε σ’ έναν αχυρώνα και από εκεί πήδηξε στη στέγη του ναού. Καθώς οι πρώτες σταγόνες της βροχής άρχισαν να θολώνουν το φθινοπωρινό τοπίο, οι φωνές των πιστών ενώθηκαν σε ύμνους και ψαλμωδίες. Οι αισθήσεις του Ιππότη οξύνθηκαν και πλημμύρισαν με τη μυρωδιά του χώματος. Πήρε βαθιά ανάσα και άφησε να χυθεί μέσα του μια αμυδρή γεύση του πραγματικού κόσμου, που είχε εγκαταλείψει πριν χρόνο αμέτρητο. Συλλογίστηκε όσα βάραιναν τις σκέψεις του και αναρωτήθηκε αν το ρυάκι στα μάγουλά του προερχόταν απ’ τον ουρανό ή απ’ τα δάκρυά του. Το βλέμμα του πλανήθηκε στο χώρο και στα μάτια του ζωγραφίστηκαν ξανά εικόνες απ’ τις αμαρτίες του παρελθόντος…

***

Πίσω από την εκκλησία του χωριού, από παλιά υπήρχε μία τρύπα. Η τρύπα δεν ήταν πολύ βαθιά, ούτε πολύ απότομη και οι κάτοικοι δεν θυμόνταν ποιος την είχε σκάψει και γιατί. Ήταν απλά ένα κενό στο έδαφος. Ένα βράδυ πριν λίγο καιρό, οι οικογένειες που έμεναν κοντά στην εκκλησία ξύπνησαν από στριγκλιές και βογκητά που ξεπηδούσαν απ’ την τρύπα. Σύντομα διαπίστωσαν ότι έβγαιναν απ’ το στόμα ενός ανθρώπου, που είχε πέσει μέσα στην τρύπα- φως φανάρι ενός ξενομερίτη, αφού όλοι στο χωριό γνώριζαν για την επικίνδυνη τρύπα και φρόντιζαν να την αποφεύγουν.

Πράγματι μια νεαρή κοπέλα που περιδιάβαζε την περιοχή, είχε πέσει στην τρύπα, είχε τσακίσει το πόδι της και δεν μπορούσε να βγει χωρίς βοήθεια. Ονομαζόταν Δήμητρα από το Χθόνιο και πρόσφατα είχε χάσει τον αδερφό της Μιχαήλ απ’ το χτύπημα ενός κεραυνού. Αυτή και οι άλλες τρεις αδερφές της, μοιράστηκαν τα υπάρχοντά τους και χωρίστηκαν για ν’ αναζητήσουν την τύχη τους.

Κόσμος μαζεύτηκε σε έναν κύκλο γύρω απ’ το χείλος της τρύπας, με τις κάπες πρόχειρα ριγμένες στους ώμους τους. Στην αρχή πρότειναν να ρίξουν ένα σκοινί στην ξένη για να πιαστεί, αλλά κάποιος πετάχτηκε και είπε ότι δεν είχαν πολύ σκοινί στο χωριό και ότι θα μπορούσε να σπάσει ενώ την τραβούσαν. Τότε και η ξένη θα έμενε μέσα και το σκοινί θα αχρηστευόταν. Μία γυναίκα είχε την ιδέα να ρίξουν μία σκάλα στην τρύπα, όμως και αυτή η πρόταση απορρίφθηκε αφού ο ξυλουργός του χωριού είπε ότι οι σκάλες είναι πιο βαριές απ’ όσο φαίνονται και δύσκολα κουμαντάρονται. Μπορεί καθώς τη ρίχνανε να χτύπαγε την κοπέλα κάνοντάς της ακόμα μεγαλύτερη ζημιά. Δεν ήταν αστεία ζητήματα αυτά.

Τότε βγήκε μπροστά ένας γενναίος νέος και προσφέρθηκε να κατεβεί με αυτοθυσία στην τρύπα και να σύρει την τραυματισμένη κοπέλα πάνω. Έθεσε, όμως σαν προϋπόθεση να λάβει κάποιου είδους αμοιβή ώστε να καθησυχαστεί η ζήλια της αρραβωνιαστικιάς του, που θα τον έβλεπε στα χέρια μιας ξένης. Μόλις άκουσε αυτά τα λόγια η Δήμητρα, πέταξε στην επιφάνεια το δισάκι της, στο οποίο ανάμεσα σε λίγα αργυρά, κουρέλια, κλωστές και ξέφτια έκρυβε ένα παράξενο κομμάτι περγαμηνής.

Τότε, όμως που η λύση είχε βρεθεί, βγήκε μπροστά και διαφώνησε ο νεκροθάφτης του χωριού, λέγοντας σαν ειδικός ότι αν δύο άτομα προσπαθούσαν ν’ ανέβουν, τα τοιχώματα της τρύπας θα κατέρρεαν και θα τους καταπλάκωναν σαν τάφος. Κράτησε τα φιορίνια και την περγαμηνή σαν πληρωμή για τη σωτήρια συμβουλή του και τράβηξε για τις δουλειές του, αφού ευχήθηκε σε όλους καλή νύχτα.

Ενώ η συζήτηση προχωρούσε σε μάκρος, ο δήμαρχος πήρε το λόγο και ζήτησε να λάβουν άμεσα μέτρα, γιατί η τρύπα είχε μείνει πολύ καιρό ακάλυπτη και θα μπορούσε ακόμα κι ένας ντόπιος να ξεστρατίσει και ν’ ακολουθήσει την κακορίζικη τύχη της κοπέλας. Όλοι οι κάτοικοι κατένευσαν, είδαν το δίκιο στα λόγια του δημάρχου, που ήξερε πολλά και ήταν και γραμματιζούμενος και έτρεξαν στα σπίτια τους να φέρουν φτυάρια, αξίνες και τσάπες.

Αυτή η ιστορία θα τελείωνε σιωπηλά αν η Δήμητρα μες στην τρομάρα της δεν θυμόταν μία κατάρα, που είχε ακούσει απ’ τους ζητιάνους. Οι διακονιάρηδες έχουν την παράξενη δύναμη να καταριούνται όσους δεν τους δίνουν ελεημοσύνη κοντά σε ναούς. Η κατάρα μετά από λίγο ξεθυμαίνει, αν όμως κάποιος μαζεύει συνέχεια τέτοιες κατάρες, τότε στο τέλος τον βρίσκει μεγάλο κακό. Πολλοί έχουν χαθεί έτσι χωρίς να το ξέρουν.

Η Δήμητρα δεν ήξερε αν τα λόγια πιάνουν, αλλά έτσι όπως ήταν απελπισμένη κι ενώ οι πρώτες φτυαριές χώμα έπεφταν στο κεφάλι της, με τις τελευταίες της ανάσες έπλεξε με ξόρκια βαριά, κατάρα για τους κατοίκους του χωριού, κατάρα που κανείς πρέπει να προσέχει πριν ξεστομίσει, γιατί προσελκύει την προσοχή αόρατων πνευμάτων.

Ίσως οι κάτοικοι του χωριού ποτέ δεν έδιναν ελεημοσύνη και ίσως ποτέ δεν βοηθούσαν τους συνανθρώπους τους. Ίσως ο καιρός που είχε το κομμάτι της περγαμηνής στα χέρια της, να είχε προικίσει τη Δήμητρα με δυνάμεις, που δεν κατανοούνται. Το σίγουρο, όμως είναι ότι η κατάρα της έπιασε τόπο και δεν θ’ αργούσε να εκπληρωθεί. Και ο Ιππότης ήταν το μέσο.

***

Έσφιξε τα δόντια και προσέχοντας να μην παρασυρθεί απ’ την κλίση της σκεπής, έφτασε στο σημείο όπου ο πύργος του καμπαναριού έγερνε κι ακουμπούσε σαν για να ξεκουραστεί στον τοίχο του ναού. Χωρίς να δίνει σημασία στη βροχή που αντάριαζε και δυνάμωνε, άνοιξε προσεκτικά τη δερμάτινη θήκη όπου φύλαγε το τεχνούργημα με το οποίο τον είχε εξοπλίσει ο Δημιουργός.

Ήταν ένα γεωμετρικό όργανο, με μια μεταλλική καμπύλη, η οποία μετακινούνταν παράλληλα σ’ έναν πολύπλοκο σκελετό σφαίρας. Όλος αυτός ο μηχανισμός ήταν φτιαγμένος με ασύλληπτη δεξιοτεχνία, χωρούσε στην παλάμη ενός χεριού και έκρυβε πολλές μαγικές ιδιότητες. Σε μία πέτρινη γλώσσα, εξήντα τέσσερα χρόνια αργότερα, την πρώτη μέρα του πολέμου, θα το χρησιμοποιούσαν για να μετρήσουν τα βήματά τους ως το χαμό. Ο Ιππότης το χρησιμοποιούσε για να σκορπίζει όλεθρο μέσα απ’ τις θύελλες.

Ένωσε τη ματιά του με τα σύννεφα που έκρυβαν τον ουρανό και ζήτησε ειλικρινή συγχώρεση για μία ακόμη φορά. Πρώτα και κύρια για την απεριόριστη εξουσία που του είχε δοθεί και στη συνέχεια για τους δίκαιους, που αναγκαζόταν να εξοντώνει μαζί με τους άδικους. Είχε επίγνωση ότι όσο δύσκολο είναι κάποιος να κατανοήσει τις πράξεις του, άλλο τόσο δύσκολο είναι να συγχωρεθούν οι αμαρτίες του την ώρα της τελικής κρίσης. Μα έπρεπε να συνεχίσει.

Ακριβώς τη στιγμή που συγκεντρωμένος ενεργοποιούσε το τεχνούργημα, άκουσε απ’ την αντίθετη πλευρά της σκεπής το θόρυβο ενός κεραμιδιού που γλίστρησε κι έπεσε στο πλακόστρωτο. Σχεδόν ταυτόχρονα ένας κοντινός κεραυνός έσκισε την ατμόσφαιρα και κάλυψε τον κρότο του σπασίματος. Ο Ιππότης θυμήθηκε τις πρώτες φράσεις που είχε ενστερνιστεί ασπαζόμενος την ύπαρξη του Δημιουργού: «Τίποτα δεν δημιουργείται τυχαία κι ούτε μένει κρυφό απ’ τη μοίρα. Τα πάντα έχουν σκοπό που εκπληρώνεται.»

Τόσο γρήγορα όσο η λάμψη της αστραπής που τρέχει πριν το μακρινό μπουμπουνητό, ο Ιππότης τράβηξε το σκαλισμένο με ιερά σύμβολα εγχειρίδιό του. Όσες χιλιάδες φορές κι αν διάβαζε τα ρουνικά, οι λέξεις δεν άλλαζαν θέση, ούτε νόημα. Δεν είχε καταλήξει αν όντως κρύβονταν προστατευτικές ευχές ανάμεσα στα περίτεχνα σχέδιά ή ήταν η πίστη που καθοδηγούσε με πρόνοια τις πράξεις του. Όπως και να ‘χε τον είχε βοηθήσει απέναντι στο κακό και έλπιζε ότι θα τον βοηθούσε και τώρα. Ο εχθρός είχε φτάσει.

Γρήγορο κι ευκίνητο, μέσα από τις στάλες της βροχής και ανάμεσα σ’ ένα ανοιγόκλεισμα των βλεφάρων, εμφανίστηκε μπροστά του εκείνο το απαίσιο πλάσμα, ο αγγελιοφόρος του Κάτω Βασιλείου, το βδελυρό τέρας Σάμκα. Μεγαλόσωμο σαν λύκος, γαμψά νύχια, σώμα αιλουροειδούς, κεφάλι δαίμονα, τρεις αγκαθωτές ουρές, χαίτη από αγκάθια και πυρωμένα μάτια, αυτό ήταν. Για λίγο τα βλέμματά τους αναμετρήθηκαν.

Αφού το τέρας δεν μπόρεσε να τον αιφνιδιάσει με το τίναγμα των νυχιών, προσπάθησε να τον καρφώσει με τις ουρές του, που έσκισαν ξαφνικά τον αέρα σαν μαστίγια. Ο Ιππότης έσκυψε για να τις αποφύγει και ένιωσε το άγγιγμα του φόβου να διασχίζει τη ραχοκοκαλιά του.

Είχε μόνο μία στιγμή για να μελετήσει τα χαρακτηριστικά του παραμορφωμένου απ’ την κακία προσώπου του υποχθόνιου πλάσματος, αλλά ήταν αρκετή. Δεν ήταν η πρώτη τους συνάντηση.

Ο Σάμκα έβγαλε τη γλώσσα του κοροϊδευτικά στη θέα του εγχειριδίου, αλλά ο Ιππότης ήταν σίγουρος ότι το φοβόταν περισσότερο κι από δέκα τσεκούρια τίμιων δημίων. Το τέρας έκανε μερικά πλαϊνά βήματα για να κερδίσει χώρο και συσπείρωσε τα πόδια του για να ξαναεπιτεθεί. Ο Ιππότης υπολόγισε ότι αν παραμέριζε για να το αποφύγει, υπήρχε ο κίνδυνος να χάσει την ισορροπία του και να κουτρουβαλήσει στη στέγη. Το ίδιο κι αν ο Σάμκα πηδούσε πάνω του με ορμή.

Ο Ιππότης τύλιξε το χοντρό του μανδύα γύρω απ’ το χέρι για να προστατεύεται απ’ τα τσιμπήματα των ουρών, καμπούριασε και στύλωσε τα πόδια του στη στέγη. Το πλάσμα ήταν ελαφρύτερό του και θα χρειαζόταν μεγάλη δύναμη για να τον αναποδογυρίσει όπως σχεδίαζε. Ο Σάμκα ξαφνικά εκτινάχθηκε, ενώ ταυτόχρονα έφερνε τη μεγαλύτερη ουρά του απ’ τη δεξιά πλευρά του Ιππότη, που νόμιζε ακάλυπτη. Έπεσε πάνω του με όλο του το βάρος και παρότι το χτύπημα της ουράς πνίγηκε στο μανδύα, ο Ιππότης ένιωσε τα ρυπαρά νύχια του πλάσματος να του γδέρνουν λαιμό και πρόσωπο.

Προσπάθησε να κρατηθεί όρθιος, αλλά με το πλάσμα γαντζωμένο πάνω του ήταν μάταιο. Έγιναν ένα κουβάρι και άρχισαν να κατρακυλάνε με θόρυβο στην σκεπή, παρασέρνοντας μαζί τους κι ένα σωρό κεραμίδια. Γύρω τους ο αέρας άρχισε να στροβιλίζεται σε σατανικό ρυθμό απολύοντας και διαλύοντας και καταστρέφοντας τα πάντα στο άγγιγμά του.

Καθώς πάλευαν, το εγχειρίδιο του Ιππότη έφυγε απ’ τα χέρια του, το ίδιο το ασημένιο σπαθί και όλα τα μαγικά βέλη. Μέσα στην αγωνία του συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να νικήσει, γιατί ο Σάμκα δεν θα αναγνώριζε την ήττα του. Ο Ιππότης συγκέντρωσε όσες δυνάμεις του απέμεναν και τον κλώτσησε δυνατά στην κοιλιά, στέλνοντάς τον να τιναχτεί μερικά πόδια ψηλά στον αέρα και να σκάσει με κρότο δίπλα στο τεχνούργημα. Μέσα απ’ την καταιγίδα που μαινόταν σαν τρελή, ο Ιππότης ξεχώρισε κραυγές πανικού από την εκκλησία κάτω και κατάλαβε ότι η ώρα πλησίαζε.

Ο Ιππότης ξέπνοος παρατήρησε τις κινήσεις του Σάμκα. Ενώ αναρωτιόταν τι συμφέρον είχε να του επιτεθεί στη μέση της αποστολής του, το πλάσμα στάθηκε και πάλι όρθιο, πήρε στα χέρια του άφοβα το τεχνούργημα και μίλησε στη χυδαία γλώσσα του, που ήξερε πολύ καλά ότι αν κι ο Ιππότης δεν τη μιλούσε, την καταλάβαινε: «Με έστειλε ο ίδιος ο Διάβολος να μαζέψω την ψυχή του νεκροθάφτη, αλλά τον έχασα μέσα απ’ τα χέρια μου, η μυρωδιά του απομακρύνεται. Μετά σκέφτηκα να εμποδίσω την εκπλήρωση της κατάρας για να βασανίζεται στις κολάσεις η ψυχή της Δήμητρας στους αιώνες των αιώνων, αλλά μοιάζεις τόσο αποφασισμένος, που θα σε βοηθήσω», κάγχασε και στα χέρια του εμφάνισε ένα πουγκί. Το άνοιξε και σκόρπισε στον αέρα μία χούφτα ιριδίζουσας σκόνης, που στροβιλίστηκε βίαια γύρω απ’ το τεχνούργημα.

Ο Σάμκα δεν σπατάλησε περισσότερο χρόνο σε λόγια και απλώς εξαφανίστηκε, ενώ η εκκλησία άρχισε να σείεται κάτω από τα πόδια του Ιππότη. Χίλιες βελόνες τρύπησαν τα ακροδάχτυλα του πολεμιστή και μυρωδιά από θειάφι έσπασε τα ρουθούνια του. Ακριβώς μισή ανάσα αφού πήδηξε στο χώμα, το καμπαναριό κεραυνοβολήθηκε κι ο οργισμένος ανεμοστρόβιλος έσκισε στα δύο τη στέγη του ναού.

Πλίνθοι, πέτρες, δοκάρια και φωτιά χύθηκαν στα κεφάλια των πιστών σκοτώνοντας τους περισσότερους, ενώ όσοι γλύτωσαν και προσπάθησαν να τρέξουν, γυναίκες και μικρά παιδιά, βρήκαν το θάνατο από τους βράχους που ο Ιππότης πέταξε στα κεφάλιά τους. Μόλις και η τελευταία ψυχή πέταξε μακριά από κείνο τον τόπο, η λύσσα του ανέμου καταλάγιασε και η γη έπαψε να τρέμει.

Μόνος έμεινε ο Ιππότης στα χαλάσματα, συντετριμμένος να προσεύχεται για όσους είχαν χαθεί. Έκλαψε με σπαρακτικούς λυγμούς και παρακάλεσε τη βροχή να τον ξεπλύνει από εκείνη τη σκοτεινή μέρα.

Και όταν τα δάκρυά του στέγνωσαν, έψαξε στα πτώματα τον νεκροθάφτη, να πάρει αυτά που είχε κλέψει απ’ τη Δήμητρα και να ολοκληρώσει την αποστολή του. Το πτώμα, όμως δεν υπήρχε. Η καρδιά του Ιππότη βυθίστηκε.

Συλλογίστηκε τα λόγια του Σάμκα. Ο νεκροθάφτης είχε προλάβει να φύγει. Κάλεσε το άλογό του και άρχισε να καλπάζει προς τον επόμενο προορισμό.

***

Πέρασαν εκατόν είκοσι εφτά χρόνια και ο Ιππότης ακόμα κάλπαζε στη Ντραγκούτ…

Νωρίτερα εκείνη τη μέρα, σκαρφαλωμένος στην κορυφή ενός ψηλού βουνού είχε δει το μυρμήγκιασμα των Πεδιανθρώπων που προέλαυνε από όλες τις μεριές προς το μεγάλο Πύργο του βασιλείου. Με τις σκέψεις στην εξέλιξη του πολέμου, έφτανε καλπάζοντας σε ένα σταυροδρόμι. Τράβηξε με δύναμη τα γκέμια. Ο αέρας που για ώρες με ορμή στροβιλιζόταν στο πέρασμά του, παράσυρε με τη φόρα του ένα σύννεφο σκόνης μακριά, στέλνοντάς το να χαθεί στη γραμμή του ορίζοντα. Στα αριστερά και στα δεξιά του υπήρχαν δύο μεγάλα βουνά, που οι άνθρωποι ονόμαζαν Μερκατάλ και Άλμπιν. Μπροστά ανοιγόταν ένα οροπέδιο με καμένα σπαρτά.

Αναρωτήθηκε για την κατεύθυνση που έπρεπε ν’ ακολουθήσει. Ο ήλιος ήδη χαμήλωνε και απ’ τις δύο ξύλινες επιγραφές ο Ιππότης δεν μπορούσε να βγάλει συμπέρασμα. Δεν ήξερε την παραμικρή λέξη στη λαλιά αυτής της χώρας και οι ουρές των γραμμάτων μπερδεύονταν σαν αλληλοσπαρασσόμενα φίδια, δίχως να δημιουργούν γνώριμα σημάδια.

Πολύ βολικά, ένας ζητιάνος ντυμένος με ελεεινά κουρέλια είχε ξαπλώσει σ’ ένα μεγάλο θάμνο δίπλα από τις επιγραφές, έχοντας μία πέτρα για προσκέφαλο. Ή ήταν μεθυσμένος ή από φόβο παρίστανε τον κοιμισμένο- αποκλείεται να μην είχε ακούσει το βαρυφορτωμένο άτι να σταματάει δίπλα του.

Ο Ιππότης ξεπέζεψε με αργές κινήσεις, ενώ τα μεταλλικά ελάσματα στην πανοπλία του βαρυγκώμησαν θλιμμένα. Πλησίασε τον ξαπλωμένο και τον σκούντηξε με τη μύτη της σιδερένιας μπότας του. Εκείνος ανακάθισε τρομαγμένος και άνοιξε διάπλατα τα τσιμπλιασμένα μάτια του. Μπροστά του ορθωνόταν ένας άγνωστος και ολότελα τρομακτικός στην όψη πολεμιστής. Το ύψος του ξεπερνούσε τους ώμους του θηριόσωμου αλόγου του, το οποίο φορούσε μία βαριά πανοπλία, όπως ο αφέντης του. Τα χέρια του ήταν καλυμμένα με ασήμι ως τους αγκώνες και τα διάφορα εμβλήματα και οι προστατευτικοί ρούνοι που αγκάλιαζαν κάθε ελεύθερη επιφάνεια του μετάλλου θα είχαν φτιαχτεί σε κάποιο εξωτικό μέρος. Στο θώρακά του είχε σκαλισμένη μια ζοφερή εσχατολογική αναπαράσταση, που έκανε το ζητιάνο ν’ ανατριχιάσει.

Ακόμα θολωμένος απ’ τον ύπνο και το φόβο, ο ζητιάνος έτριψε τα μάτια του, στήριξε το βάρος του στις παλάμες και σηκώθηκε άτσαλα μπροστά στον άγνωστο, περιμένοντας στην ευτυχέστερη των περιπτώσεων κάποιου είδους τιμωρία ή επίπληξη. Δεν κουβαλούσε πάνω του χαρτιά για να διασχίζει τη χώρα κι ούτε κανένας του είχε επιτρέψει να ξεκουραστεί σ’ εκείνο το σταυροδρόμι. Είχε αποφασίσει να παρατήσει τα πάντα και να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του ως ερημίτης, αλλά όσο βάδιζε σε δρόμους του βασιλείου, οι νόμοι είχαν ακόμα ισχύ πάνω του.

Αν το πρόσωπο του Ιππότη πήρε οποιαδήποτε έκφραση ήταν αδύνατο να φανεί εξαιτίας του προσωπείου της περικεφαλαίας του, που ήταν κατεβασμένο. Έδειξε με το σιδερένιο γάντι του τις δύο κατευθύνσεις στις οποίες χωριζόταν ο δρόμος και απαίτησε να μάθει, τονίζοντας προσεκτικά τις λέξεις: «Προς τα πού είναι το κεφαλοχώρι αυτού του Φέουδου; Πρέπει να είμαι εκεί ως το σούρουπο. Είναι μακριά από εδώ;»

Ο ερημίτης άρχισε να τρέμει σύγκορμος. Με την άκρη του ματιού του ξεχώρισε τρία σπαθιά, δύο τόξα, μία κοντή λόγχη, ένα ακόντιο, ένα δίκοπο τσεκούρι και τέσσερις φαρέτρες με βέλη φορτωμένα στο άλογο- χώρια το κυρτό σπαθί και το εγχειρίδιο που είχε ζωσμένα πάνω του ο Ιππότης. Αποφεύγοντας να τον κοιτάξει κατά πρόσωπο, έδειξε όσο πιο ταπεινά μπορούσε τη μια απ’ τις δύο ταμπέλες. Έβαλε το δάχτυλό του στα γράμματα και είπε σχεδόν συλλαβιστά: «Το Φέουδο είναι από τούτο το δρόμο, Άρχοντα. Σε παρακαλώ μη με πειράξεις. Κοιμόμουν εδώ γιατί είμαι κουρασμένος κι η νύχτα αυτή την εποχή μοιάζει με τη μέρα.»

Ο Ιππότης ξαναρώτησε: «Και πόσο μακριά βρίσκομαι;» Ο ερημίτης πισωπάτησε, υποκλίθηκε βαθιά, βαθύτερα κι ακόμα πιο βαθιά και ψέλλισε: «Όχι πάνω από πολύ κι ούτε κάτω από λίγο. Ο δρόμος σε πηγαίνει κατευθείαν στο Φέουδο. Καρτάους το λένε οι ντόπιοι. Αν δεν φοβάσαι να τριποδίσεις για ώρες, εύχομαι Άρχοντα να φτάσεις πριν να ‘ναι αργά.»

Ο Ιππότης φάνηκε να ικανοποιείται και από ένα πουγκί άφησε να κυλήσει στο γάντι του ένα βαρύ νόμισμα. Το κοίταξε για μια καλή ματιά κι έπειτα το πέταξε στα πόδια του ζητιάνου που ήταν ακόμα διπλωμένος στα δύο. Το νόμισμα στριφογύρισε στον αέρα, αντανακλώντας λίγο από το πορφυρό χρώμα του ήλιου. «Αυτό για τον κόπο σου», εξήγησε ο Ιππότης και ξανακαβάλησε. Κοιτώντας προς τον ορίζοντα είπε: «Να βρεις μια κρυψώνα. Πλησιάζουν στρατοί.» Και κάλπασε με ορμή.

Ο ερημίτης περίμενε μέχρι να απομακρυνθεί καλά καλά ο άγνωστος πολεμιστής και πήρε στη χούφτα του το αστραφτερό, ολοστρόγγυλο νόμισμα. Ήταν βαρύ σαν πέτρα κι από τη μια πλευρά είχε χαραγμένες φράσεις σε παράξενη γλώσσα. Το γύρισε απ’ την άλλη και βλέποντας την αναπαράσταση πάγωσε. Απεικονιζόταν ένας πάνοπλος ιππότης που τα χέρια του ήταν καλυμμένα με ασήμι ως τους αγκώνες και το φορτωμένο με όπλα άλογό του, ήταν σηκωμένο στα δύο πόδια.
Έντρομος σήκωσε το κεφάλι του προς την κατεύθυνση που είχε φύγει ο Ιππότης. Το μόνο που διακρινόταν στο βάθος του δρόμου ήταν ένα κουρνιαχτό σκόνης που πάλευε να ενωθεί με τον ουρανό…

Trailer

2010-05-24T00:13:00.000-07:00

Και εδώ ένα μικρό trailer του βιβλίου που ανέβασα στο youtube:

Εκτός από το artwork του Γιώργου Δημητρίου και του Μιχάλη Φουντουκλή, στο video έχουν χρησιμοποιηθεί πίνακες του σπουδαίου Ρώσου εικονογράφου παραμυθιών Ivan Bilibin (1876-1942). Η μουσική είναι του Roger Subirana (http://www.rogersubirana.com/) και έχει χρησιμοποιηθεί σύμφωνα με την άδεια creative commons.

Εξώφυλλο τρίτου τόμου

2010-05-18T08:00:00.000-07:00

Επιτέλους έφτασε στα χέρια μου η σύνθεση του εξωφύλλου για τον τρίτο τόμο της σειράς. Είναι έργο του Γιώργου Δημητρίου φυσικά. Σε όχι πολλές μέρες το βιβλίο θα είναι διαθέσιμο στο myEBooks για download.
Την επόμενη εβδομάδα θα ανεβάσω ακόμα ένα κεφάλαιο του βιβλίου για όσους θέλουν να γευτούν λίγη ακόμα περιπέτεια από το Βασίλειο της Αράχνης.

υγ: Τελικά θα είναι διαθέσιμα για κατέβασμα και τα δύο πρώτα μέρη της σειράς.

Προδημοσίευση / Τέχνασμα δεμένο με άλλο Τέχνασμα (μέρος β')

2010-01-30T08:58:00.000-08:00

Συνεχίζω ανεβάζοντας ακόμα ένα κεφάλαιο από τον τρίτο τόμο του Βασιλείου της Αράχνης.
Μαζί με το προηγούμενο κεφάλαιο, έχω ήδη αναρτήσει τις πρώτες 34 σελίδες του βιβλίου. Ελπίζω το περιεχόμενο να σας ικανοποιεί. Αν θυμούνται οι αναγνώστες της σειράς, στο δεύτερο τόμο υπήρχε ένα κεφάλαιο που ονομαζόταν "Δεύτερη Προδοσία".

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 37

Πρώτη προδοσία

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ ΠΡΩΙΝΗ ΩΡΑ και λίγο πριν ο ήλιος ξεπροβάλει πίσω απ’ τις ανατολικές βουνοκορφές, στο θαμμένο στο χιόνι Χθόνιο, είχε επικρατήσει μία ανατριχιαστική ησυχία. Μπορεί από μακριά να έρχονταν συγκεχυμένοι οι άγριοι ήχοι της μάχης και μπορεί οι φωτιές που είχαν απλωθεί στα τείχη της Ανατολικής καστροπολιτείας να έβαφαν πράγματα και πλάσματα πορφυρά, όμως καμιά φωνή δεν ακουγόταν μέσα στο χωριό, ούτε και κανείς αποκοτούσε να βαδίσει στους παγωμένους δρόμους του. Σε μια απλωσιά, που κάποτε ήταν η πλατεία, δέκα δεκαπέντε αγκαλιασμένα πτώματα αλλόφυλων στρατιωτών κείτονταν σε σωρούς από ανακατωμένο, βρωμισμένο χιόνι και ομολογούσαν ότι πριν λίγο μια αντάρα είχε περάσει από ‘κει, αλλά τώρα η ησυχία είχε επιστρέψει να θρονιαστεί ξανά στη θέση της.

Ο Κβάζαρ έτριψε τα μάτια του ξανά και ξανά για να διώξει το απαίσιο κάψιμο που του προκάλεσε η σκόνη. Του την είχε πετάξει στο πρόσωπο ανακατεμένη στο χιόνι εκείνη η απαίσια γυναίκα. Όσο είχε προλάβει να δει καθαρά, η γυναίκα φορούσε ένα κόκκινο πουκάμισο κάτω απ’ το δερμάτινο θώρακά της και είχε ξεπηδήσει αναπάντεχα μέσα απ’ το σκοτάδι μαζί με τους υπόλοιπους αλαλάζοντες διαβόλους. Στην αρχή ο Κβάζαρ νόμιζε ότι ήταν οι αγριάνθρωποι με τα μυτερά αυτιά απ’ τα δάση, που είχαν βρει ευκαιρία να επιτεθούν πισώπλατα στο στρατό του την κρισιμότερη ώρα της πολιορκίας. Πολλές φορές κατά τη διάρκεια της εκστρατείας του, τού είχαν στήσει παγίδες, που είχαν προκαλέσει αδρές απώλειες σε άνδρες, εφόδια και χρόνο.

Μετά, όμως, καθώς ζωγράφιζε πάλι τις εικόνες στο μυαλό του, θυμήθηκε ότι οι επιτιθέμενοι φορούσαν ατσάλινους θώρακες, με τις σιχαμερές αράχνες σκαλισμένες πάνω τους. Όλα τα χρόνια που πολεμούσε στα βουνά, ο Κβάζαρ είχε καταλάβει ότι οι δασογεννημένοι διακινδύνευαν μόνο για τον εαυτό τους και μισούσαν εξίσου τις μεταλλικές εξαρτύσεις και τα εμβλήματα του βουνίσιου βασιλείου.

Για μια στιγμή του πέρασε απ’ το μυαλό ότι ίσως αυτοί που τους επιτέθηκαν στο Χθόνιο, ήταν εμπροσθοφυλακή ενισχύσεων απ’ τις δυτικές πόλεις, αλλά γρήγορα απόδιωξε αυτή τη δυσάρεστη και αβάσιμη εκδοχή. Στην απαρχή της τωρινής εκστρατείας του, οι εφτά Τσαρ τον είχαν διαβεβαιώσει ρητά ότι μέχρι να πέσει κι η τελευταία σπαθιά στη μάχη της Αδιγχάρα, οι πόλεις πέρα απ’ το Φράκτη με τα Αγκάθια θα παρέμεναν αυστηρά αμέτοχες. Η συνθήκη ειρήνης που θα συναπτόταν κατόπιν και για την οποία είχε ακούσει διάφορες φήμες, θα τηρούνταν απαρέγκλιτα. Κανείς δεν θ’ αποτολμούσε να παραβιάσει μια συμφωνία με τους Τσαρ. Ήταν πια οι εφτά ισχυρότεροι άνθρωποι στον κόσμο, όπως κάποτε ήταν οι οχτώ Άρχοντες της Αράχνης.

Ο Κβάζαρ προσπάθησε να σταθεί στα πόδια του, αλλά ήταν ακόμα ζαλισμένος κι ένα βουητό λες και πάλευε να απελευθερωθεί μέσα απ’ το κεφάλι του. Οι κλειδώσεις των γονάτων του έδειχναν την ηλικία τους και διαμαρτύρονταν, όπως έκαναν οι γερο-γκρινιάρηδες ναυτικοί στα μέρη του. Σχεδόν τα είχε φάει τα ψωμιά του θα έλεγε κάποιος, όσο κι αν αρνούνταν ο ίδιος του να το παραδεχτεί. Έτριψε τα μηλίγγια του για να συνέλθει και ετοιμάστηκε να ξεκινήσει.

Ξαφνικά, άκουσε κάτι ογκώδες να σχίζει το νυχτερινό ουρανό από πάνω του, ενστικτωδώς έσκυψε για να προφυλαχτεί και είδε γύρω στα διακόσια πόδια μέσα στο μισοσκόταδο, μια μεγάλη, μυτερή σκιά να καρφώνεται στο χιόνι με ορμή. Τότε, σαν ξαφνικά να ξεβούλωσε κάποιος τα αυτιά του, άκουσε ένα διαπεραστικό σφύριγμα, ακολουθούμενο από έναν εκκωφαντικό πάταγο και οι ήχοι ζωντάνεψαν και πάλι ολόγυρά του. Υπέθεσε ότι η σκιά ήταν η άστοχη βολή μιας απ’ τις γιγαντιαίες βαλλίστρες που χρησιμοποιούσαν ενάντια στις πύλες. Αμέσως συνειδητοποίησε ότι το βουητό μες στο κεφάλι του, δεν ήταν τίποτε άλλο από τον ορυμαγδό της μάχης που εξελισσόταν λίγο πιο μακριά και ψηλότερα απ’ το Χθόνιο.

Καθώς οι φωνές δυνάμωσαν στις κανονικές τους διαστάσεις, ο θόρυβος τον αφύπνισε. Η σκέψη του επικεντρώθηκε στη τελική επίθεση στον Ανατολικό Πύργο, η οποία βρισκόταν σε εξέλιξη σύμφωνα με το μέγα σχέδιο. Έπρεπε να σπεύσει εκεί όπου τελώνια ανέβαιναν στα τείχη για να δώσει διαταγές: να εμψυχώσει αν χρειαζόταν και να απειλήσει είτε χρειαζόταν, είτε όχι. Εκείνη η βραδιά ήταν η πιο κρίσιμη της πολιορκίας και η τελευταία μεγάλη ευκαιρία του να εκπορθήσει την πόλη πριν εδραιωθεί το βασίλειο του χειμώνα. Λεπτές κλωστές τον χώριζαν απ’ το να κατακτήσει την αιώνια δόξα ή να σαπίσει ανώνυμος, ζητιανεύοντας στην πολυκοσμία των βρωμερών σοκακιών της Καναά.

Τίναξε το βαρύ παλτό του και άρχισε να ψάχνει στο αναστατωμένο χιόνι γύρω, για το πριονωτό σπαθί του. Δεν ήταν από τα όπλα, που ένας κατώτερος στρατιώτης θα αξιωνόταν ποτέ να πιάσει στα χέρια του. Ελαφρύ κι όμως ανθεκτικό, μακρύ μα καλοζυγισμένο, είχε σφυρηλατηθεί με τέχνη και είχε προλάβει με ζέση να κλέψει κάμποσες ψυχές εχθρών του. Και ακόμα κι αν η κοψιά του δεν συγκρινόταν σε αξία με το θαυμαστό Καντάρ, το μυθικό σπαθί του πολεμοχαρή θεού Γκάργκας, δεν θα αργούσε σύντομα να χαράξει τη δική του ιστορία στον πόλεμο. Του το είχε χαρίσει ο προστάτης του, ο ίδιος ο Τσαρ Γιαν Κούνστχαρα, αφού πλήρωσε χούφτες χρυσάφι σε μάγους για να το τυλίξουν με ευχές, που θα έφερναν γρήγορο θάνατο σ’ όσους εχθρούς το άκουγαν να τραβιέται απ’ τη χρυσοποίκιλτη θήκη του. Οι μάγοι σε μία αρχέγονη τελετουργία, βύθισαν το σπαθί διαδοχικά στους λαιμούς οχτώ καμηλών, των παράξενων ζώων με τις καμπούρες, που συμβόλιζαν το βασίλειο των βουνίσιων.

Ενώ ο Κβάζαρ έψαχνε και κλώτσαγε το χιόνι εκνευρισμένος, είδε έναν οπλίτη με τα εμβλήματα των τσαρικών ταγμάτων της Καναά, να έρχεται λαχανιασμένος προς το μέρος του. Ο στρατιώτης είχε δεμένα τα δάχτυλά του σε λωρίδες από βρωμισμένα πανιά και αυλάκια αίματος κρυσταλλώνονταν στο μέτωπό του. Έφτασε μπροστά στον Ανώτερο της πολιορκίας, χαιρέτησε ακουμπώντας το θυρεό στο στήθος του και ανέφερε βιαστικά: «Κβάζαρ, χας καρουκάτ ες εριντέρ, σελ φαζούν. Ες εριντέρ», επανέλαβε για να δώσει μεγαλύτερη έμφαση στα μαντάτα που κόμιζε.

Ο Κβάζαρ πήρε μια πολύ απορρημένη έκφραση στο πρόσωπό του και αφού φόρτωσε με κοφτές διαταγές τον στρατιώτη, συνέχισε να ψάχνει με φούρια στο χιόνι για το πριονωτό σπαθί. Μες στο κεφάλι του, όμως ανακάτευε όσα είχε ακούσει, σαν να ήταν πυρωμένα κάρβουνα. Αυτοί που επιτέθηκαν στο Χθόνιο είχαν βγει μέσα από το κάστρο; Τι είδους απελπισμένη κίνηση ήταν αυτή; Αντί να βυθιστεί το μαχαίρι των πολιορκητών στην καρδιά του πέτρινου κτήνους, είχε γίνει το αντίθετο; Για μια στιγμή του πέρασε απ’ το μυαλό ότι ο ίδιος του ήταν ο στόχος της αντεπίθεσης. Ακουγόταν ειρωνικό, αλλά δεν αποκλείεται οι στρατηγοί του Καστριαίου να είχαν επίσης σκεφτεί να δολοφονήσουν τον ηγέτη του εχθρού. Η πιο δυσοίωνη σκέψη, όμως, ήταν ότι είχε πέσει θύμα προδοσίας απ’ τους προδότες.

Ο Κβάζαρ είχε περάσει μέρες και νύχτες ανακεφαλαιώνοντας στο μυαλό του το περίπλοκο μέγα σχέδιο, το οποίο βασιζόταν σε μία σειρά από καλομελετημένες προδοσίες· ελάσσονες και μείζονες. Την προκαθορισμένη στιγμή και τη συμφωνημένη μέρα, η πύλη που βρισκόταν στο κλιμακωτό νεκροταφείο της πόλης -η τέταρτη πύλη- θα άνοιγε διάπλατα και τα τελώνιά του θα ξεχύνονταν σαν σφήκες προς το εσωτερικό κάστρο της Αδιγχάρα. Την ίδια ώρα οι φρουρές κατά μήκος των τειχών θα είχαν ελαττωθεί στο ελάχιστο με πρόφαση τους αρραβώνες ενός στρατηγού. Ποιος τα είχε κανονίσει όλα αυτά; Πολλοί που τα συμφέροντά τους μπλέκονταν στον πόλεμο. Οι πληροφορίες πάντως είχαν φτάσει απ’ τους Τσαρ και δεν επιδέχονταν αμφισβήτηση.

Οι Τσαρ είχαν κανονίσει τη συνάντησή του με τον Παλαβό Αλχημιστή, οι Τσαρ του είχαν ζητήσει να στείλει σχεδόν το μισό του στρατό πίσω απ’ το όρος Μερκατάλ για να κυκλωθεί η πόλη, οι Τσαρ είχαν εξασφαλίσει πέρασμα μέσα απ’ το Φράκτη με τα Αγκάθια και οι Τσαρ είχαν ενορχηστρώσει τις λεπτομέρειες εκείνης της βραδιάς. Όλα αυτά, ενώ ταυτόχρονα είχαν έρθει σε επαφή με τους βασιλιάδες των δυτικών πόλεων και είχαν εξαγοράσει ουσιαστικά την ουδετερότητά τους. Είχαν πληρώσει θησαυρούς; Είχαν υποσχεθεί τιμές και αξιώματα; Είχαν τάξει αιώνια ζωή και εξιλέωση αμαρτιών; Πιθανότατα αυτά και πολλά άλλα. Ταυτόχρονα οι κατάσκοποι που από εκατό χρόνια τρύπωναν σε αξιώματα στο βασίλειο των βουνών, εκτελούσαν με ευλάβεια και αποτελεσματικότητα τα καθήκοντά τους στις κρίσιμες περιστάσεις.

Σύμφωνα με τις προετοιμασίες του Κβάζαρ, όσοι έμπειροι δολοφόνοι κι αντεροβγάλτες διέθετε, θα εισέβαλαν πρώτοι απ’ την ανοιχτή, τέταρτη πύλη και θα ακολουθούσαν το δικό τους δρόμο για να φτάσουν στην αίθουσα του θρόνου. Εκεί η δουλειά τους θα ήταν να πάρουν το κεφάλι του βασιλιά της Αδιγχάρα, μαζί με τα διακριτικά της αμφίπλευρης πανοπλίας του. Οι δολοφόνοι θα αναγνώριζαν το δρόμο τους, από μια σειρά με σχεδιασμένα λευκά βέλη στο πάτωμα. Αυτή η πληροφορία ήταν διασταυρωμένη από δύο μεριές.

Μέσα στην Αδιγχάρα υπήρχε ένας γέρος, καμπούρης κατάσκοπος, που προσποιούταν το γυρολόγο και κουβαλούσε πάντα ένα σακί ξέχειλο με βοτάνια και μαντζούνια. Ο γέρος, που φορούσε ένα πολύχρωμο σκούφο, τον είχε πλησιάσει ενώ ο στρατός του κατευθυνόταν προς την Αδιγχάρα, υποστηρίζοντας ότι είχε να αποκαλύψει μυστικά. Ο Κβάζαρ τον βασάνισε λίγο, του έδωσε πολύ χρυσό και τον έστειλε πίσω για δικό του σπιούνο. Αυτός ήταν κατά βάση τα μάτια και τ’ αυτιά του Κβάζαρ στο εσωτερικό της πόλης, αν και η αξιοπιστία τους ήταν αμφισβητήσιμη.

Τη κυριότερη, όμως δουλειά την είχε κάνει ένας σκιώδης μισοξωτικός, που φαινόταν ότι μπαινοέβγαινε χωρίς περιορισμούς στον Ανατολικό Πύργο. Είχε παρουσιαστεί στον Κβάζαρ με έγγραφα και σφραγίδες των Τσαρ, αλλά έκρυβε το όνομα και την ιδιότητά του. Δούλευε για έναν αφέντη στον οποίο αναφερόταν απλά ως «αστρολόγο» και για τον οποίο άφηνε να εννοηθεί ότι ήταν σπουδαίος και τρανός. Ο αστρολόγος είχε φροντίσει, όχι μόνο για τα ζωγραφιστά βέλη που θα έδειχναν το δρόμο, αλλά και για το να ανοίξει την κατάλληλη ώρα η τέταρτη πύλη- η αρχή του τέλους για τον Ανατολικό Πύργο.

Επιπλέον ο άγνωστος αστρολόγος είχε στείλει σχέδια με τα εμβλήματα της διπλής πανοπλίας του βασιλιά Καστριαίου, τα οποία απομνημόνευσαν οι στρατιώτες της πρώτης ομάδας που θα εισέβαλε στο κάστρο. Σύμφωνα με έκτακτο διάταγμα του Κβάζαρ, ο άνδρας που θα επέστρεφε με το κεφάλι του Καστριαίου, θα δικαιούταν το ένα εικοστό πρώτο από τα λάφυρα της κατάκτησης, θα οριζόταν υποδιοικητής της μισής πόλης και θα μεταβίβαζε αυτό το δικαίωμα στις επόμενες τρεις γενιές του.

Μία δεύτερη ομάδα σκληροτράχηλων πολεμιστών, θα χωριζόταν απ’ τους δολοφόνους και θα κατευθυνόταν προς τα μπουντρούμια του εσωτερικού κάστρου, με στόχο ν’ απαγάγει τον αυστηρότερα φρουρούμενο κρατούμενο του Ανατολικού Πύργου. Η τύχη του φυλακισμένου αυτού ανθρώπου, ενδιέφερε τον Κβάζαρ ίσως και περισσότερο απ’ την τύχη του βασιλιά. Ήταν ένας άνθρωπος, τον οποίο αναζητούσε απ’ την πρώτη στιγμή που είχε γίνει ηγέτης της εκστρατείας και ακόμα παλιότερα. Πίστευε ότι αν τον έβρισκε, τότε το πεπρωμένο του θα πλησίαζε στην ένδοξη εκπλήρωσή του.

Όλοι οι υπόλοιποι στρατιώτες και όσοι συνέχιζαν να ανεβαίνουν στα τείχη, θα αναλάμβαναν να στήσουν ένα προγεφύρωμα, ώστε να υποστηρίξουν τις δύο ομάδες και να κρατήσουν την πληγή του πέτρινου κτήνους ανοιχτή. Θα καταλάμβαναν τη γέφυρα και με βαλλίστρες, σφεντόνες και λογχοσπάθες θα απωθούσαν τους στρατιώτες του βασιλείου που ίσως δοκίμαζαν να αντεπιτεθούν. Με τη συγχρονισμένη μαζική επίθεση στα άλλα σημεία του εξωτερικού τείχους, ο στρατός του γρήγορα θα δημιουργούσε ρήγματα και θα λύγιζε τις άμυνες, αλλά έπρεπε πάση θυσία να χτυπήσει και στο εσωτερικό κάστρο, μην αφήνοντας τους υπερασπιστές να αναδιοργανωθούν. Ήξερε απ’ τους κατασκόπους ότι μέσα στο κάστρο υπήρχε μία αδιευκρίνιστη σε αριθμό δύναμη ιπποτών, φανατικοί προστάτες ενός θεού ή κάτι τέτοιο, οι οποίοι θα έμπαιναν τελευταίοι στη μάχη αν χρειαζόταν, για να αιφνιδιάσουν τους εισβολείς.

Ο ειρμός του Κβάζαρ διακόπηκε απότομα. Ενώ οι καταφλέκτες των Πεδιανθρώπων εκτόξευαν τεράστιες μπάλες από σανό αλειμμένο με ρετσίνι προς την πόλη, ο Ανώτερος έβγαλε ένα επιφώνημα θριάμβου και τράβηξε μέσα απ’ το χιόνι το πριονωτό σπαθί του. Φίλησε με σεβασμό την παγωμένη λεπίδα και ευχαρίστησε τον Γκάργκας.

Δίχως να χάσει χρόνο, έτρεξε προς το μέρος απ’ όπου οι μηχανές του είχαν εκτοξεύσει τους γάντζους και τις άγκυρες προς τα τείχη. Εδώ και λίγη ώρα είχαν σταματήσει το έργο τους, γιατί ήδη κρέμονταν παραπάνω απ’ όσα χρειάζονταν σκοινένια φίδια απ’ το κομμάτι του τείχους, που δέσποζε πάνω απ’ τα κεφάλια τους. Σειρές τελωνίων συνέχιζαν ν’ σκαρφαλώνουν στα σκοινιά, όχι και πολύ βιαστικά γιατί η προοπτική του πλιάτσικου αντισταθμιζόταν εξαίσια με την προοπτική του θανάτου.

Φτάνοντας ο Κβάζαρ έδωσε εντολή να επισπεύσουν αυτοί που ανέβαιναν στα τείχη. Τις διαταγές του επανέλαβε με βροντερή φωνή ένας αρχηγός τάγματος με καρφιά και κόκκινο λοφίο στην περικεφαλαία του και πρόχειρα σκαλισμένο ένα πηγάδι στο θώρακά του. Το πηγάδι δεν έμοιαζε με κανένα σύμβολο των Πεδιανθρώπων, αλλά πολλοί οπλίτες και ειδικά τα τελώνια, προτιμούσαν να φορούν εμβλήματα της φυλής ή της φατρίας τους. Ο αρχηγός τάγματος, μάλλον για να εντυπωσιάσει με την προθυμία του τον Κβάζαρ, γράπωσε με τη σειρά του ένα σκοινί και άρχισε να ανεβαίνει σαν αίλουρος στα τείχη και δύο φορές γρηγορότερα απ’ τους άλλους, ενώ συνέχισε και να ξελαρυγγιάζεται.

Ο Κβάζαρ είπε σ’ αυτούς που χειρίζονταν τους καταπέλτες, να τους απομακρύνουν απ’ τα τείχη και να ετοιμαστούν για να αρχίσουν να ρίχνουν κανονικές βολές. Όσα τελώνια βρίσκονταν εκεί έδειξαν με έμφαση τη δυσφορία τους, γιατί είχαν αποφασίσει ότι δικαιούνταν να ξεκουραστούν ως το ξημέρωμα, αλλά οι φωνές του Κβάζαρ και οι απειλές του για μαστίγωμα ως το μεσημέρι, τους ανάγκασαν να υπακούσουν με βαριά καρδιά και κατεβασμένα μούτρα. Ο Κβάζαρ αφού ούρλιαξε για λίγο ακόμα, γλύκανε κάπως τον τόνο του και υποσχέθηκε σπουδαίες ανταμοιβές απ’ τα λάφυρα του παλατιού και ίσα μερίδια απ’ τις ώριμες γυναίκες της πόλης. Τέλος έστειλε έναν φρουρό να τσακιστεί και να φέρει μπροστά του τον Παλαβό Αλχημιστή.

Τα πάντα έμοιαζαν να κυλούν σύμφωνα με το σχέδιο. Οι κραυγές χαράς πάνω απ’ τα τείχη, οι οδύνες που αντηχούσαν στην πόλη και οι μεγάλες φωτιές που φούντωναν, μαρτυρούσαν ότι η ώρα της τελειωτικής νίκης πλησίαζε. Επέβλεψε προσωπικά το ανέβασμα των κλουβιών με τα θηριώδη αγριόσκυλα, που ήταν εκπαιδευμένα να μυρίζουν συγκεκριμένες φάρες. Ετούτα εδώ ήταν διασταυρώσεις λιγκών με τσακάλια και μπορούσαν να εντοπίσουν καλικάντζαρους σε απόσταση πολλών εκατοντάδων ποδιών, ακόμα και μέσα σε στοές και διαδρόμους που δεν είχαν ξαναπερπατήσει. Και εκεί όπου υπήρχε καλικάντζαρος μες στο πέτρινο κτήνος, βρισκόταν και ο φυλακισμένος που έψαχνε.

Από μακριά, ο άνεμος έφερνε τα ανελέητα βροντοκοπήματα ενός πολιορκητικού δράκου, που είχε φτιαχτεί απ’ το μεγαλύτερο δέντρο τριών κατακτημένων επαρχιών. Τα χτυπήματα, συνόδευαν ρυθμικά οι κραυγές των εκστασιασμένων πολεμιστών, που μετά από μήνες ταλαιπωρίας, κόπων και θανατηφόρων συγκρούσεων, διψούσαν για κάθε είδους λάφυρα. Σύντομα όλα τα θρυλικά πλούτη της μεγαλύτερης ανατολικής πόλης και δεύτερης μεγαλύτερης στο βουνίσιο βασίλειο, θα έπεφταν στις βρωμιασμένες αγκαλιές τους. Ζούσαν γι’ αυτό, οι ανάσες τους βάραιναν απ’ τον άγριο πόθο.

Ο φρουρός επέστρεψε μετά από κάμποση ώρα λαχανιασμένος. Η έκφραση στο κοκκινισμένο του πρόσωπο ήταν απολογητική. Άρχισε να μιλάει γρήγορα γιατί είχε πολλά ν’ αναφέρει, αλλά επιφυλακτικά γιατί δεν ήταν όλα ευχάριστα. Σε τριακόσια πόδια απ’ το Χθόνιο, είχε τσακιστεί μια παράξενη ξύλινη κατασκευή, σε σχήμα γερακιού και μεγέθους μικρού κάρου. Όσοι το είδαν να περνάει πάνω απ’ τα κεφάλια τους, αναγνώρισαν αβίαστα το Μαύρο Πουλί, που τις περασμένες εβδομάδες βουτούσε απ’ τα γύρω βουνά στην πόλη.

Μέσα στα συντρίμμια του ξύλινου πουλιού και σ’ ένα σακί παραγεμισμένο με άχυρο και πριονίδια, βρήκαν ανέπαφο ένα ξύλινο κασελάκι, βαμμένο σε έντονο κόκκινο χρώμα. Μέσα υπήρχαν έγγραφα και πάπυροι με σπουδαιοφανή εμβλήματα και χρυσοποίκιλτα βουλοκέρια, που έφεραν τα ονόματα των τεσσάρων Αρχόντων των δυτικών πόλεων της Αράχνης. Οι τελευταίες οδηγίες και διαβεβαιώσεις για τη σύναψη της απέραντης ειρήνης.

Ο Κβάζαρ κούνησε το κεφάλι του και ακολούθησε νοερά την αντίστροφη πορεία της μυτερής σκιάς που είχε δει νωρίτερα. Το βλέμμα του προσπέρασε την πόλη και συνάντησε μία απόκρημνη πλαγιά στα Δυτικά, όπου είχαν επισημάνει πριν μέρες τη θέση ενός απομονωμένου φυλακίου του βασιλείου. Τώρα εκεί έκαιγαν τρεις μεγάλες πυρές, ορατές από μίλια μακριά.

Ο Κβάζαρ πήρε στα χέρια του τα βαρύτιμα έγγραφα και αποφάσισε να τα μελετήσει αργότερα με την ησυχία του, γιατί υπήρχε ακόμα μία είδηση, ίσως εξίσου σημαντική. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του φρουρού, ο Παλαβός Αλχημιστής είχε εξαφανιστεί! Μερικοί στρατιώτες ορκίζονταν ότι τον είδαν να ανεβαίνει από τα σκοινιά, μαζί με τους πρώτους λόχους. Την ίδια στιγμή άλλοι τον είδαν να μπαίνει σαν τρελός στο ψηλότερο κτίσμα της πόλης και ταυτόχρονα άλλοι τον είδαν να κατεβαίνει περπατώντας κάθετα πάνω στα τείχη. Από τη σκηνή του, δε, έλειπαν όλα τα πράγματα κι ο αλλόκοτος εξοπλισμός του. Μπαούλα, χάρτες, φιαλίδια, εργαλεία, όργανα, ψαλίδια, καθρέφτες και όπλα.

Ο Κβάζαρ αναθεμάτισε και ξεχνώντας αυτοστιγμεί την ως τότε προσφορά του συμμάχου του, μετάνιωσε που είχε συμφωνήσει να πάρει μαζί του στην εκστρατεία το μυστηριώδη εκείνο άνδρα με τις παράξενες ιδέες. Πύρωσε και έβρισε τον καταραμένο άνεμο που τον είχε πετάξει στο δρόμο του. Με τις φλέβες στο λαιμό του φουσκωμένες, διέταξε όποιον συναντούσε τον Παλαβό Αλχημιστή να τον συλλάμβανε νεκρό ή ζωντανό, χωρίς φυσικά να υποπτεύεται τη ματαιότητα των λόγων του.

Τι να σήμαινε άραγε αυτή η απροειδοποίητη εξαφάνιση; Τι είδους καινούρια μαγγανεία είχε μηχανευτεί για να εκμεταλλευτεί τις καταστάσεις;

Άρπαξε το πρώτο τελώνιο που βρήκε και φώναξε να παρουσιαστεί μπροστά του ένας απ’ τους γλοιώδεις, βαριεστημένους αρχηγούς τους. Όσο κι αν χρειαζόταν όλες του τις δυνάμεις για να επιβεβαιώσει τη νίκη του και να διασφαλίσει την κυριαρχία του στον Ανατολικό Πύργο, έπρεπε δίχως χασομέρι να αποσπάσει δυο τρεις ομάδες προσκόπων για να κυνηγήσουν αυτούς που είχαν επιχειρήσει έξοδο και είχαν ξεφύγει απ’ τη μάχη στο Χθόνιο. Δεν πολυπίστευε ότι συνιστούσαν απειλή, αλλά και δεν ήθελε να στηθεί οποιουδήποτε είδους αντιπερισπασμός πίσω απ’ τις γραμμές του.

Εκείνη τη στιγμή αναδεύτηκαν οι σκιές δίπλα του και εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά του ο αινιγματικός, μισοξωτικός κατάσκοπος. Ήταν πάνοπλος, κρατούσε στα χέρια του ένα μεγάλο πολεμικό σφυρί κι η έκφρασή του απείχε πολύ απ’ τη συνηθισμένη, ψυχρή απάθειά του. Έσταζε ιδρώτα κι απ’ τον αριστερό του ώμο ξεπρόβαλε η σπασμένη ουρά ενός βέλους. Στο δεξί του μπράτσο κρεμόταν μισολυμένη μία γαλάζια κορδέλα. Ο κατάσκοπος κοίταξε τον Κβάζαρ στα μάτια. Η φωνή του έμοιαζε να ανεβαίνει από βάθη απύθμενα: «Χαίρε Κβάζαρ. Η νίκη που σου υποσχεθήκαμε είναι κοντά. Ο σοφός αστρολόγος στέλνει τώρα τις εντολές του. Της ομάδας των κυνηγών σου θα ηγηθώ εγώ. Μαζί μου θα ‘ναι κι ένας ακόμα άνθρωπος. Έτσι θα γίνει.»

Ο Κβάζαρ τον κοίταξε διερευνητικά από την κορυφή ως τα νύχια. Αμφιταλαντεύτηκε για το αν έπρεπε να τον εμπιστευτεί ή με μια γρήγορη κίνηση να του κατεβάσει το πριονωτό σπαθί στο λαιμό. Άλλωστε σε τι χρειαζόταν πια τη βοήθειά του; Μία αμοιβή λιγότερη. Ο μισοξωτικός χαμογέλασε και σαν να διάβασε τις σκέψεις του Πεδιανθρώπου, είπε: «Ακόμα δεν έχουν τελειώσει όλα. Σου λείπει μία λέξη. Ένα σύνθημα για να βάλεις στα χέρια σου τον φυλακισμένο.» Ο Κβάζαρ τον κοίταξε παραξενεμένος. Ένα ακόμα παιχνίδι; Συλλογίστηκε για λίγο και είπε ξεφυσώντας: «Εντάξει λοιπόν. Τα τελώνια είναι στη διάθεσή σου. Ποιο συνθηματικό υποτίθεται χρειάζομαι;»

Ο μισοξωτικός τράβηξε απότομα την ουρά του βέλους απ’ τον ώμο του και η λέξη ξεβράστηκε απ’ το στόμα του μέσα σ’ ένα μουγκρητό: «Αναγέννηση.»

Η σκηνή φωτίστηκε σαν να άναψαν ταυτόχρονα ένα εκατομμύριο πυρσοί. Πάνω απ’ τις πύλες του Μερκατάλ άρχισε να ανατέλλει ένας κατακόκκινος ήλιος.

Προδημοσίευση / Τέχνασμα δεμένο με άλλο Τέχνασμα

2009-12-06T11:23:00.000-08:00

(Επαναλαμβάνω μία παλαιότερη ανάρτηση, έχοντας κάνει μερικές αλλαγές. Είναι ολόκληρο το δεύτερο κεφάλαιο του τρίτου τόμου του Βασιλείου της Αράχνης.)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 36

Πέρα από τον κόσμο των ορατών

Εκατόν είκοσι εφτά χρόνια πριν από σήμερα, το έτος 1000 από κτήσεως του βασιλείου

Όταν ο ήλιος ανέτειλε, ο Ιππότης γονάτισε στο χώμα για την αρχετυπική προσευχή του και μόλις έφτασε στο τέλος, σχημάτισε ένα σύμβολο στον αέρα και σηκώθηκε όρθιος, τινάζοντας τις σκόνες από τα γόνατα και τις παλάμες του. Για όση ώρα απήγγειλε μέσα του τις τέσσερις στροφές των οχτώ στίχων και των εξήντα τεσσάρων συλλαβών, είχε απομονωθεί από το περιβάλλον, αισθανόμενος ακόμα εντονότερα τη διττή μορφή της υπόστασής του. Υπήρχε και δεν υπήρχε.

Πήρε βαθιά ανάσα. Τίποτε δεν φούσκωνε τα πνευμόνια του με μεγαλύτερη ικανοποίηση απ’ το να βοηθάει τους αδύναμους γύρω του να μην υποφέρουν, τους πληγωμένους να μην πονάνε και τους αδικημένους να μην μένουν απροστάτευτοι. Αλλά και τίποτα δεν ήταν πιο δύσκολο απ’ αυτό, γιατί πάντα το ιερό καθήκον του ήταν συνυφασμένο με οδύνη ανείπωτη και εμπεριείχε την τιμωρία των παραβατών και των υβριστών. Τιμωρία δίκαιη, αλλά και σκληρή και βίαια στη μορφή που είχε οριστεί να εκτελείται.

Ο Ιππότης πολλές φορές αναρωτιόταν αν πράγματι έχει νόημα η αποστολή του ή αν ό,τι κι αν έκανε δεν θα μετέβαλε σε τίποτε τη βαθύτερη δομή του κόσμου. Το έγκλημα θα συνέχιζε να υπάρχει, το ίδιο κι η αδικία, η υστεροβουλία, η μνησικακία κι ο φθόνος. Και τότε τι απομένει για να τραφούν τα συναισθήματά του; Η ευχαρίστηση ότι σύνδραμε αυτούς που δεν θα το αναγνωρίσουν; Η ικανοποίηση ότι παρέμεινε πιστός στους νόμους που του επέβαλαν; Ή μήπως ότι περιόρισε την ελεύθερη βούληση των εχθρών του;

Έκλεισε τα μάτια κι έσφιξε τα βλέφαρά του. Προσπάθησε απεγνωσμένα ν’ αποδιώξει τις βλάσφημες σκέψεις που στοίχειωναν και βασάνιζαν κάθε σκοτεινό ξημέρωμα το μυαλό του. Όσο κι αν ταλανιζόταν το αποτέλεσμα δεν θα άλλαζε κι ούτε θα έβρισκε περισσότερη δικαιολόγηση για τις πράξεις του. Έτσι θα γινόταν γιατί έτσι ήταν γραφτό. Ποιος ήταν αυτός για να αμφισβητήσει τις επιταγές της ανώτερης δύναμης;

Φόρεσε τις άφθαρτες μπότες του, έδεσε τη ζώνη που είχε ξετυλίξει απ’ το λαιμό ενός τίμιου ανθρώπου και έσφιξε μέχρι να πονέσει τα λουριά του ασημένιου θώρακα στο στήθος του. Με αργές, τελετουργικές κινήσεις, έζωσε ένα διακοσμημένο με πετράδια εγχειρίδιο στη μέση και κρέμασε στην πλάτη του τη φαρέτρα με τα μαγικά βέλη, το τόξο και το κυρτό σπαθί. Συγκεντρώθηκε και άρχισε να μαζεύει ενέργεια από τον αέρα γύρω του, ενώ στ’ αυτιά του έφτανε η ηχώ λησμονημένων γεγονότων, θαμμένων από χρόνια στο τραχύ χώμα.

Όταν αισθάνθηκε έτοιμος και ολοκληρωμένος, άδειασε το βλέμμα του απ’ τις παράξενες εικόνες και κοίταξε αποφασιστικά ένα στριμωγμένο στα βουνά οροπέδιο που ανοιγόταν κάτω απ’ τα πόδια του. Θυμήθηκε ότι αυτοί που κατοικούσαν εκεί ονόμαζαν τη γη τους «Νότια» και το σημείο όπου στεκόταν αυτός «Βόρεια». Επίσης την ονόμαζαν «Βασίλειο της Αράχνης».

Ανάμεσα σε τακτοποιημένες καλλιέργειες και μποστάνια φύτρωναν μερικά ταπεινά σπίτια. Ανάμεσά τους ξεχώριζε ένα μεγαλύτερο, που είχε πιο μυτερή σκεπή και έμοιαζε με γονατισμένο άνθρωπο που προσεύχεται. Σ’ έναν πλαϊνό του τοίχο στηριζόταν ένας πέτρινος, ψιλόλιγνος πύργος χωρίς παράθυρα μήτε πολλές διακοσμήσεις, σαν κουμπωμένος στον εαυτό του ξερακιανός κύρης. Μικροσκοπικές φιγούρες ανθρώπων στόλιζαν με πολύχρωμες κορδέλες το μεγάλο κτήριο, ενώ πρώτα φάνηκε κι έπειτα από λίγο ακούστηκε μία μεγάλη σιδερένια καμπάνα να μετακινείται αργά στο ψηλότερο σημείο του πύργου.

Είχε πια σημάνει η ώρα. Με κάθε χτύπο της καμπάνας, ο Ιππότης έκανε αποφασιστικά βήματα και κατηφόριζε προς το χωριό, που στο μέλλον θα ονομαζόταν Φονοθόνοφ. Για μία ακόμα φορά είχε καταφέρει να ξεγελάσει τον εαυτό του και να συνάψει μια επίπλαστη ειρήνη μαζί του. Γνώριζε ότι έπρεπε να πεθάνουν όλοι εκεί που πήγαινε και έπρεπε να πεθάνουν από τα χέρια του.

***

Ο κόσμος που είχε μαζευτεί στην εκκλησία θα έμενε μέσα όλη τη νύχτα. Γιορταζόταν η νίκη ενός αρχαίου τοπικού ήρωα ενάντια στο φοβερό και τρομερό Δράκο, που σκότωνε θεοσεβούμενους, απήγαγε παρθένες και διαγούμιζε μονές. Ο Δράκος ήταν άτρωτος γιατί δεν κοιμόταν ποτέ και όταν νύχτωνε έβαζε στα μάτια του ένα ζευγάρι φεγγοβόλα σμαράγδια, για να βλέπει στο απόλυτο σκοτάδι. Η χώρα ολάκερη δεν ησύχαζε όσο ο Δράκος την απειλούσε με την ανάσα του.

Για να τον νικήσει ο ήρωας, ανέβηκε στο πιο ψηλό βουνό και υποσχέθηκε στη Σελήνη ότι οι άνθρωποι θα τη λατρεύουν σαν θεά της νύχτας, με αντάλλαγμα να αψηφήσει μια φορά τον ήλιο και να τον σκεπάσει για λίγο. Αφού την έπεισε, πήγε μακριά στο τέλος του κόσμου στην Ανατολή και ζήτησε απ’ τον Ήλιο το πρωί που έβγαινε, να του γεμίσει ένα μπουκάλι με φως. Σε αντάλλαγμα θα φρόντιζε όλοι οι Άρχοντες από εκείνη τη μέρα και μετά να φορούν στα πορτρέτα τους ένα φωτεινό στεφάνι με ακτίνες από χρυσόχρωμα στο κεφάλι τους.

Έτσι και έγινε. Ενώ ο Ήλιος ήταν στο απόγειό του, η Σελήνη εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά του και τον έκρυψε. Ο Δράκος που πλιατσικολογούσε μία μονή, ξεγελάστηκε, νόμιζε ότι είχε έρθει η νύχτα και φόρεσε βιαστικά τα σμαράγδια στα μάτια του. Τότε εμφανίστηκε ο ήρωας και άνοιξε το μπουκάλι με το φως της αυγής, τυφλώνοντας το Δράκο. Την επόμενη κιόλας στιγμή το σπαθί του διαπέρασε πέρα ως πέρα τις φολίδες του τέρατος, απελευθερώνοντας τους ανθρώπους απ’ την τυραννία. Για εκείνη τη γιορτή οι χωρικοί είχαν συγκεντρωθεί στο ναό, χωρίς όμως να υποψιάζονται το τέλος τους που πλησίαζε…

Όταν ο Ιππότης είδε και τον τελευταίο κάτοικο του χωριού να διαβαίνει ευλαβικά το ιερό κατώφλι, σκαρφάλωσε σ’ έναν αχυρώνα και από εκεί πήδηξε στη στέγη του ναού. Καθώς οι πρώτες σταγόνες της βροχής άρχισαν να θολώνουν το φθινοπωρινό τοπίο, οι φωνές των πιστών ενώθηκαν σε ύμνους και ψαλμωδίες. Οι αισθήσεις του Ιππότη οξύνθηκαν και πλημμύρισαν με τη μυρωδιά του χώματος. Πήρε βαθιά ανάσα και άφησε να χυθεί μέσα του μια αμυδρή γεύση του πραγματικού κόσμου, που είχε εγκαταλείψει πριν χρόνο αμέτρητο. Συλλογίστηκε όσα βάραιναν τις σκέψεις του και αναρωτήθηκε αν το ρυάκι στα μάγουλά του προερχόταν απ’ τον ουρανό ή απ’ τα δάκρυά του. Το βλέμμα του πλανήθηκε στο χώρο και στα μάτια του ζωγραφίστηκαν ξανά εικόνες απ’ τις αμαρτίες του παρελθόντος…

***

Πίσω από την εκκλησία του χωριού, από παλιά υπήρχε μία τρύπα. Η τρύπα δεν ήταν πολύ βαθιά, ούτε πολύ απότομη και οι κάτοικοι δεν θυμόνταν ποιος την είχε σκάψει και γιατί. Ήταν απλά ένα κενό στο έδαφος. Ένα βράδυ πριν λίγο καιρό, οι οικογένειες που έμεναν κοντά στην εκκλησία ξύπνησαν από στριγκλιές και βογκητά που ξεπηδούσαν απ’ την τρύπα. Σύντομα διαπίστωσαν ότι έβγαιναν απ’ το στόμα ενός ανθρώπου, που είχε πέσει μέσα στην τρύπα- φως φανάρι ενός ξενομερίτη, αφού όλοι στο χωριό γνώριζαν για την επικίνδυνη τρύπα και φρόντιζαν να την αποφεύγουν.

Πράγματι μια νεαρή κοπέλα που περιδιάβαζε την περιοχή, είχε πέσει στην τρύπα, είχε τσακίσει το πόδι της και δεν μπορούσε να βγει χωρίς βοήθεια. Ονομαζόταν Δήμητρα από το Χθόνιο και πρόσφατα είχε χάσει τον αδερφό της Μιχαήλ απ’ το χτύπημα ενός κεραυνού. Αυτή και οι άλλες τρεις αδερφές της, μοιράστηκαν τα υπάρχοντά τους και χωρίστηκαν για ν’ αναζητήσουν την τύχη τους.

Κόσμος μαζεύτηκε σε έναν κύκλο γύρω απ’ το χείλος της τρύπας, με τις κάπες πρόχειρα ριγμένες στους ώμους τους. Στην αρχή πρότειναν να ρίξουν ένα σκοινί στην ξένη για να πιαστεί, αλλά κάποιος πετάχτηκε και είπε ότι δεν είχαν πολύ σκοινί στο χωριό και ότι θα μπορούσε να σπάσει ενώ την τραβούσαν. Τότε και η ξένη θα έμενε μέσα και το σκοινί θα αχρηστευόταν. Μία γυναίκα είχε την ιδέα να ρίξουν μία σκάλα στην τρύπα, όμως και αυτή η πρόταση απορρίφθηκε αφού ο ξυλουργός του χωριού είπε ότι οι σκάλες είναι πιο βαριές απ’ όσο φαίνονται και δύσκολα κουμαντάρονται. Μπορεί καθώς τη ρίχνανε να χτύπαγε την κοπέλα κάνοντάς της ακόμα μεγαλύτερη ζημιά. Δεν ήταν αστεία ζητήματα αυτά.

Τότε βγήκε μπροστά ένας γενναίος νέος και προσφέρθηκε να κατεβεί με αυτοθυσία στην τρύπα και να σύρει την τραυματισμένη κοπέλα πάνω. Έθεσε, όμως σαν προϋπόθεση να λάβει κάποιου είδους αμοιβή ώστε να καθησυχαστεί η ζήλια της αρραβωνιαστικιάς του, που θα τον έβλεπε στα χέρια μιας ξένης. Μόλις άκουσε αυτά τα λόγια η Δήμητρα, πέταξε στην επιφάνεια το δισάκι της, στο οποίο ανάμεσα σε λίγα αργυρά, κουρέλια, κλωστές και ξέφτια έκρυβε ένα παράξενο κομμάτι περγαμηνής.

Τότε, όμως που η λύση είχε βρεθεί, βγήκε μπροστά και διαφώνησε ο νεκροθάφτης του χωριού, λέγοντας σαν ειδικός ότι αν δύο άτομα προσπαθούσαν ν’ ανέβουν, τα τοιχώματα της τρύπας θα κατέρρεαν και θα τους καταπλάκωναν σαν τάφος. Κράτησε τα φιορίνια και την περγαμηνή σαν πληρωμή για τη σωτήρια συμβουλή του και τράβηξε για τις δουλειές του, αφού ευχήθηκε σε όλους καλή νύχτα.

Ενώ η συζήτηση προχωρούσε σε μάκρος, ο δήμαρχος πήρε το λόγο και ζήτησε να λάβουν άμεσα μέτρα, γιατί η τρύπα είχε μείνει πολύ καιρό ακάλυπτη και θα μπορούσε ακόμα κι ένας ντόπιος να ξεστρατίσει και ν’ ακολουθήσει την κακορίζικη τύχη της κοπέλας. Όλοι οι κάτοικοι κατένευσαν, είδαν το δίκιο στα λόγια του δημάρχου, που ήξερε πολλά και ήταν και γραμματιζούμενος και έτρεξαν στα σπίτια τους να φέρουν φτυάρια, αξίνες και τσάπες.

Αυτή η ιστορία θα τελείωνε σιωπηλά αν η Δήμητρα μες στην τρομάρα της δεν θυμόταν μία κατάρα, που είχε ακούσει απ’ τους ζητιάνους. Οι διακονιάρηδες έχουν την παράξενη δύναμη να καταριούνται όσους δεν τους δίνουν ελεημοσύνη κοντά σε ναούς. Η κατάρα μετά από λίγο ξεθυμαίνει, αν όμως κάποιος μαζεύει συνέχεια τέτοιες κατάρες, τότε στο τέλος τον βρίσκει μεγάλο κακό. Πολλοί έχουν χαθεί έτσι χωρίς να το ξέρουν.

Η Δήμητρα δεν ήξερε αν τα λόγια πιάνουν, αλλά έτσι όπως ήταν απελπισμένη κι ενώ οι πρώτες φτυαριές χώμα έπεφταν στο κεφάλι της, με τις τελευταίες της ανάσες έπλεξε με ξόρκια βαριά, κατάρα για τους κατοίκους του χωριού, κατάρα που κανείς πρέπει να προσέχει πριν ξεστομίσει, γιατί προσελκύει την προσοχή αόρατων πνευμάτων.

Ίσως οι κάτοικοι του χωριού ποτέ δεν έδιναν ελεημοσύνη και ίσως ποτέ δεν βοηθούσαν τους συνανθρώπους τους. Ίσως ο καιρός που είχε το κομμάτι της περγαμηνής στα χέρια της, να είχε προικίσει τη Δήμητρα με δυνάμεις, που δεν κατανοούνται. Το σίγουρο, όμως είναι ότι η κατάρα της έπιασε τόπο και δεν θ’ αργούσε να εκπληρωθεί. Και ο Ιππότης ήταν το μέσο.

***

Ήταν ένα γεωμετρικό όργανο, με μια μεταλλική καμπύλη, η οποία μετακινούνταν παράλληλα σ’ έναν πολύπλοκο σκελετό σφαίρας. Όλος αυτός ο μηχανισμός ήταν φτιαγμένος με ασύλληπτη δεξιοτεχνία, χωρούσε στην παλάμη ενός χεριού και έκρυβε πολλές μαγικές ιδιότητες. Σε μία πέτρινη γλώσσα, εξήντα τέσσερα χρόνια αργότερα, την πρώτη μέρα του πολέμου, θα το χρησιμοποιούσαν για να μετρήσουν τα βήματά τους ως το χαμό. Ο Ιππότης το χρησιμοποιούσε για να σκορπίζει όλεθρο μέσα απ’ τις θύελλες.

Ένωσε τη ματιά του με τα σύννεφα που έκρυβαν τον ουρανό και ζήτησε ειλικρινή συγχώρεση για μία ακόμη φορά. Πρώτα και κύρια για την απεριόριστη εξουσία που του είχε δοθεί και στη συνέχεια για τους δίκαιους, που αναγκαζόταν να εξοντώνει μαζί με τους άδικους. Είχε επίγνωση ότι όσο δύσκολο είναι κάποιος να κατανοήσει τις πράξεις του, άλλο τόσο δύσκολο είναι να συγχωρεθούν οι αμαρτίες του την ώρα της τελικής κρίσης. Μα έπρεπε να συνεχίσει.

Ακριβώς τη στιγμή που συγκεντρωμένος ενεργοποιούσε το τεχνούργημα, άκουσε απ’ την αντίθετη πλευρά της σκεπής το θόρυβο ενός κεραμιδιού που γλίστρησε κι έπεσε στο πλακόστρωτο. Σχεδόν ταυτόχρονα ένας κοντινός κεραυνός έσκισε την ατμόσφαιρα και κάλυψε τον κρότο του σπασίματος. Ο Ιππότης θυμήθηκε τις πρώτες φράσεις που είχε ενστερνιστεί ασπαζόμενος την ύπαρξη του Δημιουργού: «Τίποτα δεν δημιουργείται τυχαία κι ούτε μένει κρυφό απ’ τη μοίρα. Τα πάντα έχουν σκοπό που εκπληρώνεται.»

Τόσο γρήγορα όσο η λάμψη της αστραπής που τρέχει πριν το μακρινό μπουμπουνητό, ο Ιππότης τράβηξε το σκαλισμένο με ιερά σύμβολα εγχειρίδιό του. Όσες χιλιάδες φορές κι αν διάβαζε τα ρουνικά, οι λέξεις δεν άλλαζαν θέση, ούτε νόημα. Δεν είχε καταλήξει αν όντως κρύβονταν προστατευτικές ευχές ανάμεσα στα περίτεχνα σχέδιά ή ήταν η πίστη που καθοδηγούσε με πρόνοια τις πράξεις του. Όπως και να ‘χε τον είχε βοηθήσει απέναντι στο κακό και έλπιζε ότι θα τον βοηθούσε και τώρα. Ο εχθρός είχε φτάσει.

Γρήγορο κι ευκίνητο, μέσα από τις στάλες της βροχής και ανάμεσα σ’ ένα ανοιγόκλεισμα των βλεφάρων, εμφανίστηκε μπροστά του εκείνο το απαίσιο πλάσμα, ο αγγελιοφόρος του Κάτω Βασιλείου, το βδελυρό τέρας Σάμκα. Μεγαλόσωμο σαν λύκος, γαμψά νύχια, σώμα αιλουροειδούς, κεφάλι δαίμονα, τρεις αγκαθωτές ουρές, χαίτη από αγκάθια και πυρωμένα μάτια, αυτό ήταν. Για λίγο τα βλέμματά τους αναμετρήθηκαν.

Αφού το τέρας δεν μπόρεσε να τον αιφνιδιάσει με το τίναγμα των νυχιών, προσπάθησε να τον καρφώσει με τις ουρές του, που έσκισαν ξαφνικά τον αέρα σαν μαστίγια. Ο Ιππότης έσκυψε για να τις αποφύγει και ένιωσε το άγγιγμα του φόβου να διασχίζει τη ραχοκοκαλιά του.

Είχε μόνο μία στιγμή για να μελετήσει τα χαρακτηριστικά του παραμορφωμένου απ’ την κακία προσώπου του υποχθόνιου πλάσματος, αλλά ήταν αρκετή. Δεν ήταν η πρώτη τους συνάντηση.

Ο Σάμκα έβγαλε τη γλώσσα του κοροϊδευτικά στη θέα του εγχειριδίου, αλλά ο Ιππότης ήταν σίγουρος ότι το φοβόταν περισσότερο κι από δέκα τσεκούρια τίμιων δημίων. Το τέρας έκανε μερικά πλαϊνά βήματα για να κερδίσει χώρο και συσπείρωσε τα πόδια του για να ξαναεπιτεθεί. Ο Ιππότης υπολόγισε ότι αν παραμέριζε για να το αποφύγει, υπήρχε ο κίνδυνος να χάσει την ισορροπία του και να κουτρουβαλήσει στη στέγη. Το ίδιο κι αν ο Σάμκα πηδούσε πάνω του με ορμή.

Ο Ιππότης τύλιξε το χοντρό του μανδύα γύρω απ’ το χέρι για να προστατεύεται απ’ τα τσιμπήματα των ουρών, καμπούριασε και στύλωσε τα πόδια του στη στέγη. Το πλάσμα ήταν ελαφρύτερό του και θα χρειαζόταν μεγάλη δύναμη για να τον αναποδογυρίσει όπως σχεδίαζε. Ο Σάμκα ξαφνικά εκτινάχθηκε, ενώ ταυτόχρονα έφερνε τη μεγαλύτερη ουρά του απ’ τη δεξιά πλευρά του Ιππότη, που νόμιζε ακάλυπτη. Έπεσε πάνω του με όλο του το βάρος και παρότι το χτύπημα της ουράς πνίγηκε στο μανδύα, ο Ιππότης ένιωσε τα ρυπαρά νύχια του πλάσματος να του γδέρνουν λαιμό και πρόσωπο.

Προσπάθησε να κρατηθεί όρθιος, αλλά με το πλάσμα γαντζωμένο πάνω του ήταν μάταιο. Έγιναν ένα κουβάρι και άρχισαν να κατρακυλάνε με θόρυβο στην σκεπή, παρασέρνοντας μαζί τους κι ένα σωρό κεραμίδια. Γύρω τους ο αέρας άρχισε να στροβιλίζεται σε σατανικό ρυθμό απολύοντας και διαλύοντας και καταστρέφοντας τα πάντα στο άγγιγμά του.

Καθώς πάλευαν, το εγχειρίδιο του Ιππότη έφυγε απ’ τα χέρια του, το ίδιο το ασημένιο σπαθί και όλα τα μαγικά βέλη. Μέσα στην αγωνία του συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να νικήσει, γιατί ο Σάμκα δεν θα αναγνώριζε την ήττα του. Ο Ιππότης συγκέντρωσε όσες δυνάμεις του απέμεναν και τον κλώτσησε δυνατά στην κοιλιά, στέλνοντάς τον να τιναχτεί μερικά πόδια ψηλά στον αέρα και να σκάσει με κρότο δίπλα στο τεχνούργημα. Μέσα απ’ την καταιγίδα που μαινόταν σαν τρελή, ο Ιππότης ξεχώρισε κραυγές πανικού από την εκκλησία κάτω και κατάλαβε ότι η ώρα πλησίαζε.

Ο Ιππότης ξέπνοος παρατήρησε τις κινήσεις του Σάμκα. Ενώ αναρωτιόταν τι συμφέρον είχε να του επιτεθεί στη μέση της αποστολής του, το πλάσμα στάθηκε και πάλι όρθιο, πήρε στα χέρια του άφοβα το τεχνούργημα και μίλησε στη χυδαία γλώσσα του, που ήξερε πολύ καλά ότι αν κι ο Ιππότης δεν τη μιλούσε, την καταλάβαινε: «Με έστειλε ο ίδιος ο Διάβολος να μαζέψω την ψυχή του νεκροθάφτη, αλλά τον έχασα μέσα απ’ τα χέρια μου, η μυρωδιά του απομακρύνεται. Μετά σκέφτηκα να εμποδίσω την εκπλήρωση της κατάρας για να βασανίζεται στις κολάσεις η ψυχή της Δήμητρας στους αιώνες των αιώνων, αλλά μοιάζεις τόσο αποφασισμένος, που θα σε βοηθήσω», κάγχασε και στα χέρια του εμφάνισε ένα πουγκί. Το άνοιξε και σκόρπισε στον αέρα μία χούφτα ιριδίζουσας σκόνης, που στροβιλίστηκε βίαια γύρω απ’ το τεχνούργημα.

Ο Σάμκα δεν σπατάλησε περισσότερο χρόνο σε λόγια και απλώς εξαφανίστηκε, ενώ η εκκλησία άρχισε να σείεται κάτω από τα πόδια του Ιππότη. Χίλιες βελόνες τρύπησαν τα ακροδάχτυλα του πολεμιστή και μυρωδιά από θειάφι έσπασε τα ρουθούνια του. Ακριβώς μισή ανάσα αφού πήδηξε στο χώμα, το καμπαναριό κεραυνοβολήθηκε κι ο οργισμένος ανεμοστρόβιλος έσκισε στα δύο τη στέγη του ναού.

Πλίνθοι, πέτρες, δοκάρια και φωτιά χύθηκαν στα κεφάλια των πιστών σκοτώνοντας τους περισσότερους, ενώ όσοι γλύτωσαν και προσπάθησαν να τρέξουν, γυναίκες και μικρά παιδιά, βρήκαν το θάνατο από τους βράχους που ο Ιππότης πέταξε στα κεφάλιά τους. Μόλις και η τελευταία ψυχή πέταξε μακριά από κείνο τον τόπο, η λύσσα του ανέμου καταλάγιασε και η γη έπαψε να τρέμει.

Μόνος έμεινε ο Ιππότης στα χαλάσματα, συντετριμμένος να προσεύχεται για όσους είχαν χαθεί. Έκλαψε με σπαρακτικούς λυγμούς και παρακάλεσε τη βροχή να τον ξεπλύνει από εκείνη τη σκοτεινή μέρα.

Και όταν τα δάκρυά του στέγνωσαν, έψαξε στα πτώματα τον νεκροθάφτη, να πάρει αυτά που είχε κλέψει απ’ τη Δήμητρα και να ολοκληρώσει την αποστολή του. Το πτώμα, όμως δεν υπήρχε. Η καρδιά του Ιππότη βυθίστηκε.

Συλλογίστηκε τα λόγια του Σάμκα. Ο νεκροθάφτης είχε προλάβει να φύγει. Κάλεσε το άλογό του και άρχισε να καλπάζει προς τον επόμενο προορισμό.

***

Πέρασαν εκατόν είκοσι εφτά χρόνια και ο Ιππότης ακόμα κάλπαζε στη Ντραγκούτ…

Νωρίτερα εκείνη τη μέρα, σκαρφαλωμένος στην κορυφή ενός ψηλού βουνού είχε δει το μυρμήγκιασμα των Πεδιανθρώπων που προέλαυνε από όλες τις μεριές προς το μεγάλο Πύργο του βασιλείου. Με τις σκέψεις στην εξέλιξη του πολέμου, έφτανε καλπάζοντας σε ένα σταυροδρόμι. Τράβηξε με δύναμη τα γκέμια. Ο αέρας που για ώρες με ορμή στροβιλιζόταν στο πέρασμά του, παράσυρε με τη φόρα του ένα σύννεφο σκόνης μακριά, στέλνοντάς το να χαθεί στη γραμμή του ορίζοντα. Στα αριστερά και στα δεξιά του υπήρχαν δύο μεγάλα βουνά, που οι άνθρωποι ονόμαζαν Μερκατάλ και Άλμπιν. Μπροστά ανοιγόταν ένα οροπέδιο με καμένα σπαρτά.

Αναρωτήθηκε για την κατεύθυνση που έπρεπε ν’ ακολουθήσει. Ο ήλιος ήδη χαμήλωνε και απ’ τις δύο ξύλινες επιγραφές ο Ιππότης δεν μπορούσε να βγάλει συμπέρασμα. Δεν ήξερε την παραμικρή λέξη στη λαλιά αυτής της χώρας και οι ουρές των γραμμάτων μπερδεύονταν σαν αλληλοσπαρασσόμενα φίδια, δίχως να δημιουργούν γνώριμα σημάδια.

Πολύ βολικά, ένας ζητιάνος ντυμένος με ελεεινά κουρέλια είχε ξαπλώσει σ’ ένα μεγάλο θάμνο δίπλα από τις επιγραφές, έχοντας μία πέτρα για προσκέφαλο. Ή ήταν μεθυσμένος ή από φόβο παρίστανε τον κοιμισμένο- αποκλείεται να μην είχε ακούσει το βαρυφορτωμένο άτι να σταματάει δίπλα του.

Ο Ιππότης ξεπέζεψε με αργές κινήσεις, ενώ τα μεταλλικά ελάσματα στην πανοπλία του βαρυγκώμησαν θλιμμένα. Πλησίασε τον ξαπλωμένο και τον σκούντηξε με τη μύτη της σιδερένιας μπότας του. Εκείνος ανακάθισε τρομαγμένος και άνοιξε διάπλατα τα τσιμπλιασμένα μάτια του. Μπροστά του ορθωνόταν ένας άγνωστος και ολότελα τρομακτικός στην όψη πολεμιστής. Το ύψος του ξεπερνούσε τους ώμους του θηριόσωμου αλόγου του, το οποίο φορούσε μία βαριά πανοπλία, όπως ο αφέντης του. Τα χέρια του ήταν καλυμμένα με ασήμι ως τους αγκώνες και τα διάφορα εμβλήματα και οι προστατευτικοί ρούνοι που αγκάλιαζαν κάθε ελεύθερη επιφάνεια του μετάλλου θα είχαν φτιαχτεί σε κάποιο εξωτικό μέρος. Στο θώρακά του είχε σκαλισμένη μια ζοφερή εσχατολογική αναπαράσταση, που έκανε το ζητιάνο ν’ ανατριχιάσει.

Ακόμα θολωμένος απ’ τον ύπνο και το φόβο, ο ζητιάνος έτριψε τα μάτια του, στήριξε το βάρος του στις παλάμες και σηκώθηκε άτσαλα μπροστά στον άγνωστο, περιμένοντας στην ευτυχέστερη των περιπτώσεων κάποιου είδους τιμωρία ή επίπληξη. Δεν κουβαλούσε πάνω του χαρτιά για να διασχίζει τη χώρα κι ούτε κανένας του είχε επιτρέψει να ξεκουραστεί σ’ εκείνο το σταυροδρόμι. Είχε αποφασίσει να παρατήσει τα πάντα και να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του ως ερημίτης, αλλά όσο βάδιζε σε δρόμους του βασιλείου, οι νόμοι είχαν ακόμα ισχύ πάνω του.

Αν το πρόσωπο του Ιππότη πήρε οποιαδήποτε έκφραση ήταν αδύνατο να φανεί εξαιτίας του προσωπείου της περικεφαλαίας του, που ήταν κατεβασμένο. Έδειξε με το σιδερένιο γάντι του τις δύο κατευθύνσεις στις οποίες χωριζόταν ο δρόμος και απαίτησε να μάθει, τονίζοντας προσεκτικά τις λέξεις: «Προς τα πού είναι το κεφαλοχώρι αυτού του Φέουδου; Πρέπει να είμαι εκεί ως το σούρουπο. Είναι μακριά από εδώ;»

Ο ερημίτης άρχισε να τρέμει σύγκορμος. Με την άκρη του ματιού του ξεχώρισε τρία σπαθιά, δύο τόξα, μία κοντή λόγχη, ένα ακόντιο, ένα δίκοπο τσεκούρι και τέσσερις φαρέτρες με βέλη φορτωμένα στο άλογο- χώρια το κυρτό σπαθί και το εγχειρίδιο που είχε ζωσμένα πάνω του ο Ιππότης. Αποφεύγοντας να τον κοιτάξει κατά πρόσωπο, έδειξε όσο πιο ταπεινά μπορούσε τη μια απ’ τις δύο ταμπέλες. Έβαλε το δάχτυλό του στα γράμματα και είπε σχεδόν συλλαβιστά: «Το Φέουδο είναι από τούτο το δρόμο, Άρχοντα. Σε παρακαλώ μη με πειράξεις. Κοιμόμουν εδώ γιατί είμαι κουρασμένος κι η νύχτα αυτή την εποχή μοιάζει με τη μέρα.»

Ο Ιππότης ξαναρώτησε: «Και πόσο μακριά βρίσκομαι;» Ο ερημίτης πισωπάτησε, υποκλίθηκε βαθιά, βαθύτερα κι ακόμα πιο βαθιά και ψέλλισε: «Όχι πάνω από πολύ κι ούτε κάτω από λίγο. Ο δρόμος σε πηγαίνει κατευθείαν στο Φέουδο. Καρτάους το λένε οι ντόπιοι. Αν δεν φοβάσαι να τριποδίσεις για ώρες, εύχομαι Άρχοντα να φτάσεις πριν να ‘ναι αργά.»

Ο Ιππότης φάνηκε να ικανοποιείται και από ένα πουγκί άφησε να κυλήσει στο γάντι του ένα βαρύ νόμισμα. Το κοίταξε για μια καλή ματιά κι έπειτα το πέταξε στα πόδια του ζητιάνου που ήταν ακόμα διπλωμένος στα δύο. Το νόμισμα στριφογύρισε στον αέρα, αντανακλώντας λίγο από το πορφυρό χρώμα του ήλιου. «Αυτό για τον κόπο σου», εξήγησε ο Ιππότης και ξανακαβάλησε. Κοιτώντας προς τον ορίζοντα είπε: «Να βρεις μια κρυψώνα. Πλησιάζουν στρατοί.» Και κάλπασε με ορμή.

Ο ερημίτης περίμενε μέχρι να απομακρυνθεί καλά καλά ο άγνωστος πολεμιστής και πήρε στη χούφτα του το αστραφτερό, ολοστρόγγυλο νόμισμα. Ήταν βαρύ σαν πέτρα κι από τη μια πλευρά είχε χαραγμένες φράσεις σε παράξενη γλώσσα. Το γύρισε απ’ την άλλη και βλέποντας την αναπαράσταση πάγωσε. Απεικονιζόταν ένας πάνοπλος ιππότης που τα χέρια του ήταν καλυμμένα με ασήμι ως τους αγκώνες και το φορτωμένο με όπλα άλογό του, ήταν σηκωμένο στα δύο πόδια.

Έντρομος σήκωσε το κεφάλι του προς την κατεύθυνση που είχε φύγει ο Ιππότης. Το μόνο που διακρινόταν στο βάθος του δρόμου ήταν ένα κουρνιαχτό σκόνης που πάλευε να ενωθεί με τον ουρανό…

Ακόμα Φθινόπωρο

2009-10-30T13:46:00.000-07:00

Παρασκευή βράδυ, ένα σύντομο update: Μόλις χθες τελείωσα μερικές μικροαλλαγές και διορθώσεις στον τρίτο τόμο. Τη Δευτέρα τον στέλνω στον εκδοτικό οίκο, μαζί με το σχέδιο μιας Καστροπολιτείας που έκανα και θα μπορούσε να βρίσκεται στην αρχή ή στη μέση του βιβλίου.
Όπως ανέφερα το "Τέχνασμα δεμένο με άλλο τέχνασμα" (αποφάσισα να κρατήσω τον αρχικό τίτλο) θα κυκλοφορήσει σε ηλεκτρονική μορφή και εύχομαι να μην περάσει απαρατήρητη η προσπάθειά μας. Αντίθετα να δώσει έναυσμα για νέες παρόμοιες εκδόσεις ή και συζήτηση στο θέμα της μετεξέλιξης του βιβλίου. Θα δούμε υποθέτω, ακόμα δεν γνωρίζω αν θα είναι δωρεάν το download ή όχι.
Αυτό τον καιρό έχω ρίξει όλο το βάρος σε μια προσπάθεια που κάνουμε για την έκδοση ενός καινούργιου free press για το βιβλίο. Θέλω να πάνε όλα καλά, θα στηριχτούμε σε πρωτότυπες ιδέες και μη-παραδοσιακές συνταγές. Στόχος είναι να δώσουμε βήμα σε αναγνώστες, νέους δημιουργούς, αλλά και να ενημερώνουμε για όσα συμβαίνουν στη βιβλιοφιλική επικαιρότητα. Ίσως σύντομα να έχω νέα και για αυτό. Πάντως όπως θα έχετε δει και στις "σελίδες για άλλες σελίδες", αναζητούμε συνεργάτες στο χώρο της κριτικής. Όσοι πιστοί προσέλθετε με mail στο info@haramada.com
Κλείνει η παρένθεση για τα επαγγελματικά. Μάλλον πρέπει να βάλω στο πρόγραμμα ξανά το "άλλο" μεγάλο σχέδιο, το βιβλίο για το Βυζάντιο, ένα μυθιστόρημα "ιστορικής φαντασίας". Για την ακρίβεια έχω προχωρήσει αρκετά. Η κύρια πλοκή και τα περισσότερα κομμάτια είναι στη θέση τους, θα έλεγα ότι βρίσκομαι στο 85%. Μένει να το περάσω μερικά δεκάδες χέρια διορθώσεων.

ΥΓ: Ώρα για ξεκούραση. Δυστυχώς έχω κρυολογήσει εξαιτίας του internet (κλέβω σύνδεση από τον γείτονα και πρέπει να είμαι με 6 βαθμούς κελσίου στο μπαλκόνι).

Φθινόπωρο ΙΙ

2009-10-17T05:45:00.000-07:00

Καλημέρα! Πέρασαν μερικές εβδομάδες και επιστρέφω στο ιστολόγιο. Και μάλιστα επιστρέφω έχοντας σημαντικά νέα. Δεν θα γράψω πολλά, όμως είμαι σε θέση να ανακοινώσω ότι σχετικά σύντομα ο τρίτος τόμος θα φτάσει στους αναγνώστες. Μόνο που αυτή τη φορά δεν θα καμαρώνει στα ράφια των βιβλιοπωλείων, αλλά στις οθόνες των υπολογιστών. Θα κυκλοφορήσει σε ηλεκτρονική έκδοση και θα διατίθεται από το site του εκδοτικού οίκου.
Η πρότασή μου ήταν να είναι δωρέαν το download, αλλά δεν γνωρίζω αν θα υιοθετηθεί. Επίσης ίσως ζητήσω να κυκλοφορήσουν σε ηλεκτρονική έκδοση και τα δύο πρώτα βιβλία. Σκέφτηκα αρκετά και νομίζω οι παραπάνω κινήσεις θα δώσουν νέα πνοή στη σειρά. Ενδιαφέρουσες ιδέες πάνω στο ζήτημα και την εξέλιξη των ηλεκτρονικών εκδόσεων μπορείτε να διαβάσετε και στη συνέντευξη που μου παραχώρησε ο Αμερικάνος συγγραφέας Scott Sigler.
Αυτές τις μέρες προσθέτω μερικές ακόμα πινελιές στον τρίτο τόμο και παράλληλα κάνω διορθώσεις στο πρώτο βιβλίο. Επίσης ετοιμάζω έναν νέο χάρτη και ένα σχέδιο του Ανατολικού Πύργου. Όταν έχω περισσότερες λεπτομέρειες για το project θα τις μοιραστώ εδώ.

Φθινόπωρο

2009-09-04T02:35:00.000-07:00

Μετά από μια μεγάλη αποχή από το blog, επιστρέφω με το πρώτο post για τη νέα περίοδο. Διακοπές έκανα πολύ σύντομες, αλλά πολύ ευχάριστες και τώρα έχω στριμώξει στις γωνιές του μυαλού μου διάφορες ιδέες για ιστορίες, πλοκές, ανατροπές και επικές μονομαχίες.
Αναμένοντας την απόφαση του εκδοτικού οίκου για την έκδοση του τρίτου τόμου, γράφω πυρετωδώς ένα άλλο βιβλίο, κάτι λίγο διαφορετικό από το Βασίλειο της Αράχνης. Θα είναι ένα παράξενο υβρίδιο Ιστορικού Μυθιστορήματος και Φάνταζυ, και η υπόθεση θα διαδραματίζεται σε διάφορες εποχές του Βυζαντίου, ενώ θα υπάρχουν ακόμα και στοιχεία πολιτικής. Περισσότερα θα αναφέρω στο μέλλον τόσο για το περιεχόμενο, όσο και για το εξαιρετικά ενδιαφέρων πεδίο που δίνει αυτή η εποχή για μυθιστορήματα φαντασίας. Έτσι κι αλλιώς το βιβλίο μου έχει σχεδόν ολοκληρωθεί, υπολογίζω ότι μένουν λίγες εβδομάδες ακόμα διορθώσεων.
Ασχολούμαι επίσης και με τη δημιουργία ενός επιτραπέζιου παιχνιδιού με στοιχεία από το Βασίλειο της Αράχνης, αλλά είναι κάτι μεγαλεπήβολο και είναι προσπάθεια που θα αργήσει να δώσει καρπούς.
Σε άλλα ευχάριστα νέα, κατά τις γιορτές των Χριστουγέννων αναμένουμε την έκδοση ενός σημαντικόυ ελληνικού έργου φάνταζυ και αυτή τη φορά, την πρωτοβουλία πήρε ο Πατάκης. Περισσότερα μπορείτε να μαθαίνετε στο πολύ ενημερωμένο και αναλυτικό και κατατοπιστικό ιστολόγιο των Γιων της Στάχτης. Συγγραφέας ο φίλος και συνοδοιπόρος Λευτέρης Κεραμίδας, ο οποίος θεωρώ ότι θα γράψει ιστορία στο χώρο μας. Διαβάζοντας τις αναρτήσεις στο blog του θα πάρετε μία συναρπαστική γεύση για όσα θα ακολουθήσουν από την πένα του.
Αυτά για την ώρα, περισσότερα ελπίζω σύντομα.

Σε αναζήτηση τίτλου

2009-06-17T02:31:00.000-07:00

Καλημέρα!

Πολλοί αναγνώστες με ρωτάνε για την ημερομηνία κυκλοφορίας του τρίτου τόμου του Βασιλείου της Αράχνης και η αλήθεια είναι ότι δεν έχω στα χέρια κάποιο δεδομένο για να το μοιραστώ μαζί τους. Θα τολμούσα να κάνω μία αισιόδοξη πρόβλεψη για το Φθινόπωρο, αλλά είναι καθαρά θέμα του εκδοτικού μου οίκου η απόφαση, άρα δεν θα απέκλεια και την περίοδο των Χριστουγέννων. Γενικά όπως έχω ξαναγράψει, το κλίμα του βιβλίου θα ταίριαζε με μια παγωμένη, χειμερινή ατμόσφαιρα.

Περιμένοντας να κάνει την έξοδό του στα βιβλιοπωλεία, γράφω με πολύ αργούς ρυθμούς το τέταρτο και τελευταίο βιβλίο της σειράς, αν και στο μυαλό μου έχω πλέον μια σαφή εικόνα για το πως θα εξελιχθεί. Τις τελευταίες εβδομάδες, δε, ασχολούμαι με ένα άλλο βιβλίο, ένα παράξενο κράμα φάνταζυ και ιστορικο/πολιτικού μυθιστορήματος που θα διαδραματίζεται σε μια μεγάλη περίοδο της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Μπορεί σε κάποιο από τα επόμενα posts να γράψω λίγα περισσότερα για αυτό το φιλόδοξο σχέδιο. Πάντως ελπίζω να το έχω τελειώσει μέσα στους επόμενους δύο μήνες, μιας και αυτή τη στιγμή βρίσκομαι περίπου στα τρία τέταρτα του βιβλίου.

Τον τελευταίο καιρό είμαι και σε αναζήτηση τίτλου για τον τρίτο τόμο του. Κάνοντας μία συζήτηση στο πολύ αξιόλογο φόρουμ φάνταζυ και επιστημονικής φαντασίας sff.gr, διαπίστωσα ότι αυτός που είχα από καιρό διαλέξει ("Τέχνασμα δεμένο με άλλο Τέχνασμα") δεν άρεσε ιδιαίτερα.
Έτσι παρέθεσα μερικές εναλλακτικές προτάσεις που κατά καιρούς πέρασαν απ' το μυαλό μου:
"Σπίθα σπαθιών μέσα απ' την άμμο"
"Του χάρου σκιά και σκόνη λατρευτή" (μάλλον όχι, ούτε εμένα δεν μου αρέσει)
"Αλάτι σάπιο και τύρφη αδρή"
"Νάφθα, υγρό ασήμι, μύλου αέρα και ρετσίνι"
Ή κάτι σχετικό με "Αναγέννηση", αλλά χωρίς να ανακατεύει τη λέξη -αράχνη-, αφού υπάρχει ήδη μία φορά στο εξώφυλλο.

Όπως θα διαπιστώσατε είναι λίγο εξεζητημένοι και πιθανώς αδόκιμοι. Επιπλέον χρειάζεται να είναι ακριβώς έτσι οι φράσεις, μιας και είναι παρμένες από το κείμενο γύρω απ' το οποίο περιστρέφεται η υπόθεση, την περγαμηνή με τους τέσσερις απόκρυφους αποδέκτες. (ναι, το περιεχόμενό της αποκαλύπτεται στις σελίδες του τρίτου τόμου) Για αυτό το λόγο άλλωστε είχα σκεφτεί το "Τέχνασμα δεμένο με άλλο τέχνασμα", που και εκπληρώνει τη συνθήκη και συμβολίζει τα διάφορα τεχνάσματα που μετέρχονται οι χαρακτήρες για να επιτύχουν τους στόχους τους. Βέβαια θα βαρύνει σημαντικά και η γνώμη της επιμέλειας, αλλά είμαι ανοιχτός σε προτάσεις.

Μέχρι την επόμενη συνάντησή μας, να περνάτε καλά και να διαβάζετε καλά βιβλία.

Υγ 1: Για προτάσεις ανάγνωσης μπορείτε πάντα να επισκέπτεστε το ιστολόγιό μου με τις παρουσιάσεις βιβλίων, τις "Σελίδες για άλλες Σελίδες".
Υγ 2: Χαίρομαι για την άνθιση που γνωρίζει το φάνταζυ στη χώρα μας τον τελευταίο καιρό. Πλέον κι άλλοι μεγάλοι οίκοι αρχίζουν να επενδύουν σε νέους λογοτέχνες του είδους. Εκτός από όσα ήδη έχουν κυκλοφορήσει, περιμένω με ανυπομονησία ένα έργο που πιστεύω θα θέσει τους κανόνες. Περισσότερα γι' αυτό τον Δεκέμβριο.

Η ιστορία της Δρακοφωλιάς- Μέρος Γ'

2009-05-05T06:24:00.000-07:00

Εδώ ολοκληρώνεται η ιστορία της Δρακοφωλιάς, της βορειότερης και πιο απομονωμένης πόλης του Βασιλείου της Αράχνης. Το μικρό παρακάτω απόσπασμα είναι από το τρίτο βιβλίο της σειράς και (σχεδόν) αποκαλύπτει την ταυτότητα ενός από τους χαρακτήρες, που εμφανίζεται μυστηριωδώς σαν deus ex machina για να βοηθήσει τον τυμβωρύχο και πρώην περιπλανώμενο φρουρό Ροτ, στην "Περγαμηνή με τους τέσσερις απόκρυφους αποδέκτες" και στο "Περπατώντας στα σκαλοπάτια των νεκρών". Ο χαρακτήρας για τον οποίο γίνεται λόγος, όπως αποκαλύπτεται εδώ, δεν είναι άνθρωπος, αλλά συγκαταλέγεται στις αόρατες δυνάμεις, των οποίων η επιρροή στον πραγματικό κόσμο σταδιακά φανερώνεται.

Ανάμεσα στα ΚΕΦΑΛΑΙΑ 53 και 54: Η ιστορία της Δρακοφωλιάς (Γ' Μέρος)

[...]

Καθώς μία ακόμα μέρα έσβηνε πάνω από τις πιο απόκρημνες κορυφές της Ντραγκούτ, μία ογκώδης φιγούρα τυλιγμένη σε μαύρο ύφασμα έφτανε στη Δρακοφωλιά, την καταραμένη σύμφωνα με τους Πεδιανθρώπους πόλη. Ο Άγιος Φραγκίσκος είχε γλυτώσει από πολλά στο τελευταίο του ταξίδι και είχε έρθει η ώρα να αποσυρθεί. Δεν ήθελε περισσότερα μπλεξίματα με τις αμαρτίες εκείνου του πολέμου- όσες φορές επιχείρησε να αναμειχθεί μόνο συμφορές προκάλεσε. Μα πίστευε ότι είχε αφήσει ένα σπόρο πίσω. Παρ’ ότι ελάχιστοι θα του το αναγνώριζαν, ήθελε να πιστεύει ότι το καλό που είχε κάνει, θα φύτρωνε σε μερικές γενιές.

Πήδηξε πάνω απ’ τα τείχη και πέρασε πάνω απ’ τα χαλάσματα πιο ανάλαφρα απ’ όσο θα περίμενε κανείς βλέποντας τον όγκο του. Έφτασε έξω από ένα καλοδιατηρημένο κτίριο, ένα απ’ τα ελάχιστα της εγκαταλελειμμένης πόλης. Στο κατώφλι υπήρχαν γραμμένα έξι γράμματα: «Κρύπτη» και σκαλισμένος ένας σταυρός. Ο Άγιος Φραγκίσκος έβγαλε ένα μεγάλο σιδερένιο κλειδί από ρούχα του και ξεκλείδωσε την πέτρινη πόρτα. Έσπρωξε με κόπο και βρέθηκε σε έναν παγωμένο, άδειο χώρο, παράξενα οικείο.

Άναψε έναν πυρσό και τον κούνησε αρκετές φορές πέρα δώθε για να διώξει τις ενοχλητικές σκιές που μαζεύτηκαν γύρω του για να μάθουν νέα από τον έξω κόσμο. Κατέβηκε πολλά σκαλιά και προχώρησε βαθιά σ’ έναν καταθλιπτικό διάδρομο, προσπερνώντας ατέλειωτες σειρές τάφων, τοποθετημένες παράλληλα και στις δύο πλευρές των τοίχων.

Έφτασε σ’ ένα σημείο που είχε σημαδέψει με καπνιά για να μην ξεχάσει. Έσβησε με τη σκέψη του τον πυρσό.

Παραμέρισε ευλαβικά έναν ανατριχιαστικά γνώριμο σωρό από κόκαλα. Στριμώχτηκε για να χωρέσει και ξάπλωσε.

Έσβησε τα μάτια του. Επιτέλους θ’ αναπαυόταν έπειτα από πάρα πολλά χρόνια.

Η ιστορία της Δρακοφωλιάς- Μέρος Β'

2009-04-06T23:58:00.000-07:00

Ανεβάζω σήμερα το δεύτερο μέρος του παραμυθιού για την ιστορία της Δρακοφωλιάς. Υπενθυμίζω ότι η αρχή βρίσκεται εδώ:
http://kingdomofarachnida.blogspot.com/2009/03/blog-post_09.html Από την ιστορία λείπουν μία ή δύο μικρές παράγραφοι, που θα συνδέεουν την πλοκή όσα συμβαίνουν στο τρίτο βιβλίο. Επίσης λείπουν και μερικές διορθώσεις. Μέσα στις επόμενες μέρες θα ανεβάσω και το τρίτο και τελευταίο μέρος.

Ανάμεσα στα ΚΕΦΑΛΑΙΑ 53 και 54: Η ιστορία της Δρακοφωλιάς (Β' Μέρος)

[...]

Για τους δικούς του λόγους ο Πρίγκιπας πείσθηκε πως αυτό ήταν το καλύτερο για την πόλη του και ακόλουθα έπεισε και τους υπηκόους του. Σύντομα οι νεοφερμένοι μελανέρυθροι θυρεοί της Αράχνης, άρχισαν να κυματίζουν περήφανα στις επάλξεις της Δρακοφωλιάς, όπως κυμάτιζαν στην Αδιγχάρα, στο Μεριάν, στην Ένιεθ και στις υπόλοιπες. Και σε όλο το νεοσύστατο βασίλειο, η πόλη του Πρίγκιπα έτυχε να είναι η βορειότερη και η πιο απομακρυσμένη.

Και συνέβη ένα παράξενο και συνάμα αναπόδραστο γεγονός: ο Πρίγκιπας απότομα γέρασε. Κάθε μέρα εξέπνεε ζωή από μέσα του χωρίς να την ανανεώνει, ο χρόνος σαν να συγχρονίστηκε μαζί του τελικά. Ο Πρίγκιπας δεν άργησε να εγκαταλείψει τον κόσμο και την πόλη που είχε αγαπήσει και οι κάτοικοι αποφάσισαν να χτίσουν ένα μαυσωλείο προς τιμήν του. Σκαλισμένο στο σώμα του βράχου και κεντημένο με ρούνους, αετούς και δράκους- τα σύμβολα της αράχνης δεν τα αισθάνονταν ακόμα αρκετά οικεία για να τα συμπεριλάβουν.

Από τότε χίλια χρόνια ήρθαν και πέρασαν. Οι κάτοικοι της Δρακοφωλιάς θυμούνταν μόνο σαν όνειρο και μέσα από παραμύθια που ξεχνιούνταν σιγά σιγά, τη μακρινή καταγωγή τους και τον Πρίγκιπα που κάποτε όριζε τις τύχες των βουνών τους. Αλλά τα γεγονόταν επέλεξαν να τους θυμίσουν. Γιατί ήρθαν κι άλλοι άνθρωποι από τις πεδιάδες, αυτή τη φορά όχι για να ζητήσουν καταφύγιο και γη να εγκατασταθούν, αλλά για να κάψουν και να διαγουμίσουν. Πόλεμος. Θάνατος. Σκοτάδι.

Όταν ξεκίνησε η πολιορκία από τους Πεδιανθρώπους, η πρώτη βολή καταπέλτη χτύπησε τον τρούλο διαλύοντάς τον και σκοτώνοντας όσους είχαν καταφύγει εκεί για να προσευχηθούν. Οι βάρβαροι βομβαρδισμοί ενάντια στην πόλη και όχι στα τείχη της, συνεχίστηκαν ανελέητα για μέρες, ώσπου ισοπεδώθηκαν οι πάντες και τα πάντα.

Αυτό, όμως δεν ήταν σωστό.

Καθώς το έδαφος έτρεμε, μέσα στο Μαυσωλείο του αφυπνίστηκε ο αρχαίος Πρίγκιπας Μπούντιμιρ. Όταν συνειδητοποίησε τον όλεθρο που σκέπαζε την πόλη του, έφερε στη ζωή πολλούς απ’ τους πιστούς υπηρέτες του και τους μοίρασε μαγικά όπλα που παρ’ ότι είναι φτιαγμένα στον κόσμο των φαντασμάτων, έχουν τη δύναμη να σκοτώνουν και στον κόσμο των ζωντανών. Δεν είχαν εγερθεί απ’ την αιώνια ανάπαυσή τους για να πολεμήσουν στο πλευρό του Βασιλείου της Αράχνης. Ο πόλεμος και οι έχθρες ανάμεσα στους ανθρώπους, λίγο τους ενδιαφέρανε. Είχαν σηκωθεί γιατί η βεβήλωση όσων είχαν χτίσει, όφειλε να τιμωρηθεί.

Περιγραφές δεν υπάρχουν, γιατί όσα τελώνια και Πεδιάνθρωποι πάτησαν το πόδι τους μες στην πόλη εκείνη τη μέρα χάθηκαν, η ύπαρξή τους σβήστηκε. Και η πόλη αυτή γκρεμίστηκε, τα πάντα σωριάστηκαν στη λήθη, ούτε ένας κάτοικος δεν έμεινε ζωντανός.

Και όταν τελείωσαν οι υπηρέτες του Πρίγκιπα το έργο τους και οι άνθρωποι και των δύο παρατάξεων αποφάσισαν να παρατήσουν στην τύχη της την πόλη, οι περισσότεροι επέστρεψαν γαληνεμένοι να αναπαυθούν στους αιώνιους τάφους τους. Ο Πρίγκιπας, όμως παλινορθώθηκε στο θρόνο του και μες στα ερείπια του παλατιού του, ακόμα κάθεται και συλλογιέται, αναπολώντας περασμένα μεγαλεία. Ή έτσι υποστηρίζει ο θρύλος που μεταδίδεται από στόμα βάρδου σε αυτιά εύπιστων.

Και σύμφωνα με τις επικές αφηγήσεις, μερικοί απ’ τους υπηρέτες του Πρίγκιπα, επέλεξαν να παραμείνουν μαζί του στην επιφάνεια και να τριγυρίζουν στους ερειπωμένους δρόμους της πόλης, χωρίς αιτία και σκοπό και νομίζοντας μερικές φορές ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει, ότι ο κόσμος των σκιών είναι ο κόσμος των ζωντανών. Στα μάτια τους η πόλη, παρέμεινε ίδια κι απαράλλαχτη με τα μαρμάρινα μνημεία, τα ψηφιδωτά από χαλαζία και τα φλάμπουρα από βελούδο. Ήταν σαν τίποτα να μην την είχε αγγίξει, ούτε καν ο χρόνος.

Συνήθως οι σκιώδεις αυτοί κάτοικοι ακολουθούσαν κατά γράμμα τις εντολές του Πρίγκιπα και δεν εγκατέλειπαν την πόλη- όλοι οι λόγοι για να το κάνουν αυτό είχαν οριστικά εκλείψει. Υπήρχαν, όμως και λιγοστοί που περισσότερο γιατί έχασαν το δρόμο τους και λιγότερο από ανυπακοή, ξέφευγαν από τα όρια των μισογκρεμισμένων τειχών της πόλης και έβγαιναν στα βουνά. Ήταν άνθρωποι που είχαν πεθάνει άδικα και βίαια και οι ψυχές τους περιφέρονταν χαμένες, όχι τόσο για να βρουν λύτρωση, όσο για να παρασύρουν στο δικό τους δρόμο, ζωντανούς ανθρώπους.

Όσοι έχουν γνώση της ανίερης ύπαρξής τους, τούς ονομάζουν Νυχτερινούς Ταξιδιώτες και αποφεύγουν με κάθε τίμημα τη συνάντηση μαζί τους.

Μα και κάποιος άλλος έχει μείνει να τριγυρνάει τα βράδια στους έρημους δρόμους της Δρακοφωλιάς και αυτός ο κάποιος είχε επιστρέψει μετά από πολύ καιρό. Έλειπε στα Νότια, είχε δουλειές και με τους ευγενείς και με τους χωρικούς. Είχε βοηθήσει κόσμο με τον τρόπο του, αλλά δεν περίμενε ανταμοιβή- ένας καλός λόγος κάθε λίγο και λιγάκι του αρκούσε. Το όνομά του πολλοί το είχαν ακούσει και συχνά άκουγε να το χλευάζουν, μα έτσι ήταν ο χαρακτήρας του που δεν τον πολυένοιαζε. Όπως και να είχε, είχε ολοκληρώσει το έργο του στο όνομα του Θεού και στο μυαλό του είχε ωριμάσει η σκέψη να αποτραβηχτεί για μερικές εποχές από τα εγκόσμια.

Με βαριά βήματα τώρα έφτασε στην πόρτα του άλλοτε ναού της Δρακοφωλιάς και έβγαλε κάτω από το ράσο του ένα μεγάλο μπρούτζινο κλειδί...

Η ιστορία της Δρακοφωλιάς- Μέρος Α'

2009-03-09T12:53:00.000-07:00

Όσοι έχουν διαβάσει έστω και λίγο από την "Περγαμηνή με τους Τέσσερις Απόκρυφους Αποδέκτες", θα γνωρίζουν ότι η Δρακοφωλιά είναι μία από τις οχτώ πόλεις του Βασιλείου της Αράχνης. Για την ακρίβεια είναι η πιο απομονωμένη απ' όλες μιας και είναι χτισμένη στην πλέον απόκρημνη πλαγιά της οροσειράς Ντραγκούτ. Σήμερα ανεβάζω το πρώτο μέρος ενός διηγήματος το οποίο αφηγείται την ιστορία της. Τα όσα θα διαβάσετε εδώ δεν σχετίζονται άμεσα με την κεντρική πλοκή των βιβλίων, είναι περισσότερο επικουρικά για να ανατρέξει όποιος αναγνώστης θέλει περισσότερες λεπτομέρειες.
Η σκέψη μου γενικότερα είναι να ανεβάσω μερικά ακόμα "άτυπα κεφάλαια" στο ιστολόγιο, τα οποία θα συμπληρώνουν κομμάτια απ' τον κόσμο του "Βασιλείου της Αράχνης". Υπενθυμίζω ότι ηδη έχω ανεβάσει σε προηγούμενη ανάρτησή μου και ένα από τα πρώτα κεφάλαια του τρίτου (υπό έκδοση) τόμου ("Τέχνασμα δεμένο με άλλο Τέχνασμα"), το οποίο μπορείτε να διαβάσετε στο: http://kingdomofarachnida.blogspot.com/2008/12/36.html
Αν έπρεπε να τοποθετήσω κάπου την "Ιστορία της Δρακοφωλιάς", ίσως θα την έβαζα ανάμεσα στα κεφάλαια 53 και 54 των βιβλίων. Αρκετά με την εισαγωγή. Ορίστε και όπως πάντα οι παρατηρήσεις και τα σχόλια είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτα.

Ανάμεσα στα ΚΕΦΑΛΑΙΑ 53 και 54: Η ιστορία της Δρακοφωλιάς (Α' Μέρος)

Σε εκείνο το μέρος, σήμερα που έχουν περάσει εξήντα τρία χρόνια από το ξεκίνημα του πολέμου, περπατάς πάνω σε σκόνη και πάντα πρέπει να έχεις το νου σου, γιατί τα χαλάσματα κρύβουν πολλές παγίδες. Παγίδες που μπορεί να σε πληγώσουν και παγίδες που μπορεί να εγκλωβίσουν σαν δόκανα το θυμικό σου.

Από μακριά αν δει κανείς την πόλη, μπορεί και να τη μπερδέψει με σκαλισμένο απ’ τον άνεμο και τις βροχές κομμάτι μονόλιθου γιατί όλα τα σπίτια, οι αποθήκες και τα μέγαρα είναι σκαμμένα μέσα στον βράχο και επιπλέον έχει πολλά χρόνια να τα συντηρήσει κάποιος, έτσι ώστε αυτά σιγά σιγά επιστρέφουν στη φύση που τα γέννησε, γίνονται πάλι ψηφίδα του τοπίου.

Παλιά ζούσαν πολύβουοι άνθρωποι σε εκείνα τα γκρίζα σπίτια, οι οποίοι όμως δεν ήταν και εκείνοι που τα είχαν χτίσει. Είχαν φτάσει εκεί διασχίζοντας με πολλές στερήσεις και τα λιγοστά τους υπάρχοντα βουνά και χώρες, και είχαν βρει εκείνη την καστροπολιτεία εγκαταλελειμμένη στην απόκρημνη κορυφή του απόκρημνου βουνού. Αυτοί οι ρακένδυτοι και τυραννισμένοι ταξιδιώτες, μπήκαν στα καλοχτισμένα σπίτια, διάλεξε ο καθένας το δικό του και για να είναι όλοι χαρούμενοι και να αισθάνονται ασφαλείς, διάλεξαν με κλήρο έναν ανάμεσά τους και τον όρισαν για Πρίγκιπα. Από εκεί και έπειτα, ο Πρίγκιπας θα ήταν υπεύθυνος για τους νόμους, τους φόρους, το στρατό, τα κοπάδια, τις καλλιέργειες, την πίστη, τα πάντα. Και ο Πρίγκιπας επειδή είχε διαβάσει μικρός ένα παραμύθι για έναν δράκο που είχε τη φωλιά του στο ψηλότερο βουνό της Ντραγκούτ, αποφάσισε να ονομάσει την πόλη του «Δρακοφωλιά». Αυτά τα γεγονότα, όμως έγιναν παλιά, πολύ παλιά.

Όλα έμοιαζαν να κυλούν ρόδινα γιατί τα βράχια που περικύκλωναν τη Δρακοφωλιά δεν άφηναν μεγάλα περιθώρια στην πλεονεξία να αναπτυχθεί και ο εγωισμός δεν ήταν τότε, τόσο αναπτυγμένη έννοια. Και ο καθένας απ’ τους απλούς εκείνους ανθρώπους ασχολιόταν μονάχα με τις δουλειές του και τίποτε άλλο, όταν συνέβη κάτι που έκανε τους υπηκόους του Πρίγκιπα να θυμηθούν ότι δεν ήταν μόνοι στον κόσμο.

Είχαν περάσει κοντά δύο αιώνες απ’ τη μέρα που ο Πρίγκιπας ανέλαβε με κλήρο το θρόνο του, όταν ανέβηκαν στα βουνά κάποιοι άλλοι άνθρωποι προερχόμενοι απ’ τις πεδιάδες, διωγμένοι απ’ την πατρίδα τους και πεινασμένοι. Και είχαν τόσες συμφορές στα κεφάλια τους, που οι κάτοικοι της Δρακοφωλιάς είδαν στα πρόσωπά τους τα δικά τους πρόσωπα, όταν αυτοί περιπλανούνταν απάτριδες στα αφιλόξενα βουνά και δάση.

Οι υπηρέτες του Πρίγκιπα τους υποδέχτηκαν άδολα και τους φιλοξένησαν για όσο καιρό χρειάζονταν ώστε να γίνουν οι νεοφερμένοι επίσης υπηρέτες του Πρίγκιπα. Γιατί η πόλη συνέχεια αναπτυσσόταν σύμφωνα με τα πολύπλοκα σχέδια του Πρίγκιπα και πάντα υπήρχε ανάγκη για περισσότερα χέρια να δουλέψουν. Και το παλιό αίμα αναμείχθηκε με το καινούργιο, ώστε μετά από δυο τρεις γενιές δεν μπορούσες να διακρίνεις με βεβαιότητα ποιος καταγόταν από πού.

Πέρασαν ακόμα περισσότερα χρόνια. Οι κάτοικοι της Δρακοφωλιάς γερνούσαν και πέθαιναν, με εξαίρεση τον Πρίγκιπα, που τα χαρακτηριστικά του παρέμεναν σχεδόν αναλλοίωτα στο χρόνο. Μόνο το δέρμα του έμοιαζε λίγο να σαρακιάζει και οι γραμμές στο πρόσωπό του να βαθαίνουν. Αλλά επειδή αυτός ήταν ο εκλεκτός του κλήρου και επιπλέον τα σχέδιά του ωφελούσαν την πόλη, όλοι τον αγαπούσαν και υπάκουαν στις εντολές του.

Και τότε έγινε κάτι ακόμα που θύμισε στους κατοίκους της Δρακοφωλιάς ότι δεν ήταν μόνοι στον κόσμο. Θα ήταν περίπου δέκα αιώνες πριν το σήμερα, όταν αφίχθησαν στις πύλες της Δρακοφωλιάς, μερικοί απεσταλμένοι ντυμένοι με φανταχτερά ενδύματα και πλουμιστά άτια. Ανακοίνωσαν στον Πρίγκιπα ότι στα νότια της οροσειράς Ντραγκούτ υπήρχαν ακόμα εφτά πόλεις, μεγάλες και δυνατές, πλούσιες και πολιτισμένες. Και παρομοίωσαν την κάθε μια με πανίσχυρο χρυσαετό, που ανοίγει τα φτερά του πάνω απ’ την οικουμένη. Οι σεπτοί Άρχοντες των πόλεων αυτών, είχαν αποφασίσει να ενωθούν υπό έναν κοινό θυρεό, έτσι ώστε να μην υπάρξει ποτέ διχόνοια ανάμεσά τους και να βοηθάει η μία την άλλη.

Μετά την παρουσίαση

2009-03-09T12:43:00.000-07:00

Έστω και καθυστερημένα ένας μικρός απόηχος από την τριπλή παρουσίαση στη Θεσσαλονίκη. Περάσαμε τέλεια πριν και μετά, ένα φανταστικό διήμερο με αποκορύφωμα με την τρελή εμφάνισή μας στο TV 100. Στην εκδήλωση όλα κύλησαν πολύ όμορφα, ήρθαν πάρα πολλοί αναγνώστες και τους ευχαριστούμε από καρδιάς που μας τίμησαν με την παρουσία τους. Να και μερικές φωτογραφίες:

Παρουσίαση στη Θεσσαλονίκη, 23/01

2009-01-14T04:46:00.000-08:00

Ανεβάζω την πολύ όμορφη πρόσκληση για την κοινή παρουσίαση του Βασιλείου της Αράχνης στη Θεσσαλονίκη, μαζί με τους "Ονειροψιθυριστές" και το "Φύλακα του Χρόνου".
Θυμίζω ότι η παρουσίαση είναι στις 23 Ιανουαρίου, Παρασκευή. Περιμένουμε όλους τους αναγνώστες του φανταστικού και όχι μόνο. Αν θέλετε μπορείτε να αναζητήσετε και το σχετικό event στο facebook.

Κεφάλαιο 36: Πέρα από τον κόσμο των Ορατών (προδημοσίευση από το τρίτο βιβλίο)

2008-12-24T08:18:00.000-08:00

Είναι το 36ο κεφάλαιο του "Βασιλείου της Αράχνης", βρίσκεται σχεδόν στην αρχή του τρίτου βιβλίου και περιέχει από ελάχιστα ως καθόλου spoiler για την πλοκή. Στο τρίτο βιβλίο έχω αλλάξει ξανά πλεύση κατά κάποιον τρόπο, κάτι που είναι εμφανές εδώ. Ενώ η "Περγαμηνή με τους Τέσσερις Απόκρυφους Αποδέκτες" είχε χαρακτήρα παραμυθιού και το "Περπατώντας στα Σκαλοπάτια των Νεκρών" ήταν ψευδοιστορικό μυθιστόρημα, τώρα στο "Τέχνασμα Δεμένο με άλλο Τέχνασμα" (προσωρινός τίτλος) ξεδιπλώνω τη μυθολογία του κόσμου και των αόρατων δυνάμεων που τον κυβερνούν. Ουσιαστικά το έχω κάνει να μοιάζει περισσότερο με saga. Ουσιαστικά βρισκόμαστε ένα βήμα πριν την αλλαγή εποχής, ορισμένες δυνάμεις θα καταποντιστούν και άλλες θα αναδυθούν για να τις αντικαταστήσουν.
Ελπίζω να σας αρέσει- δεν είναι διορθωμένο 100%.
Παρατηρήσεις, προτάσεις και κριτική είναι παραπάνω από ευπρόσδεκτες!
(Τα πνευματικά δικαιώματα για το κείμενο που ακολουθεί, ανήκουν στον Εκδοτικό Οργανισμό Λιβάνη)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 36: Πέρα από τον κόσμο των ορατών

Εκατόν είκοσι εφτά χρόνια πριν από σήμερα, το έτος 1000 από κτήσεως του βασιλείου

Mερικές μέρες ξημερώνουν πιο σκοτεινές από κάποιες άλλες. Εκείνος το αισθάνεται από την πρώτη στιγμή που ανοίγει τα μάτια, από την πρώτη ανάσα που επιστρέφει μέσα του, από την πρώτη σκιά που ρίχνει το σώμα του. Σαν αυτές ήταν κι εκείνη η ημέρα.

Όταν ο ήλιος ανέτειλε, ο Ιππότης γονάτισε στο χώμα για την αρχετυπική προσευχή του και μόλις έφτασε στο τέλος, σχημάτισε ένα σύμβολο στον αέρα και σηκώθηκε όρθιος, τινάζοντας τις σκόνες από τα γόνατα και τις παλάμες του. Για όση ώρα απήγγειλε μέσα του τις τέσσερις στροφές των οχτώ στίχων και των εξήντα τεσσάρων συλλαβών, είχε απομονωθεί από το περιβάλλον, αισθανόμενος ακόμα εντονότερα τη διττή μορφή της υπόστασής του. Υπήρχε και δεν υπήρχε.

Πήρε βαθιά ανάσα. Τίποτε δεν φούσκωνε τα πνευμόνια του με μεγαλύτερη ικανοποίηση απ’ το να βοηθάει τους αδύναμους γύρω του να μην υποφέρουν, τους πληγωμένους να μην πονάνε και τους αδικημένους να μην μένουν απροστάτευτοι. Αλλά και τίποτα δεν ήταν πιο δύσκολο απ’ αυτό, γιατί πάντα το ιερό καθήκον του ήταν συνυφασμένο με οδύνη ανείπωτη και εμπεριείχε την τιμωρία των παραβατών, των αλαζόνων και των υβριστών. Τιμωρία δίκαιη, αλλά και σκληρή και βίαια στη μορφή που είχε οριστεί να την εκτελεί.

Ο Ιππότης πολλές φορές αναρωτιόταν αν πράγματι έχει νόημα η αποστολή του ή αν ό,τι κι αν κάνει δεν θα μεταβάλει σε τίποτε τη βαθύτερη δομή του κόσμου. Το έγκλημα θα συνεχίσει να υπάρχει, το ίδιο κι η αδικία, η υστεροβουλία, η μνησικακία κι ο φθόνος. Και τότε τι απομένει για να τραφούν τα συναισθήματά του; Η ευχαρίστηση ότι σύνδραμε αυτούς που δεν θα το αναγνωρίσουν; Η ικανοποίηση ότι παρέμεινε πιστός στους νόμους που του επέβαλαν; Ή μήπως ότι συντέλεσε στο να περιοριστεί η ελεύθερη βούληση των εχθρών του;

Έκλεισε τα μάτια κι έσφιξε τα βλέφαρά του. Προσπάθησε απεγνωσμένα ν’ αποδιώξει τις βλάσφημες σκέψεις που στοίχειωναν και βασάνιζαν κάθε σκοτεινό ξημέρωμα το μυαλό του. Όσο κι αν ταλανιζόταν το αποτέλεσμα δεν θα άλλαζε κι ούτε θα έβρισκε περισσότερη δικαιολόγηση για τις πράξεις του. Έτσι θα γινόταν γιατί έτσι ήταν γραφτό. Ποιος ήταν αυτός για να αμφισβητήσει τις επιταγές της ανώτερης δύναμης;

Φόρεσε τις άφθαρτες μπότες του, έδεσε τη ζώνη που είχε ξετυλίξει απ’ το λαιμό ενός τίμιου ανθρώπου και έσφιξε μέχρι να πονέσει τα λουριά του ασημένιου θώρακα στο στήθος του. Με αργές, τελετουργικές κινήσεις, έζωσε ένα διακοσμημένο με πετράδια εγχειρίδιο στη μέση και κρέμασε στην πλάτη του τη φαρέτρα με τα μαγικά βέλη, το τόξο και το κυρτό σπαθί. Συγκεντρώθηκε και άρχισε να μαζεύει ενέργεια από τον αέρα γύρω του, ενώ στ’ αυτιά του έφτανε η ηχώ λησμονημένων γεγονότων, θαμμένων από χρόνια στο τραχύ χώμα.

Όταν αισθάνθηκε έτοιμος και ολοκληρωμένος, άδειασε το βλέμμα του απ’ τις παράξενες εικόνες και κοίταξε αποφασιστικά ένα στριμωγμένο στα βουνά οροπέδιο που ανοιγόταν κάτω απ’ τα πόδια του. Θυμήθηκε ότι αυτοί που κατοικούσαν εκεί ονόμαζαν τη γη τους «Νότια» και το σημείο όπου στεκόταν αυτός «Βόρεια».

Ανάμεσα σε τακτοποιημένες καλλιέργειες, σπαρτά, μποστάνια και δέντρα, φύτρωναν μερικά σπίτια και ανάμεσά τους ξεχώριζε ένα μεγαλύτερο, που είχε πιο μυτερή σκεπή και έμοιαζε με γονατισμένο άνθρωπο που προσεύχεται. Σ’ έναν πλαϊνό του τοίχο στηριζόταν ένας πέτρινος, ψιλόλιγνος πύργος χωρίς παράθυρα μήτε πολλές διακοσμήσεις, σαν κουμπωμένος στον εαυτό του ξερακιανός κύρης. Μικροσκοπικές φιγούρες ανθρώπων στόλιζαν με πολύχρωμες κορδέλες το μεγάλο κτίριο, ενώ πρώτα φάνηκε κι έπειτα από λίγο ακούστηκε μία μεγάλη σιδερένια καμπάνα να μετακινείται αργά στο ψηλότερο σημείο του πύργου.

Είχε πια σημάνει η ώρα. Με κάθε χτύπο της καμπάνας, ο Ιππότης έκανε αποφασιστικά βήματα και κατηφόριζε προς το χωριό, που στο μέλλον θα ονομαζόταν Φονοθόνοφ. Για μία ακόμα φορά είχε καταφέρει να ξεγελάσει τον εαυτό του και να συνάψει μια επίπλαστη ειρήνη μαζί του. Γνώριζε ότι έπρεπε να πεθάνουν όλοι εκεί που πήγαινε και έπρεπε να πεθάνουν από τα χέρια του.

***

Ο Ιππότης έφτασε στα πρώτα σπίτια κι έμεινε κρυμμένος ώσπου ο ήλιος να χαμηλώσει και ν’ αγκαλιάσει τις βουνοκορφές στα δυτικά. Τουλάχιστον έτσι θα ήταν, γιατί τον έκρυβαν τα θυμωμένα, μουντόχρωμα σύννεφα που είχαν ακολουθήσει τον Ιππότη κατηφορίζοντας την πλαγιά μαζί του. Στηριζόταν στη διαίσθησή του για να καταλάβει την ώρα της ημέρας, γιατί μερικές φορές τα μάτια του μπερδεύονταν και έβλεπαν μέρα εκεί όπου υπήρχε νύχτα και νύχτα εκεί όπου υπήρχε μέρα. Έδεσε αποφασιστικά τις γροθιές μου και κλείνοντας ξανά σφιχτά τα μάτια, ζήτησε συγχώρεση με λόγια που ταίριαζαν σε εκλιπάρηση. Δεν υπήρχε επιστροφή.

Ο κόσμος που είχε μαζευτεί στην εκκλησία θα έμενε μέσα όλη τη νύχτα. Σ’ όλη την επαρχία, γιορταζόταν η νίκη ενός τοπικού ήρωα ενάντια στο φοβερό και τρομερό Δράκο, που σκότωνε θεοσεβούμενους, απήγαγε παρθένες και διαγούμιζε μονές. Ο Δράκος ήταν άτρωτος γιατί δεν κοιμόταν ποτέ και όταν νύχτωνε έβαζε στα μάτια του ένα ζευγάρι φεγγοβόλα σμαράγδια, για να βλέπει στο απόλυτο σκοτάδι. Η χώρα ολάκερη δεν ησύχαζε όσο ο Δράκος την απειλούσε με την ανάσα του.

Για να τον νικήσει ο ήρωας, ανέβηκε στο φαλακρό βουνό ψηλά και υποσχέθηκε στη Σελήνη ότι οι άνθρωποι θα τη λατρεύουν σαν θεά της νύχτας, με αντάλλαγμα να αψηφήσει μια φορά τον ήλιο και να τον σκεπάσει για λίγο. Αφού την έπεισε, πήγε μακριά στο τέλος του κόσμου, στα βουνά της Ανατολής και ζήτησε απ’ τον Ήλιο το πρωί που έβγαινε, να του γεμίσει ένα μπουκάλι με φως. Σε αντάλλαγμα θα φρόντιζε όλοι οι Άρχοντες από εκείνη τη μέρα και μετά να φορούν στα πορτρέτα τους ένα φωτεινό στεφάνι από χρυσόχρωμα στο κεφάλι τους.

Έτσι και έγινε. Ενώ ο Ήλιος ήταν στο απόγειό του, η Σελήνη εμφανίστηκε ξαφνικά μπροστά του και τον έκρυψε. Ο Δράκος που πλιατσικολογούσε ένα χωριό, μπερδεύτηκε, νόμιζε ότι είχε έρθει η νύχτα και φόρεσε βιαστικά τα σμαράγδια στα μάτια του. Τότε εμφανίστηκε ο ήρωας και άνοιξε το μπουκάλι με το φως της αυγής, τυφλώνοντας το Δράκο. Την επόμενη κιόλας στιγμή το σπαθί του διαπέρασε πέρα ως πέρα τις φολίδες του τέρατος, απελευθερώνοντας τους ανθρώπους απ’ την τυραννία. Για εκείνη τη γιορτή οι χωρικοί είχαν συγκεντρωθεί στο ναό, χωρίς όμως να υποψιάζονται το τέλος τους που πλησίαζε…

Όταν ο Ιππότης είδε και τον τελευταίο κάτοικο του χωριού να διαβαίνει ευλαβικά το ιερό κατώφλι, σκαρφάλωσε σ’ έναν αχυρώνα και από εκεί πήδηξε στη στέγη του ναού. Καθώς οι πρώτες σταγόνες της βροχής άρχισαν να θολώνουν το φθινοπωρινό τοπίο, οι φωνές των πιστών ενώθηκαν σε ύμνους και ψαλμωδίες. Οι αισθήσεις του Ιππότη οξύνθηκαν και πλημμύρισαν με τη μυρωδιά του χώματος. Πήρε βαθιά ανάσα και άφησε να χυθεί μέσα του μια αμυδρή γεύση του πραγματικού κόσμου, που είχε εγκαταλείψει πριν χρόνο αμέτρητο. Συλλογίστηκε όσα βάραιναν τις σκέψεις του και αναρωτήθηκε αν το ρυάκι στα μάγουλά του προερχόταν απ’ τον ουρανό ή απ’ τα δάκρυά του. Το βλέμμα του πλανήθηκε στο χώρο και στα μάτια του ζωγραφίστηκαν ξανά εικόνες του παρελθόντος…

***

Πίσω από την εκκλησία του χωριού, από παλιά υπήρχε μία τρύπα. Η τρύπα δεν ήταν πολύ βαθιά, ούτε πολύ απότομη και οι κάτοικοι δεν θυμόνταν ποιος την είχε σκάψει και γιατί. Ήταν απλά μια τρύπα. Ένα βράδυ πριν λίγο καιρό, οι οικογένειες που έμεναν κοντά στην εκκλησία ξύπνησαν από στριγκλιές και βογκητά που ξεπηδούσαν απ’ την τρύπα. Σύντομα διαπίστωσαν ότι έβγαιναν απ’ το στόμα ενός ανθρώπου, που είχε πέσει μέσα στην τρύπα- φως φανάρι ενός ξενομερίτη, αφού όλοι στο χωριό γνώριζαν για την επικίνδυνη τρύπα και φρόντιζαν να την αποφεύγουν.

Πράγματι μια νεαρή κοπέλα που περιδιάβαζε την περιοχή, είχε πέσει στην τρύπα, είχε τσακίσει το πόδι της και δεν μπορούσε να βγει χωρίς βοήθεια. Ονομαζόταν Δήμητρα από το Χθόνιο και πρόσφατα είχε χάσει τον αδερφό της Μιχαήλ απ’ το χτύπημα ενός κεραυνού. Αυτή και οι άλλες τρεις αδερφές της, μοιράστηκαν τα υπάρχοντά τους και χωρίστηκαν για ν’ αναζητήσουν την τύχη τους.

Κόσμος μαζεύτηκε σε έναν κύκλο γύρω απ’ το χείλος της τρύπας, με τις κάπες πρόχειρα ριγμένες στους ώμους τους. Στην αρχή πρότειναν να ρίξουν ένα σκοινί στην ξένη για να πιαστεί, αλλά κάποιος πετάχτηκε και είπε ότι δεν είχαν πολύ σκοινί στο χωριό και ότι θα μπορούσε να σπάσει ενώ την τραβούσαν. Τότε και η ξένη θα έμενε μέσα και το σκοινί θα αχρηστευόταν. Μία γυναίκα είπε να ρίξουν μία σκάλα στην τρύπα, όμως και αυτή η πρόταση απορρίφθηκε αφού ο ξυλουργός του χωριού είπε ότι οι σκάλες είναι πιο βαριές απ’ όσο φαίνονται και δύσκολα κουμαντάρονται. Μπορεί καθώς τη ρίχνανε να χτύπαγε την κοπέλα κάνοντάς της ακόμα μεγαλύτερη ζημιά. Δεν ήταν αστεία ζητήματα αυτά.

Τότε βγήκε μπροστά ένας γενναίος νέος και προσφέρθηκε να κατεβεί με αυτοθυσία στην τρύπα και να σύρει την τραυματισμένη κοπέλα πάνω. Έθεσε, όμως σαν προϋπόθεση να λάβει κάποιου είδους αμοιβή ώστε να καθησυχαστεί η ζήλια της αρραβωνιαστικιάς του, που θα τον έβλεπε στα χέρια μιας ξένης. Μόλις άκουσε αυτά τα λόγια η Δήμητρα, πέταξε στην επιφάνεια το δισάκι της, στο οποίο ανάμεσα σε λίγα φιορίνια, κουρέλια, κλωστές και ξέφτια έκρυβε ένα παράξενο κομμάτι περγαμηνής.

Τότε, όμως που η λύση είχε βρεθεί, βγήκε μπροστά και διαφώνησε ο νεκροθάφτης του χωριού, λέγοντας σαν ειδικός ότι αν δύο άτομα προσπαθούσαν ν’ ανέβουν, τα τοιχώματα της τρύπας θα κατέρρεαν και θα τους καταπλάκωναν σαν τάφος. Κράτησε τα φιορίνια και την περγαμηνή σαν πληρωμή για τη σωτήρια συμβουλή του και τράβηξε για τις δουλειές του, αφού ευχήθηκε σε όλους καλή νύχτα.

Ενώ η συζήτηση προχωρούσε σε μάκρος, ο δήμαρχος πήρε το λόγο και ζήτησε να λάβουν άμεσα μέτρα, γιατί η τρύπα είχε μείνει πολύ καιρό ακάλυπτη και θα μπορούσε ακόμα κι ένας ντόπιος να ξεστρατίσει και ν’ ακολουθήσει την κακορίζικη τύχη της κοπέλας. Όλοι οι κάτοικοι κατένευσαν, είδαν το δίκιο στα λόγια του δημάρχου, που ήξερε πολλά και ήταν και γραμματιζούμενος και έτρεξαν στα σπίτια τους να φέρουν φτυάρια, αξίνες και τσάπες.

Αυτή η ιστορία θα τελείωνε σιωπηλά αν η Δήμητρα μες στην τρομάρα της δεν θυμόταν μία κατάρα, που είχε ακούσει απ’ τους ζητιάνους. Οι διακονιάρηδες έχουν την παράξενη δύναμη να καταριούνται όσους δεν τους δίνουν ελεημοσύνη κοντά σε ναούς. Η κατάρα μετά από λίγο ξεθυμαίνει, αν όμως κάποιος μαζεύει συνέχεια τέτοιες κατάρες, τότε στο τέλος τον βρίσκει μεγάλο κακό. Πολλοί έχουν χαθεί έτσι χωρίς να το ξέρουν.

Η Δήμητρα δεν ήξερε αν τα λόγια πιάνουν, αλλά έτσι όπως ήταν απελπισμένη κι ενώ οι πρώτες φτυαριές έπεφταν στο κεφάλι της, με τις τελευταίες της ανάσες έπλεξε με ξόρκια βαριά, κατάρα για τους κατοίκους του χωριού, κατάρα που κανείς πρέπει να προσέχει πριν ξεστομίσει, γιατί θα προσελκύσει την προσοχή αόρατων πνευμάτων.

Ίσως οι κάτοικοι του χωριού ποτέ δεν έδιναν ελεημοσύνη και ίσως ποτέ δεν βοηθούσαν τους συνανθρώπους τους. Ίσως ο καιρός που είχε το κομμάτι της περγαμηνής στα χέρια της, να είχε προικίσει τη Δήμητρα με δυνάμεις, που δεν μπορώ να κατανοήσω σύμφωνα με όσα γνωρίζω. Το σίγουρο, όμως είναι ότι η κατάρα της έπιασε τόπο και δεν θ’ αργούσε να εκπληρωθεί. Και ο Ιππότης ήταν το μέσο αυτής.

***

Έσφιξε τα δόντια και προσέχοντας να μην παρασυρθεί απ’ την κλίση της σκεπής, έφτασε στο σημείο όπου ο πύργος του καμπαναριού έγερνε κι ακουμπούσε σαν για να ξεκουραστεί στον τοίχο του ναού. Χωρίς να δίνει σημασία στη βροχή που αντάριαζε και δυνάμωνε, άνοιξε προσεκτικά τη δερμάτινη θήκη όπου φύλαγε το τεχνούργημα με το οποίο τον είχε εξοπλίσει η Ανώτερη Δύναμη.

Ήταν ένα γεωμετρικό όργανο, με μια μεταλλική καμπύλη, η οποία μετακινούνταν παράλληλα σ’ έναν πολύπλοκο σκελετό σφαίρας. Όλος αυτός ο μηχανισμός ήταν φτιαγμένος με ασύλληπτη δεξιοτεχνία, χωρούσε στην παλάμη ενός χεριού και έκρυβε πολλές μαγικές ιδιότητες. Σε μία πέτρινη γλώσσα, εξήντα τέσσερα χρόνια αργότερα, την πρώτη μέρα του πολέμου, θα το χρησιμοποιούσαν για να μετρήσουν τα βήματά τους ως το χαμό. Ο Ιππότης το χρησιμοποιούσε για να σκορπίζει όλεθρο μέσα απ’ τις θύελλες.

Ένωσε τη ματιά του με τα σύννεφα που έκρυβαν τον ουρανό και ζήτησε ειλικρινή συγχώρεση για μία ακόμη φορά. Πρώτα και κύρια για την απεριόριστη εξουσία που του είχε δοθεί και στη συνέχεια για τους δίκαιους, που αναγκαζόταν να εξοντώνει μαζί με τους άδικους. Είχε επίγνωση ότι όσο δύσκολο είναι κάποιος να κατανοήσει τις πράξεις του, άλλο τόσο δύσκολο είναι να συγχωρεθούν οι αμαρτίες του την ώρα της τελικής κρίσης. Μα έπρεπε να συνεχίσει.

Ακριβώς τη στιγμή που συγκεντρωμένος ενεργοποιούσε το τεχνούργημα, άκουσε απ’ την αντίθετη πλευρά της σκεπής το θόρυβο ενός κεραμιδιού που γλίστραγε κι έπεφτε στο πλακόστρωτο. Σχεδόν ταυτόχρονα ένας κοντινός κεραυνός έσκισε την ατμόσφαιρα και κάλυψε τον κρότο του σπασίματος. Ο Ιππότης θυμήθηκε τις πρώτες φράσεις που είχε ενστερνιστεί ασπαζόμενος την ύπαρξη του Δημιουργού: «Τίποτα δεν δημιουργείται τυχαία κι ούτε μένει κρυφό απ’ τη μοίρα. Τα πάντα έχουν σκοπό που εκπληρώνεται.»

Τόσο γρήγορα όσο η λάμψη της αστραπής που τρέχει πριν το μακρινό μπουμπουνητό, ο Ιππότης τράβηξε το σκαλισμένο με ιερά σύμβολα εγχειρίδιό του. Όσες χιλιάδες φορές κι αν διάβαζε τα ρουνικά, οι λέξεις δεν άλλαζαν θέση, ούτε νόημα. Δεν είχε καταλήξει αν όντως κρύβονταν προστατευτικές ευχές ανάμεσα στα περίτεχνα σχέδιά ή ήταν η πίστη που καθοδηγούσε με πρόνοια τις πράξεις του. Όπως και να ‘χε τον είχε βοηθήσει απέναντι στο κακό και έλπιζε ότι θα τον βοηθούσε και τώρα. Ο εχθρός είχε φτάσει.

Γρήγορο κι ευκίνητο σαν αίλουρος, μέσα από τις στάλες της βροχής και ανάμεσα σ’ ένα ανοιγόκλεισμα των βλεφάρων, εμφανίστηκε μπροστά του εκείνο το απαίσιο πλάσμα, ο αγγελιοφόρος του Κάτω Βασιλείου, το βδελυρό τέρας Σάμκα. Αφού δεν μπόρεσε να τον αιφνιδιάσει με το τίναγμα των γαμψών του νυχιών, προσπάθησε να τον καρφώσει με τις αγκαθωτές ουρές του, που έσκισαν τον αέρα σαν μαστίγια. Ο Ιππότης έσκυψε για να τις αποφύγει και ένιωσε το άγγιγμα του φόβου να διασχίζει τη ραχοκοκαλιά του.

Είχε μόνο μία στιγμή για να μελετήσει τα χαρακτηριστικά του παραμορφωμένου απ’ την κακία προσώπου του υποχθόνιου πλάσματος, αλλά δεν χρειαζόταν περισσότερο. Αυτή δεν ήταν η πρώτη τους συνάντηση.

Ο Σάμκα έβγαλε τη γλώσσα του κοροϊδευτικά στη θέα του εγχειριδίου, αλλά ο Ιππότης ήταν σίγουρος ότι το φοβόταν περισσότερο κι από δέκα τσεκούρια τίμιων δημίων. Το τέρας έκανε μερικά πλαϊνά βήματα για να κερδίσει χώρο και συσπείρωσε τα πόδια του για να ξαναεπιτεθεί. Ο Ιππότης υπολόγισε ότι αν παραμέριζε για να το αποφύγει, υπήρχε ο κίνδυνος να χάσει την ισορροπία του και να κουτρουβαλήσει στη στέγη. Το ίδιο κι αν ο Σάμκα πηδούσε πάνω του με ορμή.

Ο Ιππότης τύλιξε το χοντρό του μανδύα γύρω απ’ το χέρι για να προστατεύεται απ’ τα τσιμπήματα των ουρών, καμπούριασε και στύλωσε τα πόδια του στη στέγη. Το πλάσμα ήταν ελαφρύτερό του και θα χρειαζόταν μεγάλη δύναμη για να τον αναποδογυρίσει όπως σχεδίαζε. Ο Σάμκα ξαφνικά εκτινάχθηκε, ενώ ταυτόχρονα έφερνε τη μεγαλύτερη ουρά του απ’ τη δεξιά πλευρά του Ιππότη, που νόμιζε ακάλυπτη. Έπεσε πάνω του με όλο του το βάρος και παρότι το χτύπημα της ουράς πνίγηκε στο μανδύα, ο Ιππότης ένιωσε τα ρυπαρά νύχια του πλάσματος να του γδέρνουν λαιμό και πρόσωπο.

Προσπάθησε να κρατηθεί όρθιος, αλλά με το πλάσμα γαντζωμένο πάνω του ήταν μάταιο. Έγιναν ένα κουβάρι και άρχισαν να κατρακυλάνε με θόρυβο στην σκεπή, παρασέρνοντας μαζί τους κι ένα σωρό κεραμίδια. Γύρω τους ο αέρας άρχισε να στροβιλίζεται σε σατανικό ρυθμό απολύοντας και διαλύοντας και καταστρέφοντας τα πάντα στο πέρασμά του.

Καθώς πάλευαν, το εγχειρίδιο του Ιππότη έφυγε απ’ τα χέρια του, το ίδιο το ασημένιο σπαθί και όλα τα μαγικά βέλη. Μέσα στην αγωνία του συνειδητοποίησε ότι δεν μπορούσε να νικήσει, γιατί ο Σάμκα δεν γνώριζε τι θα πει ήττα. Ο Ιππότης συγκέντρωσε όσες δυνάμεις του απέμεναν και τον κλώτσησε δυνατά στην κοιλιά, στέλνοντάς τον να τιναχτεί μερικά πόδια ψηλά στον αέρα και να σκάσει με κρότο δίπλα στο τεχνούργημα. Μέσα απ’ την καταιγίδα που μαινόταν σαν τρελή, ο Ιππότης ξεχώρισε κραυγές πανικού από την εκκλησία κάτω και κατάλαβε ότι η ώρα πλησίαζε.

Ο Ιππότης ξέπνοος παρατηρούσε τις κινήσεις του Σάμκα. Ενώ αναρωτιόταν τι συμφέρον είχε να του επιτεθεί, το πλάσμα στάθηκε και πάλι όρθιο, πήρε στα χέρια του άφοβα το τεχνούργημα και μίλησε στη χυδαία γλώσσα του, που ήξερε πολύ καλά ότι αν κι ο Ιππότης δεν τη μιλούσε, την καταλάβαινε: «Με έστειλε ο ίδιος ο Διάβολος να μαζέψω την ψυχή του νεκροθάφτη, αλλά τον έχασα μέσα απ’ τα χέρια μου, η μυρωδιά του απομακρύνεται. Μετά σκέφτηκα να εμποδίσω την εκπλήρωση της κατάρας για να βασανίζεται στις κολάσεις η ψυχή της Δήμητρας στους αιώνες των αιώνων, αλλά μοιάζεις τόσο αποφασισμένος, που θα σε βοηθήσω», κάγχασε και στα χέρια του εμφάνισε ένα πουγκί. Το άνοιξε και σκόρπισε στον αέρα μία χούφτα ιριδίζουσας σκόνης, που στροβιλίστηκε βίαια γύρω απ’ το τεχνούργημα.

Ο Σάμκα δεν έχασε περισσότερο χρόνο σε λόγια και απλά εξαφανίστηκε, ενώ η εκκλησία άρχισε να σείεται κάτω από τα πόδια του Ιππότη. Χίλιες βελόνες τρύπησαν τα ακροδάχτυλα του και μυρωδιά από θειάφι έσπασε τα ρουθούνια του. Ακριβώς μισή ανάσα αφού πήδηξε στο χώμα, το καμπαναριό κεραυνοβολήθηκε κι ο οργισμένος ανεμοστρόβιλος έσκισε στα δύο τη στέγη του ναού.

Πλίνθοι, πέτρες, δοκάρια και φωτιά χύθηκαν στα κεφάλια των πιστών σκοτώνοντας τους περισσότερους, ενώ όσοι γλύτωσαν και προσπάθησαν να τρέξουν, γυναίκες και μικρά παιδιά, βρήκαν το θάνατο από τους βράχους που ο Ιππότης πέταξε στα κεφάλιά τους. Μόλις και η τελευταία ψυχή πέταξε μακριά από κείνο τον τόπο, η λύσσα του ανέμου καταλάγιασε και η γη έπαψε να τρέμει.

Μόνος έμεινε ο Ιππότης στα χαλάσματα, συντετριμμένος να προσεύχεται για όσους είχαν χαθεί. Έκλαψε με σπαρακτικούς λυγμούς και παρακάλεσε τη βροχή να τον ξεπλύνει από εκείνη τη σκοτεινή μέρα.

Και όταν τα δάκρυά του στέγνωσαν, έψαξε στα πτώματα τον νεκροθάφτη, να πάρει αυτά που είχε κλέψει απ’ τη Δήμητρα και να ολοκληρώσει την αποστολή του. Το πτώμα, όμως δεν υπήρχε. Η καρδιά του βυθίστηκε. Κάλεσε το άλογό του και άρχισε να καλπάζει προς τον επόμενο προορισμό του.

***

Πέρασαν εκατόν είκοσι εφτά χρόνια και ο Ιππότης ακόμα κάλπαζε στη Ντραγκούτ…

Νωρίτερα εκείνη τη μέρα, σκαρφαλωμένος στην κορυφή του Μερκατάλ είχε δει το μυρμήγκιασμα των Πεδιανθρώπων που προέλαυνε. Τώρα τράβηξε με δύναμη, ανάμεικτη με φροντίδα τα γκέμια του αλόγου του για να σταματήσει ακριβώς στο σταυροδρόμι. Ο αέρας που για ώρες με ορμή στροβιλιζόταν στο πέρασμά του, τώρα παράσερνε ένα σύννεφο σκόνης μακριά, στέλνοντάς το να χαθεί στη γραμμή του ορίζοντα. Στα αριστερά και στα δεξιά του υπήρχαν δύο μεγάλα βουνά, που οι άνθρωποι ονόμαζαν Μερκατάλ και Άλμπιν. Μπροστά ανοιγόταν ένα οροπέδιο με καμένα σπαρτά.

Αναρωτήθηκε για την κατεύθυνση που έπρεπε ν’ ακολουθήσει. Ο ήλιος ήδη χαμήλωνε και απ’ τις δύο ξύλινες επιγραφές ο Ιππότης δεν μπορούσε να βγάλει συμπέρασμα. Δεν ήξερε την παραμικρή λέξη στη λαλιά αυτής της χώρας και οι ουρές των γραμμάτων μπερδεύονταν σαν αλληλοσπαρασσόμενα φίδια, χωρίς να δημιουργούν γνώριμα σημάδια.

Πολύ βολικά, όμως ένας ζητιάνος ντυμένος με ελεεινά κουρέλια είχε ξαπλώσει σ’ ένα μεγάλο θάμνο δίπλα από τις επιγραφές, με μία πέτρα για προσκέφαλο. Ή ήταν μεθυσμένος ή από φόβο παρίστανε τον κοιμισμένο- αποκλείεται να μην είχε ακούσει το βαρυφορτωμένο άτι να σταματάει δίπλα του.

Ο Ιππότης ξεπέζεψε με αναγκαστικά αργές κινήσεις, ενώ τα μεταλλικά ελάσματα στην πανοπλία του βαρυγκώμησαν θλιμμένα. Πλησίασε τον ξαπλωμένο και τον σκούντησε με τη μύτη της σιδερένιας μπότας του. Εκείνος ανασκουμπώθηκε τρομαγμένος και άνοιξε διάπλατα τα τσιμπλιασμένα μάτια του. Μπροστά του ορθωνόταν ένας άγνωστος και ολότελα τρομακτικός στην όψη πολεμιστής.

Το ύψος του ξεπερνούσε τους ώμους του θηριόσωμου αλόγου του, το οποίο φορούσε μία βαριά πανοπλία, όπως ο αφέντης του. Τα χέρια του ήταν καλυμμένα με ασήμι ως τους αγκώνες και τα διάφορα εμβλήματα και οι προστατευτικοί ρούνοι που αγκάλιαζαν κάθε ελεύθερη επιφάνεια του μετάλλου θα είχαν φτιαχτεί σε εξωτικό μέρος. Στο θώρακά του είχε σκαλισμένη μια ζοφερή εσχατολογική αναπαράσταση, που έκανε το ζητιάνο ν’ ανατριχιάσει.

Ακόμα θολωμένος απ’ τον ύπνο και το φόβο, έτριψε τα μάτια του, στήριξε αβέβαια το βάρος του στις παλάμες και σηκώθηκε άτσαλα μπροστά στον άγνωστο, περιμένοντας στην ευτυχέστερη των περιπτώσεων κάποιου είδους τιμωρία ή επίπληξη. Δεν κουβαλούσε πάνω του χαρτιά για να διασχίζει τη χώρα κι ούτε κανένας του είχε επιτρέψει να ξεκουραστεί σ’ εκείνο το σταυροδρόμι. Είχε αποφασίσει να παρατήσει τα πάντα και να περάσει το υπόλοιπο της ζωής του ως ερημίτης, αλλά όσο βάδιζε σε δρόμους του βασιλείου, οι νόμοι είχαν ακόμα ισχύ πάνω του.

Αν το πρόσωπο του Ιππότη πήρε οποιαδήποτε έκφραση ήταν αδύνατο να φανεί εξαιτίας του προσωπείου της περικεφαλαίας του, που ήταν κατεβασμένο ακόμα κι όταν ταξίδευε. Έδειξε με το σιδερένιο γάντι του τις δύο κατευθύνσεις στις οποίες χωριζόταν ο δρόμος και απαίτησε να μάθει, τονίζοντας προσεκτικά τις λέξεις: «Προς τα πού είναι το κεφαλοχώρι αυτού του Φέουδου; Πρέπει να είμαι εκεί ως το σούρουπο. Είναι μακριά από εδώ;»

Ο ερημίτης άρχισε να τρέμει σύγκορμος. Με την άκρη του ματιού του ξεχώρισε τρία σπαθιά, δύο τόξα, μία κοντή λόγχη, ένα ακόντιο, ένα δίκοπο τσεκούρι και τέσσερις φαρέτρες με βέλη φορτωμένα στο άλογο- χώρια το κυρτό σπαθί και το εγχειρίδιο που είχε ζωσμένα πάνω του ο Ιππότης. Αποφεύγοντας να τον κοιτάξει κατά πρόσωπο, έδειξε όσο πιο ταπεινά μπορούσε τη μια απ’ τις δύο ταμπέλες. Έβαλε το δάχτυλό του στα γράμματα και είπε σχεδόν συλλαβιστά: «Το Φέουδο είναι από τούτο το δρόμο, Άρχοντα. Σε παρακαλώ μη με πειράξεις. Κοιμόμουν εδώ γιατί είμαι κουρασμένος κι η νύχτα αυτή την εποχή μοιάζει με τη μέρα.»

Ο Ιππότης ξαναρώτησε: «Και πόσο μακριά βρίσκομαι;» Ο ερημίτης πισωπάτησε, υποκλίθηκε βαθιά, βαθύτερα κι ακόμα πιο βαθιά και ψέλλισε: «Όχι πάνω από πολύ κι ούτε κάτω από λίγο. Ο δρόμος σε πηγαίνει κατευθείαν στο Φέουδο. Καρτάους το λένε οι ντόπιοι. Αν δεν φοβάσαι να τριποδήσεις για ώρες, εύχομαι Άρχοντα να φτάσεις πριν να ‘ναι αργά.»

Ο Ιππότης φάνηκε να ικανοποιείται και από ένα πουγκί άφησε να κυλήσει στο γάντι του ένα βαρύ νόμισμα. Το κοίταξε για μια καλή ματιά κι έπειτα το πέταξε στα πόδια του ζητιάνου που ήταν ακόμα διπλωμένος στα δύο. Το νόμισμα στριφογύρισε στον αέρα, αντανακλώντας λίγο από το πύρινο χρώμα του ήλιου. «Αυτό για τον κόπο σου», είπε ο Ιππότης και ξανακαβάλησε.

Ο ερημίτης περίμενε μέχρι να απομακρυνθεί ο καβαλάρης και πήρε στη χούφτα του το αστραφτερό, ολοστρόγγυλο νόμισμα. Ήταν βαρύ σαν πέτρα κι από τη μια πλευρά είχε χαραγμένες φράσεις σε παράξενη γλώσσα. Το γύρισε απ’ την άλλη και βλέποντας την αναπαράσταση πάγωσε. Απεικονιζόταν ένας πάνοπλος ιππότης που τα χέρια του ήταν καλυμμένα με ασήμι ως τους αγκώνες και το φορτωμένο με όπλα άλογό του, ήταν σηκωμένο στα δύο πόδια.

Έντρομος σήκωσε το κεφάλι του προς την κατεύθυνση που είχε φύγει ο Ιππότης. Το μόνο που διακρινόταν στο βάθος του δρόμου ήταν ένα κουρνιαχτό σκόνης που πάλευε να ενωθεί με τον ουρανό…

Φωτογραφίες από την παρουσίαση στα Γιάννενα

2008-12-03T02:43:00.000-08:00

Ανεβάζω μερικές φωτογραφίες από την πολύ όμορφη παρουσίαση που έγινε στα Γιάννενα στις 19 Νοεμβρίου.
Ευχαριστώ απ' την καρδιά μου τους πολλούς φίλους του Βασιλείου της Αράχνης που ήρθαν- ελπίζω να πέρασαν ωραία. Επίσης ευχαριστώ απεριόριστα τον κύριο Σταύρου για την εξαιρετική δουλειά που έκανε πάνω στην ανάλυση των βιβλίων και τον κύριο Μαρκή από το βιβλιοπωλείο Παπασωτηρίου για την άψογη συνεργασία μας. Μέσα σε λίγες μέρες κέρδισα δύο πολύτιμους φίλους. Φυσικά δεν ξεχνάω τη Γιάννα και την Ευαγγελία, οι οποίες ανέδειξαν το κείμενο με την ανάγνωση των αποσπασμάτων
Η βραδιά μας έκλεισε στην "Πάπρικα" με συζήτηση, τσίπουρο και καλούς μεζέδες.

Παρουσίαση στη Θεσσαλονίκη

2008-11-29T01:31:00.000-08:00

Στις 23 Ιανουαρίου θα έχω τη χαρά να επισκεφτώ τη Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσω το Βασίλειο της Αράχνης μαζί με τα βιβλία δύο καλών μου φίλων. Πρόκειται για τους "Ονειροψιθυριστές" του Σάββα Γρηγοριάδη (στα αριστερά υπάρχει σύνδεσμος για το ιστολόγιο του βιβλίου) και τον "Φύλακα του Χρόνου" του Κωνσταντίνου Παπαχρήστου, τα οποία επίσης κυκλοφορούν από τις εκδόσεις Λιβάνη.
Η παρουσίαση θα γίνει στην αίθουσα του βιβλιοπωλείου Μαλλιάρη (http://www.malliaris.gr).
Περισσότερες λεπτεμέρειες θα δημοσιεύσω τις επόμενες εβδομάδες.

Bookjackets

2008-11-06T09:09:00.000-08:00

Τα πάντα ήταν πολύ όμορφα στην παρουσίαση στην Τρίπολη και θέλω να ευχαριστήσω ξανά τον Φιλοτεχνικό Όμιλο, το βιβλιοπωλείο Ώρα και όλους όσοι ήρθαν τη Δευτέρα το βράδυ για να μάθουν περισσότερα για το Βασίλειο της Αράχνης. Επίσης τον Ηλία Σπυρόπουλο, που μίλησε για τα βιβλία και τη Μαρία Βλάχου που διάβασε τα αποσπάσματα. Και φυσικά τον Τηλέμαχο- ξέρει αυτός τον λόγο.
Πλέον έχουν μείνει λιγότερο από δύο εβδομάδες μέχρι την παρουσίαση στα Γιάννενα.
Αν θυμάμαι καλά δεν έχω αναρτήσει τα bookjackets, όπως τα σχεδίασε ο Γιώργος Δημητρίου. Το κάνω σήμερα. Είναι απλά απολαυστικά.

Παρουσίαση στα Γιάννενα- 19 Νοεμβρίου

2008-10-28T05:04:00.000-07:00

Τα δύο πρώτα βιβλία του Βασιλείου της Αράχνης παρουσιάζονται στα Γιάννενα, την Τετάρτη 19 Νοεμβρίου στις 7 μ.μ. στο Συνεδριακό Κέντρο της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Ιωαννίνων (Στοά Σάρκα) σε συνεργασία με το βιβλιοπωλείο Παπασωτηρίου.
Ο εκδοτικός μου οίκος και εγώ θα χαρούμε πολύ αν έρθετε για ένα φανταστικό ταξίδι στο Βασίλειο της Αράχνης.
Για τα βιβλία θα μιλήσει ο Σταύρος Ν. Σταύρου, επικοινωνιολόγος-εκπαιδευτικός.
Αποσπάσματα θα διαβάσει η Ιωάννα Γιαννάκη, αρχιτέκτων-τραγουδίστρια και η Ευαγγελία Γιαννάκη, ηθοποιός-σκηνοθέτης.
Προσκλήσεις θα υπάρχουν από την Παρασκευή στο βιβλιοπωλείο και αν θέλετε μπορείτε να αναζητήσετε και το σχετικό event στο facebook:
http://www.facebook.com/event.php?eid=39164009082

Παρουσίαση στην Τρίπολη- 3 Νοεμβρίου

2008-10-20T04:55:00.000-07:00

Ο Εκδοτικός Οργανισμός Λιβάνη, ο Φιλοτεχνικός Όμιλος, το βιβλιοπωλείο Ώρα και φυσικά εγώ προσκαλούμε τους ανγνώστες για ένα ταξίδι στη φανταστική λογοτεχνία, στην παρουσίαση των δύο πρώτων βιβλίων του "Βασιλείου της Αράχνης" στην Τρίπολη.
Η παρουσίαση θα γίνει τη Δευτέρα 3 Νοεμβρίου, 8 μμ στον Φιλοτεχνικό Όμιλο Τριπόλεως.
Η παρουσία σας θα είναι τιμή και χαρά μας!
Αν θέλετε μπορείτε να αναζητήσετε και το event στο facebook. Μέσα στις επόμενες μέρες θα ανεβάσω και την πρόσκληση, ενώ θα έχω και την ακριβή ημερομηνία για την παρουσίαση στα Γιάννενα, την οποία υπολογίζω να γίνεται στις 19 ή στις 24 Νοεμβρίου.

Κεφάλαιο 30: Το παραμύθι του Μιχαήλ

2008-10-14T02:39:00.000-07:00

Ανεβάζω το τριακοστό κεφάλαιο από το Βασίλειο της Αράχνης. Είναι ένα (σχεδόν) αυτοτελές παραμύθι, που βρίσκεται προς το τέλος του δεύτερου βιβλίου ("Περπατώντας στα Σκαλοπάτια των Νεκρών"). Όπως θα αποκαλυφθεί αργότερα, η πλοκή του παραμυθιού παίζει σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της ιστορίας. Είναι ουσιαστικά μια ματιά στο παρελθόν, τον πρώτο καιρό που είχε γραφτεί η μαγική περγαμηνή και διάφορες αφανείς δυνάμεις επιβουλεύτηκαν το περιεχόμενό της. Όπως έγραφα και στα εισαγωγικά κεφάλαια του πρώτου βιβλίου, στην εποχή που διαδραματίζεται η τετραλογία, έχουν αρχίσει να ζωντανεύουν τα παραμύθια και ξεχασμένοι θρύλοι περιδιαβαίνουν στα δάση.
Σε αυτό που θα διαβάσετε δεν περιέχονται παρά ελάχιστα spoilers. Από όσους το διαβάσουν ή το έχουν διαβάσει εκτυπωμένο στα χέρια τους, θα χαρώ να διαβάσω σχόλια, κριτική και παρατηρήσεις.
Μέσα στις επόμενες μέρες θα ανεβάσω και ένα προσχέδιο από το εισαγωγικό κεφάλαιο του τρίτου βιβλίου.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 30

Το παραμύθι του Μιχαήλ

Η ΑΠΟΦΑΣΗ για την αποστολή είχε ληφθεί πριν από μερικές μέρες απ’ τον Καστριαίο Σάντι Δίκαιο τον Ε΄. Δίχως άλλο, ο Μπαρταντίν είχε βάλει το χεράκι του στη λήψη αυτής της απόφασης, όμως ο ρόλος του δεν ήταν και τόσο ξεκάθαρος, όπως και όσα σχετίζονταν εκείνες τις μέρες μαζί του. Σε κάθε περίπτωση, ο Άρχοντας του Ανατολικού Πύργου αποφάσισε να εναποθέσει τις ελπίδες του σε έναν τοπικό, λαϊκό μύθο που ανακάτευε μυστηριώδη πρόσωπα, άγνωστα μέρη και μια περγαμηνή σπουδαίας, απόκρυφης δύναμης.

Κάπου στις χώρες που έχουν από χρόνια σκεπάσει με τη σκιά τους οι Πεδιάνθρωποι, ζούσε ένας άνθρωπος με ικανότητες πάνω απ’ το κανονικό. Λίγοι τον είχαν συναντήσει τις μέρες πριν την εισβολή και ακόμα λιγότεροι είχαν μιλήσει μαζί του, αλλά κανείς απ’ τους ντόπιους δεν αμφισβητούσε την ύπαρξή του, όπως κανείς δεν αμφισβητεί την ύπαρξη των νεράιδων, των λαμιών και των αγίων. Θεωρούνταν σοφός και γνωστικός, ακόμα κι αν δεν ήταν τόσο μεγάλος στην ηλικία, ώστε αυτά τα δύο προτερήματα να θεωρούνται φυσικά. Αλλά και πάλι κανείς δεν ήξερε με ακρίβεια την ηλικία του.

Για κάποιο λόγο, έπειτα από τις πειστικές διαβεβαιώσεις του Μπαρταντίν, ο Άρχοντας της Αδιγχάρα πίστεψε πως αυτός ο σοφός είχε στην κατοχή του, ανάμεσα σε άλλους θησαυρούς και κειμήλια, το τρίτο κομμάτι της περγαμηνής. Και σε όποιον ήξερε να διαβάσει τα σημάδια πάνω στο τρίτο κομμάτι, θα του φανερωνόταν το μέρος στο οποίο παρέμενε αθέατο για χρόνια το τέταρτο και τελευταίο.

Οι παλιές ιστορίες μιλούσαν για έναν κυβικό πύργο από βασάλτη, που ήταν κρυμμένος σε ένα απρόσιτο ξέφωτο του δάσους ανάμεσα στο Δρακοδόντι και την Αδιγχάρα. Κανείς δεν ήξερε πότε είχε δημιουργηθεί ο πύργος και από ποιους, αλλά κάθε ξυλοκόπος και κυνηγός είχε τη δική του θεωρία, κι ας μην τον είχαν δει ούτε από μακριά. Πολλοί, βέβαια, είχαν ισχυριστεί ότι μέσα στην ομίχλη είχαν δει κάτι που έμοιαζε με τον πύργο, αλλά ο μόνος που είχε πάει στο πύργο όπου κρυβόταν ο σοφός ήταν μια γενναία κοπέλα, η Βελόντια από το Χθόνιο. Και αυτό είχε συμβεί μόνο σε ένα λαϊκό παραμύθι…

***

Το Χθόνιο, τον παλιό καιρό, πριν από την εισβολή των Πεδιανθρώπων, ήταν ένα μικρό χωριό στους πρόποδες της Αδιγχάρα. Οι κάτοικοί του καλλιεργούσαν κι εμπορεύονταν στάρι, απ’ το μεγάλο οροπέδιο που ξεκινούσε μπροστά στις πόρτες των σπιτιών τους, ανατολικά της πόλης. Συγκέντρωναν το στάρι στις αποθήκες τους και το χειμώνα τροφοδοτούσαν τη μεγάλη πόλη, που ήταν χτισμένη χίλια πόδια πιο ψηλά. Στα χρόνια που ακολούθησαν τις επιδρομές των Πεδιανθρώπων, το χωριό σταδιακά εγκαταλείφθηκε απ’ τους κατοίκους του, αλλά ποτέ δεν τράβηξε το ενδιαφέρον των εισβολέων, μιας και οι πλαγιές που το χώριζαν απ’ την πόλη ήταν απελπιστικά απόκρημνες.

Τον καιρό του παραμυθιού, το Χθόνιο ήταν ένα εύρωστο χωριό, που δεν είχε σκεπαστεί ακόμα απ’ τη σκιά του πολέμου και ο Μιχαήλ ήταν ένας απλός χωρικός σαν τόσους και τόσους άλλους. Όπως όλοι, είχε ακούσει σε διηγήσεις από τους γηραιότερους πως ένας μυστηριώδης σοφός έκανε την εμφάνισή του στα χωριά της περιοχής, άλλοτε βοηθώντας όσους είχαν ανάγκη και άλλοτε καταστρέφοντας τους αλαζόνες, αλλά ποτέ του δεν τα είχε πιστέψει αυτά. Ο Μιχαήλ πίστευε ότι κάθε άνθρωπος ορίζει τη μοίρα του και καμία δύναμη στον κόσμο δεν μπορούσε να την κάνει καλύτερη ή χειρότερη.

Η θεοσεβούμενη οικογένειά του είχε ένα μύλο που δούλευε με αέρα το φθινόπωρο και με νερό την άνοιξη και, μιας και ήταν ένας γερός μύλος, είχαν τον τρόπο τους να περνούν χωρίς πολλές στερήσεις, ακόμα κι όταν η βαριά ανάσα του χειμώνα τούς έκλεινε για μήνες στο σπίτι. Ο Μιχαήλ είχε τέσσερις διαλεχτές αδερφές, την Άννα, τη Δήμητρα, τη Ράνια και τη Βελόντια. Η Άννα, η μεγαλύτερη, ήταν εργατική σαν την αράχνη, η Δήμητρα, η επόμενη, ήταν υπομονετική σαν την αράχνη, η Ράνια ήταν λεπτεπίλεπτη σαν τον ιστό της αράχνης και η Βελόντια, η μικρότερη, ήταν πανέμορφη και η πιο έξυπνη απ’ όλες.

Κάποτε, όταν πολύ νερό είχε κυλήσει στο αυλάκι του μύλου και πολύς αέρας είχε φυσήξει στη φτερωτή του, οι γονείς του Μιχαήλ έφυγαν απ’ τη ζωή. Πριν, όμως, ο πατέρας του πεθάνει, φώναξε πάνω απ’ το κρεβάτι του το δακρυσμένο Μιχαήλ και του είπε με την τελευταία πνοή του: «Την ευχή μου να έχεις κι εσύ, Μιχαήλ, πολυαγαπημένε και μονάκριβέ μου, και οι τέσσερις αδερφές σου. Τώρα που κλείνω τα μάτια, αφήνω εσένα να τις προσέχεις στη ζωή, γιε μου, δε θα ’χουν άλλον κανένα στον κόσμο. Ξέρω ότι τις αγαπάς πολύ, αλλά μην τις κρατήσεις κοντά σου περισσότερο απ’ όσο πρέπει. Αν έρθει γαμπρός να τις γυρέψει, και αυτές συμφωνούν, μη διστάσεις να τις παντρέψεις, γιατί αυτό θα είναι το τυχερό τους».

Από εκείνη την πένθιμη μέρα πέρασαν κάμποσοι μήνες και ένα βροχερό βράδυ που ο Μιχαήλ δειπνούσε, όπως συνήθιζε, με τις τέσσερις αδερφές του, ακούστηκε ένα δυνατό χτύπημα στην πόρτα. Ο Μιχαήλ σηκώθηκε παραξενεμένος, γιατί η ώρα ήταν περασμένη και ο καιρός κακορίζικος. Πήγε μέχρι την πόρτα και ρώτησε: «Ποιος είναι τέτοια ώρα στο κατώφλι μας;»

Αμέσως, απ’ την άλλη πλευρά, μια βραχνή φωνή απάντησε: «Είμαστε τέσσερις ξένοι έμποροι από μακριά. Μας έπιασε η νεροποντή στο δρόμο μας για την Αδιγχάρα. Αν έχετε την καλοσύνη, άρχοντες, ανοίξτε μας λίγο να ξαποστάσουμε, ώσπου να κοπάσει η μπόρα, και μετά θα κινήσουμε ξανά. Ευλογία η βροχή που πέφτει για τον αγρότη, αλλά κατάρα για τον ταξιδιώτη».

Ο καλόκαρδος Μιχαήλ λυπήθηκε τους ξένους που δέρνονταν απ’ τη βροχή και τους άνοιξε. Αντίκρισε απέναντί του τέσσερα γεροδεμένα, όμορφα παλικάρια, περίπου στην ηλικία του, που φορούσαν μαλακές γούνες γύρω απ’ το λαιμό και είχαν ριγμένα στους ώμους καφετιά, βαριά πανωφόρια. Οι γούνες και τα πανωφόρια τους έσταζαν, αλλά και οι τέσσερις αρνήθηκαν με ευγενικά νεύματα την προσφορά της Άννας να τους απαλλάξει απ’ αυτά.

Ο άντρας που είχε μιλήσει κοίταξε καλά καλά το χώρο και τους αγνώστους γύρω του και αφού ξερόβηξε για να καθαρίσει κάπως τη φωνή του, είπε κάνοντας μια ευγενική υπόκλιση: «Είστε πολύ ευγενικοί όλοι σας. Εμένα με λένε Χαβέζ».

Μετά έδειξε τους συντρόφους του και συνέχισε: «Αυτός είναι ο Βαϊζάν, αυτός ο Αϊλκούν και ο τελευταίος και μικρότερος είναι ο Καντού. Σας ευχαριστούμε απ’ τα βάθη της καρδιάς μας για τη φιλοξενία σας. Αν δε σας πειράζει, θα καθίσουμε κοντά στο τζάκι ώσπου να τελειώσετε το φαγητό σας. Μόλις η βροχή σταματήσει έστω και λίγο, θα σας αδειάσουμε τη γωνιά».

Ο Μιχαήλ απάντησε κι αυτός με μια βαθιά υπόκλιση: «Είμαι ο Μιχαήλ, άρχοντας στο σπίτι μου, και αυτές είναι οι τέσσερις παινεμένες αδερφές μου, η Άννα, η Δήμητρα, η Ράνια και η Βελόντια, η μικρότερη. Όσο εγώ είμαι οικοδεσπότης, θα μείνετε στο σπίτι μου ως φιλοξενούμενοι. Για το βράδυ μη σας νοιάζει, γιατί έχουμε μέρος για να κοιμηθείτε. Τώρα, όμως, ελάτε στο τραπέζι μας γιατί χώρο έχει μπόλικο, η σούπα μας θα περισσέψει και το βαρέλι με την μπίρα έχει αρχίσει να παλιώνει περισσότερο απ’ όσο αξίζει. Όσο η Άννα γεμίζει τις γαβάθες σας, η Δήμητρα φέρνει τα κουτάλια σας και η Ράνια φροντίζει για τις κούπες σας, πιάστε τις θέσεις δίπλα στο τζάκι για να ζεσταθείτε. Αυτός ο παλιόκαιρος δε δείχνει έλεος ούτε σε βασιλιά ούτε σε ζητιάνο».

Οι τέσσερις έμποροι κάθισαν ανακουφισμένοι κοντά στη φωτιά, ενώ η γάτα του σπιτιού που γουργούριζε από ώρα στην αγκαλιά της Βελόντια ξαφνικά γούρλωσε τα κίτρινα μάτια της, οι τρίχες στο σβέρκο της ανασηκώθηκαν και έφυγε τρέχοντας τρομαγμένη προς τα μέσα δωμάτια.

Ο άντρας που είχε πει πως τον έλεγαν Χαβέζ μίλησε στον Μιχαήλ που καθόταν στα αριστερά του: «Μας άνοιξες την πόρτα σου, μας έβαλες στο σπίτι σου, μας προσκάλεσες στο τραπέζι με τις παινεμένες αδερφές σου και μας έβαλες να καθίσουμε στα δεξιά σου. Η ευγένεια και η καλοσύνη σου θα μείνει για πάντα στις καρδιές μας και στη θύμησή μας, Μιχαήλ απ’ το Χθόνιο».

Ο Μιχαήλ τον έπιασε φιλικά απ’ τους ώμους και του είπε σηκώνοντας ψηλά το ποτήρι του: «Τα ονόματά σας μαρτυρούν πως κατάγεστε από μακριά και ίσως δεν έχετε ξαναέρθει στην επαρχία μας. Εμείς εδώ το έχουμε κακό απ’ το Θεό να διώχνουμε ή να κακομεταχειριζόμαστε τους μουσαφίρηδες. Στην υγειά μας, φίλοι μου!» Ο Μιχαήλ, ακουμπώντας την πλούσια γούνα που είχε ο Χαβέζ γύρω απ’ το λαιμό του, ένιωσε παράξενα κι αισθάνθηκε τις τρίχες στο δικό του λαιμό να σηκώνονται, αλλά από ευγένεια δεν είπε τίποτα.

Ο Χαβέζ, αφού κοίταξε τους τρεις συντρόφους του, που φάνηκαν με ένα νεύμα να δίνουν σιωπηλά τη συγκατάθεσή τους, σηκώθηκε όρθιος και είπε: «Εμείς έχουμε ένα έθιμο στον τόπο μας, φυλαγμένο μόνο για ειδικές περιστάσεις. Όταν μια φιλία γεννιέται, πρέπει να το επισφραγίσουμε δυναμώνοντας μια φλόγα».

Μετά έχωσε το χέρι του μέχρι τον ώμο στο πανωφόρι του και έβγαλε ένα χοντρό κομμάτι δέρματος, που στα μάτια του Μιχαήλ είχε το ίδιο χρώμα και το ίδιο σχήμα με τις περγαμηνές που χρησιμοποιούν οι ευγενείς για να γράφουν. Οι υπόλοιποι έμποροι τον μιμήθηκαν κουνώντας ζωηρά το κεφάλι και ο Χαβέζ, αφού πήρε και τα δικά τους κομμάτια, τα πέταξε όλα στο τζάκι. Η φλόγα φούντωσε για μια στιγμή και μια βροχή από σπίθες πετάχτηκαν απ’ τα κούτσουρα που έτριξαν. Ο Χαβέζ παρακολούθησε για λίγο τη φωτιά κι έπειτα επέστρεψε με ένα χαμόγελο ικανοποίησης στο τραπέζι.

Κάθισε ξανά δίπλα στον Μιχαήλ και ευδιάθετος του είπε: «Μιχαήλ, ο τόπος μας βρίσκεται σε ένα μακρινό βασίλειο. Για να φτάσεις εκεί, πρέπει να διασχίσεις τέσσερις φορές οχτώ βουνά και σαράντα χώρες έξω απ’ το χάρτη. Χρόνια τώρα ταξιδεύουμε περνώντας από πολλούς τόπους, συναντώντας πολλούς ανθρώπους και πλουτίζοντας με πολλούς τρόπους. Κανείς, όμως, δε μας υποδέχτηκε τόσο ανοιχτόκαρδα όσο εσύ και οι όμορφες αδερφές σου και κανείς δε μας πρόσφερε τόσο αλμυρή σούπα και τόσο γλυκιά μπίρα.

»Για τη ζωή μας, δε θα μπορούσαμε να φανταστούμε κάτι καλύτερο. Θέλεις να μας δώσεις τις αδερφές σου για γυναίκες μας; Ίσως κάνεις οχτώ χρόνια να τις ξαναδείς κι αυτές δεκαέξι για να ξαναδούν τον τόπο τους, μα εκεί όπου θα πάμε θα ζουν ευτυχισμένες, απολαμβάνοντας τις τιμές που πρέπουν μόνο στις τυχερότερες πριγκίπισσες. Κάθε σκέψη τους θα πραγματοποιείται πριν ακόμα την επιθυμήσουν και κάθε επιθυμία τους θα πραγματοποιείται πριν ακόμα τη σκεφτούν».

Ο Μιχαήλ κοίταξε τις αδερφές του, που όλες, εκτός απ’ τη Βελόντια, χαμογέλασαν, έσκυψαν αμήχανα το κεφάλι και σκούντηξαν η μία την άλλη με κόκκινα μάγουλα. Τα ξένα παλικάρια ήταν όμορφα σαν ζωγραφιές, είχαν αρχοντικά ονόματα κι εκείνες από πάντα ήθελαν να ταξιδέψουν μακριά απ’ το χωριό τους και να δουν τα μέρη του κόσμου. Και ποιος δε θέλει;

Ο Μιχαήλ χαμογέλασε κι αυτός πλατιά και είπε υψώνοντας ξανά το ποτήρι του: «Εμείς έχουμε έθιμο να τσουγκρίζουμε τα ποτήρια μας όταν μαζευόμαστε για να γιορτάσουμε ένα χαρμόσυνο γεγονός. Μάλλον ήταν θέλημα Θεού να βρεθείτε εδώ απόψε. Ας γιορτάσουμε, ας πιούμε κι ας γλεντήσουμε, φίλοι μου!»

Καθώς τη σάλα του σπιτιού γέμισαν γέλια και φωνές, η μόνη που παρέμενε σκεφτική ήταν η Βελόντια, η ομορφότερη και η εξυπνότερη απ’ όλες τις αδερφές. Παρατηρώντας καλύτερα τους τέσσερις εμπόρους, είδε πως δεν είχαν αγγίξει ακόμα τα κουτάλια τους και δεν είχαν πιάσει τα ποτήρια τους για να ανταποδώσουν την πρόποση του αδερφού τους. Επίσης, δεν είχε ακούσει ποτέ για τόπο στον οποίο έριχναν αντικείμενα στο τζάκι για να φουντώσουν τη φλόγα κι ούτε καταλάβαινε γιατί, παρά τη ζέστη, οι τέσσερις έμποροι δεν ξεφορτώνονταν τα πανωφόρια τους. Ξαφνικά αισθάνθηκε πως κάτι άσχημο επρόκειτο να συμβεί και η καρδιά της σφίχτηκε: οι τέσσερις ξένοι δεν κουβαλούσαν πράγματα μαζί τους. Δεν μπορεί έμποροι να ταξίδευαν για καιρό χωρίς να κουβαλούν πραμάτεια ή εφόδια μαζί τους.

Το χτύπημα που ακούστηκε τέσσερις φορές στην πόρτα του σπιτιού του Μιχαήλ έκανε τις κοπέλες να αναπηδήσουν στη θέση τους. Οι μουσαφίρηδες κοιτάχτηκαν ξαφνιασμένοι μεταξύ τους και πετάχτηκαν αλαφιασμένοι. Απέξω ακούστηκε μια κορακίστικη φωνή να λέει: «Πού κρύβεστε, παιδάκια μου; Δεν ξέρετε ότι, όπου και να φωλιάσετε, εγώ θα σας ξετρυπώσω; Για τόσο αφελή με έχετε; Φύγατε βιαστικά πριν δυναμώσει η βροχή, αλλά φαίνεται πως κατά λάθος πήρατε κάτι που μου ανήκει».

Ο Μιχαήλ πετάχτηκε κι αυτός όρθιος, κοίταξε την πόρτα και μετά προσπάθησε να διακρίνει τις αντιδράσεις στα βλέμματα των φιλοξενούμενών του. Δε μίλησε κι έκανε νόημα στις τέσσερις τρομαγμένες αδερφές του να σωπάσουν κι αυτές και να μην ανακατευτούν. Με αθόρυβες κινήσεις, ο Χαβέζ, ο Βαϊζάν, ο Αϊλκούν και ο Καντού ξεγλίστρησαν απ’ το τραπέζι και παρατάχτηκαν πίσω απ’ την ξύλινη πόρτα, σαν να περίμεναν ότι όποιος κι αν ήταν ο άγνωστος έξω, σύντομα θα εισέβαλλε στο σπίτι. Ο Μιχαήλ κινήθηκε με αβέβαια βήματα προς το τζάκι για να ξεκρεμάσει απ’ τον τοίχο το πλατύ τσεκούρι, που μια ζωή το χρησιμοποιούσε για να κόβει καυσόξυλα.

Μια βαριά ανάσα ακούστηκε από την άλλη πλευρά της πόρτας κι έπειτα ακολούθησαν ακόμα τέσσερα χτυπήματα, κοφτά και ανυπόμονα αυτή τη φορά. Η κορακίστικη φωνή ξαναμίλησε, πιο αυστηρά και πιο απειλητικά: «Τώρα γιατί το κάνετε αυτό; Αφού ανακάλυψα τη φωλιά σας, θα έπρεπε να παραδώσετε αυτό που κλέψατε. Αυτό είναι το σωστό. Όχι;»

Η φωνή δεν περίμενε, φυσικά, απάντηση. Στο επόμενο ανοιγοκλείσιμο των βλεφάρων ακούστηκε μια τσιρίδα τόσο διαπεραστική και έντονη, που ο Μιχαήλ κι οι αδερφές του έπεσαν στα γόνατα και έβαλαν τις παλάμες στ’ αφτιά τους για να προστατευτούν. Η ανυπόφορη τσιρίδα συνεχίστηκε και δυνάμωσε, κάνοντας τελικά με μαγικό τρόπο όλα τα γυάλινα αντικείμενα μέσα στο σπίτι να σπάσουν σε χίλια κομμάτια και τινάζοντας την πόρτα απ’ τους μεντεσέδες της με τόση ορμή, σαν να την είχε χτυπήσει η δύναμη εκατό ανέμων!

Στο κάδρο που σχημάτιζε η γυμνή κάσα της πόρτας εμφανίστηκε μια σκιά κι ένα δυνατό ρεύμα αέρα έσβησε κεριά και λυχνάρια στο σπίτι. Τα μακριά, μεταξένια μαλλιά της Βελόντια ανέμισαν και άθελά της άγγιξαν τον Χαβέζ στο μάγουλο. Καθώς ένας φοβερός κεραυνός αυλάκωνε τον ουρανό, ο Χαβέζ λύγισε τα γόνατά του και πήδηξε ψηλά, πιο ψηλά απ’ όσο είχε δει ποτέ ο Μιχαήλ να πηδάει άνθρωπος ή ζωντανό. Πήδηξε τόσο ψηλά που άγγιξε τη στέγη και μέσα σε ένα σύννεφο καπνού το πρόσωπό του παραμορφώθηκε, η μύτη του μάκρυνε, τα νύχια του έγιναν γαμψά και η γούνα γύρω απ’ το λαιμό του μετατράπηκε σε αστραφτερά πούπουλα που κάλυψαν ολόκληρο το σώμα του.

Μπροστά στα έκπληκτα μάτια του Μιχαήλ και των αδερφών του, και οι τέσσερις δήθεν έμποροι μεταμορφώθηκαν σε τρομερούς αετούς στο ύψος του ανθρώπου, με ασημένια φτερά και χρυσαφένια ράμφη. Ετοιμάστηκαν να χιμήξουν στο διώκτη τους, άνοιξαν διάπλατα τις φτερούγες τους γεμίζοντας σχεδόν όλο το δωμάτιο και άρχισαν να βγάζουν απειλητικά κρωξίματα, που θα πάγωναν το αίμα ακόμα και του πιο γενναίου ανθρώπου. Όμως ο άγνωστος στην είσοδο του σπιτιού δεν είχε φτάσει μέχρι εκεί για να φοβηθεί από μια παράσταση. Μέσα στο μισοσκόταδο, η μορφή του ήταν συγκεχυμένη και θολή, σαν να περιβαλλόταν από μια ακαθόριστη ομίχλη. Στα χέρια του άστραψε μια κρυστάλλινη σφαίρα, που ξαφνικά άρχισε να ρουφάει τον αέρα μέσα απ’ το σπίτι.

Όλες οι αναπνοές χάθηκαν στιγμιαία μες στη σφαίρα, ώσπου όποιος δεν ήταν αετός έπεσε στο πάτωμα βήχοντας απεγνωσμένα για λίγο αέρα και νιώθοντας το σώμα του βαρύ, σαν να ζύγιζε χίλιες λίβρες. Μετά, η κρυστάλλινη σφαίρα βρέθηκε να αιωρείται και, αποκτώντας απότομα ταχύτητα, έσπασε στο κέντρο της σάλας σε χίλια κομμάτια, απελευθερώνοντας έναν οργισμένο ανεμοστρόβιλο.

Όσο κι αν πάλεψαν με τις τεράστιες φτερούγες τους, οι τέσσερις αετοί δεν μπόρεσαν να αντισταθούν στη δύναμη του τρομερού ανεμοστρόβιλου, που ξήλωσε τη στέγη του σπιτιού του Μιχαήλ και τους παρέσυρε σε ύψη ανυπολόγιστα. Οι πέντε άνθρωποι, ακόμα πεσμένοι στο πάτωμα, δεν είχαν παρασυρθεί απ’ τον ανεμοστρόβιλο, αλλά ήταν ζαλισμένοι και δεν μπορούσαν να κουνήσουν τα μέλη τους. Με όσο φως έβγαινε απ’ τα κάρβουνα που μισόκαιγαν στο τζάκι, είδαν τρομαγμένοι την οροφή να επιστρέφει απ’ τον ουρανό με ορμή και από ένστικτο κάλυψαν το κεφάλι τους για να μην τους πλακώσει.

Η στέγη, όμως, κάθισε και πάλι στους τοίχους του σπιτιού απαλά, χωρίς καν να ακουστεί το παραμικρό τρίξιμο. Η πόρτα που κειτόταν στο πάτωμα διαλυμένη άρχισε να ξαναφτιάχνεται μόνη της, σαν εκατό αόρατοι νάνοι να την επισκεύαζαν, σηκώθηκε και ταίριαξε πάλι στην κάσα, κλείνοντας απαλά. Ο άγνωστος είχε εξαφανιστεί και παντού απλώθηκε μια ανατριχιαστική ησυχία.

Όλα τα έπιπλα μέσα στο σπίτι είχαν ανοίξει στα δύο, όλα τα σκεύη είχαν σπαρθεί θρυμματισμένα στο πάτωμα και όλα τα ρούχα είχαν ξηλωθεί κλωστή προς κλωστή. Όμως ο Μιχαήλ και οι τέσσερις αδερφές του από θαύμα είχαν μείνει ανέγγιχτοι, σαν ο ανεμοστρόβιλος να είχε διαταχτεί να μην αγγίξει ούτε μία τρίχα απ’ τα μαλλιά τους. Σηκώθηκαν επιφυλακτικά και αντάλλαξαν μεταξύ τους αμήχανα βλέμματα, χωρίς να είναι ικανοί να προφέρουν ούτε λέξη. Οι κοπέλες αναστέναξαν για τα παλικάρια που μεταμορφώθηκαν και χάθηκαν και άρχισαν να μαζεύουν τα πράγματα από το πάτωμα. Ο Μιχαήλ, όμως, κοίταξε με περιέργεια το μοναδικό αντικείμενο που είχε παραμείνει ανέπαφο στη θέση του σε όλο το σπίτι: το τσεκούρι του πάνω απ’ το τζάκι.

Καθώς πλησίασε και έχοντας λίγο φως απ’ τη φωτιά που η Άννα πάλευε να ξανανάψει, είδε απορημένος πάνω στη λαβή του χαραγμένες μερικές λέξεις, που δεν υπήρχαν πριν. Πήρε το τσεκούρι στα χέρια του, το ύψωσε για να βλέπει καλύτερα και ανυποψίαστος διάβασε δυνατά: «Ας είμαι εγώ η λόγχη της δικαιοσύνης που θα τρυπήσει τους εχθρούς μου και τους ασεβείς και όσους τους προσφέρουν καταφύγιο απ’ την οργή μου».

Δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη φράση του κι ένας πάταγος ακούστηκε και απλώθηκε για δεκάδες μίλια γύρω στην περιοχή. Μια λάμψη τρύπησε τη στέγη σε χίλιες μεριές, πλημμύρισε το χώρο κι ένας κεραυνός που τον τράβηξε το τσεκούρι σκότωσε τον Μιχαήλ ακαριαία…

Μέχρι το επόμενο πρωί, οι αδερφές του θρήνησαν πάνω απ’ το άψυχο κορμί του, ενώ οι στάλες της βροχής τις έλουζαν και οι γείτονες βουβοί παρακολουθούσαν το τραγικό μοιρολόι. Και όταν τα δάκρυα στέγνωσαν κι ο πόνος μαλάκωσε κάπως, η Δήμητρα τις σήκωσε και είπε να μαζέψουν όσα απ’ τα υπάρχοντά τους είχαν παραμείνει ανέπαφα.

Καθώς έψαχνε ανάμεσα σε συντρίμμια και χαλάσματα, η Ράνια έκανε μια απρόσμενη ανακάλυψη. Απ’ τις ζεστές ακόμα στάχτες στο τζάκι ξεχώριζε η άκρη ενός κομματιού δέρματος. Ανακατεύοντάς τες με ένα σίδερο, διαπίστωσε ότι και τα τέσσερα κομμάτια δέρμα που είχε πετάξει μέσα στις φλόγες ο Χαβέζ παρέμεναν ανέπαφα, σαν η φωτιά να μην τα είχε αγκαλιάσει.

Η Βελόντια πήρε στα χέρια της τις περγαμηνές και διάβασε για ώρα όσα είχαν γραμμένα πάνω τους. Μετά εξήγησε στις αδερφές της ότι, αν κάποιος διάβαζε τα σημάδια πάνω στις γραφές με ένα συγκεκριμένο τρόπο, θα μπορούσε να φτάσει σε ένα μέρος μακρινό και μυστικό, εκεί όπου ζούσε αυτός στον οποίο ανήκε κάθε κομμάτι.

Η Δήμητρα πρότεινε να μοιράσουν τα κομμάτια με κλήρο και κάθε αδερφή να ψάξει να βρει τον αετό της· αυτοί δεν τις είχαν ζητήσει για γυναίκες τους; Δεν μπορεί παρά να είχαν επιζήσει απ’ τον ανεμοστρόβιλο, τόσο δυνατοί και σπουδαίοι πρίγκιπες. Και δεν μπορεί παρά να τηρούσαν τις υποσχέσεις τους, τόσο ευγενικά και όμορφα παλικάρια.

Τίποτα δεν είχε απομείνει στο Χθόνιο για τις τέσσερις αδερφές, παρά τα συντρίμμια του σπιτιού και του μύλου τους. Μοίρασαν τα κομμάτια της περγαμηνής, τους λιγοστούς θησαυρούς τους και υποσχέθηκαν έπειτα από χρόνια να ξανασυναντηθούν στο ίδιο σημείο, για να αφηγηθούν η μία στην άλλη τις περιπέτειές τους.

Το τι απέγιναν οι τέσσερις αδερφές, εκτός απ’ τη Βελόντια, δεν είναι ξεκάθαρο. Μπορεί να το περιγράφουν άλλα παραμύθια, που η θέση τους δεν είναι εδώ. Το σίγουρο είναι ότι δεν είχαν το κοφτερό μυαλό της για να ακολουθήσουν σωστά τα σημάδια κι έτσι μάλλον δε θα μπόρεσαν να φτάσουν στους αετούς τους, αν πράγματι αυτοί ζούσαν ακόμα και αν πράγματι οι μοίρες τους συνδέονταν με τις περγαμηνές. Ίσως και να έζησαν φυσιολογική ζωή σε κάποιο διπλανό χωριό ή να χάθηκαν στα ατέλειωτα δάση των βουνών.

Η Βελόντια, όμως, που της είχε τύχει η τρίτη περγαμηνή, τη μελέτησε προσεκτικά. Για τέσσερις μέρες και τέσσερις νύχτες βάδιζε χωρίς να κοιτάζει το δρόμο που πατούσε. Τα μάτια της δεν ξεκολλούσαν απ’ την παράξενη γραφή και η σκέψη της είχε χαθεί ανάμεσα σε υποθέσεις, λαβυρίνθους, γρίφους και συμβολισμούς.

Όταν, τελικά, ύψωσε το βλέμμα και κοίταξε γύρω της, είδε ότι είχε φτάσει σε ένα ξέφωτο και μπροστά της, μέσα από πυκνή ομίχλη, ξεπρόβαλλε ένας πέτρινος, κυβικός, σκουρόχρωμος πύργος. Η Βελόντια στην αρχή τρόμαξε και θέλησε να τρέξει μακριά, αλλά τα πόδια της δεν την υπάκουαν πια.

Τότε τα πέπλα της ομίχλης παραμέρισαν για μια στιγμή και εμφανίστηκε ένας λευκοντυμένος άνθρωπος. Την κοίταξε με συμπάθεια και έτεινε το χέρι του προς το μέρος της. «Τα λόγια σε έφεραν μέχρι εδώ. Ας παραδώσεις τώρα αυτό που μου ανήκει, για να απολαύσεις τις τιμές που πρέπουν μόνο στις τυχερότερες πριγκίπισσες. Κάθε σκέψη σου θα πραγματοποιείται πριν ακόμα την επιθυμήσεις και κάθε επιθυμία σου θα πραγματοποιείται πριν ακόμα τη σκεφτείς…»

***

Άνθρωπος ή όχι, αυτός ήταν ο σοφός που μπορούσε να λύσει κάθε αίνιγμα και να εξηγήσει κάθε γρίφο σύμφωνα με τους θρύλους. Κάποτε είχε στην κατοχή του τέσσερα κομμάτια από μια περγαμηνή, αλλά του είχε απομείνει μόνο το ένα. Τα υπόλοιπα τρία τα είχε ανταλλάξει για μια όμορφη κι έξυπνη γυναίκα.

Αυτός ο σοφός, που η Αράχνη θα προσπαθούσε να φτάσει με μια τόσο απελπισμένη έξοδο, απλώνοντας ένα απ’ τα πόδια της, ήταν περισσότερο γνωστός στα παραμύθια και τις αφηγήσεις ως Παλαβός Αλχημιστής…

Ένα ακόμα video

2008-09-24T01:53:00.000-07:00

Υπάρχει στο youtube ένα ακόμα video για το Βασίλειο της Αράχνης, ανεπίσημο αυτή τη φορά. Μπορείτε να το δείτε στο: http://www.youtube.com/watch?v=DS2BGP0LB4k
Είναι ένα προσχέδιο για δύο video που θα χρησιμοποιήσω στις φθινοπωρινές παρουσιάσεις του βιβλίου.
Μιας και το ανέφερα, οι δύο επόμενες εκτός απροόπτου θα είναι αρχές Νοεμβρίου. Στα Γιάννενα σε συνεργασία με το βιβλιοπωλείο Παπασωτηρίου και στην Τρίπολη σε συνεργασία με το βιβλιοπωλείο "Ώρα" στην αίθουσα του Φιλοτεχνικού Συλλόγου. Περισσότερες λεπτομέρειες θα αναρτήσω την επόμενη εβδομάδα.
Τέλος, το πρώτο βιβλίο του Βασιλείου της Αράχνης βρίσκεται αυτές τις μέρες στη δεύτερη θέση με τα ευπώλητα του ηλεκτρονικού καταστήματος perizitito.gr, στην κατηγορία Φανταστικό, Επιστημονική Φαντασία και Τρόμος: http://www.perizitito.gr/bestsellers.php?cat=31514

Τρίτος Τόμος- Τέχνασμα Δεμένο με Άλλο Τέχνασμα

2008-09-01T00:50:00.001-07:00

Χθες το βράδυ έβαλα τελεία στον τρίτο τόμο και αισθάνομαι ευτυχισμένος. Με ταλαιπώρησε αρκετά γιατί προσπάθησα να συνθέσω ένα ογκώδες σύνολο από ιδέες και αναφορές που είχα συμπεριλάβει ή είχα αφήσει να εννοηθούν στους δύο προηγούμενους. Ελπίζω να τα έχω καταφέρει και να μην χάθηκα στις αμέτρητες σημειώσεις μου. (Ολόκληρο τον τρίτο τόμο τον έγραψα πρώτα σε τετράδια και μετά τον μετέφερα στο word.)
Τι έχει ο τρίτος τόμος; Πρώτα απ' όλα αποκαλύπτεται το περιεχόμενο της περγαμηνής. Εξηγούνται οι προθέσεις των ηρώων και έρχονται στην επιφάνεια πολλές υπόγειες συμφωνίες και προδοσίες. Αμέτρητα στοιχεία και ενδείξεις από τους δύο προηγούμενους επιστρέφουν για να συνθέσουν την εικόνα του κόσμου των ορατών, δηλαδή του πραγματικού κόσμου που ξέρουμε. Όπως είχα ξαναγράψει, αποκαλύπτεται ο ρόλος πολλών "προσωποποιημένων" αόρατων δυνάμεων, οι οποίες αντιμάχονται για την εξουσία πάνω στην πλάση. Είναι λίγο παράξενο σαν ιδέα, ειδικά για το πως επηρρεάζουν την πορεία των χαρακτήρων, αλλά νομίζω δεν δημιουργώ περισσότερες απορίες απ' όσες εξηγώ. Όπως μου είχε πει κι ένας καλός μου φίλος που του είχα εξηγήσει την ιδέα, σε ορισμένα σημεία μοιάζει λίγο με την Ιλιάδα και τις παρεμβάσεις των θεών. Υπάρχει μυστήριο φυσικά, δίνονται απαντήσεις, πολλοί κύκλοι κλείνουν και προς το τέλος φαίνεται ότι όλοι παίρνουν τις θέσεις τους πριν την τελική αναμέτρηση. Επίσης υπάρχει ένας πολύπλοκος γρίφος, τον οποίο ο αναγνώστης θα έχει χρόνο να λύσει πριν τον βοηθήσουν οι ήρωες του βιβλίου. Στο πλάι του Αλιόσκα θα επιστρέψουν αληθινοί φίλοι για να τον βοηθήσουν στην αναζήτησή του και θα κινδυνέψει θανάσιμα. Δεν θέλω να πω πολλά, αλλά το μονοπάτι του νεαρού ανιχνευτή θα αλλάξει ως το τέλος και θα αναγκαστεί να κόψει πολλούς δεσμούς με το παρελθόν.
Μέχρι και την τελευταία εβδομάδα άλλαξα αρκετά την πλοκή και για να χωρέσω περισσότερη δράση και άφησα έξω αρκετές λεπτομέρειες, τις οποίες σκοπεύω να τις ανεβάσω με μορφή διηγημάτων σύντομα εδώ στο ιστολόγιο. Για αρχή έχω στο νου μου τρείς ιστορίες, τις οποίες έχω σχεδόν ολοκληρώσει. Μία είναι για την πρωτεύουσα των Πεδιανθρώπων, την Καναά, δηλαδή περίπου το κεφάλαιο που έχω ανεβάσει εδώ παλιότερα και που τελικά δεν χώρεσε στο βιβλίο. Μία ακόμα είναι για την πτώση της Δρακοφωλιάς, της βορειότερης πόλης του βασιλείου και μία ακόμα για τον Άγιο Λάζαρο, έναν αρχαίο ήρωα που είχε φτιάξει με τα χέρια του ένα μοναστήρι πάνω σ' ένα ορυχείο αλατιού. Επίσης έχω κατά νου να βελτιώσω λίγο το χάρτη και στο τέλος του βιβλίου να προσθέσω ένα σχέδιο, που θα απεικονίζει την περγαμηνή. Αυτά για την ώρα.
Ελπίζω σύντομα να έχω να ανακοινώσω ημερομηνία έκδοσης και ημερομηνίες για τις επόμενες παρουσιάσεις του Βασιλείου της Αράχνης σε Γιάννενα, Τρίπολη και ίσως Θεσσαλοκίνη.

Χάρτες- Σχέδια

2008-08-06T02:41:00.001-07:00

Αυτός είναι ο χάρτης της οροσειράς Ντραγκούτ, όπου βρίσκονται οι οχτώ πόλεις του Βασιλείου της Αράχνης. Δηλαδή για έναν υπήκοο του βασιλείου ο χάρτης αυτός περιλαμβάνει όλο τον γνωστό κόσμο.
Όσοι έχουν διαβάσει το πρώτο βιβλίο θα θυμούνται ότι οι χαρακτηρισμοί "Βορράς" και "Νότος" προσδιορίζουν το υψόμετρο της κάθε πόλης. Για παράδειγμα όπως φαίνεται και εδώ η Αδιγχάρα είναι χτισμένη ψηλότερα απ' ότι το Μεριάν.
Για να σχεδιάσω έναν παγκόσμιο χάρτη μέσα σε κύκλο, είχα ως πρότυπο παγκόσμιους, μεσαιωνικούς χάρτες, όπως τον χάρτη που βλέπεται στην δεύτερη εικόνα. Ο συγκεκριμένος προέρχεται από τα "Χρονικά του Αγίου Διονυσίου" και χρονολογείται το 1370.

Στο χάρτη του βασιλείου, την επεξεργασία της εικόνας, ώστε να φαίνεται παλιά και ζωγραφισμένη σε πάπυρο την έκανε ο φιλος μου Μιχάλης Φουντουκλής. Επίσης είχε σχεδιάσει μία ακόμα εκδοχή του χάρτη, η οποία τελικά δεν χρησιμοποιήθηκε στα βιβλία. Ένα προσχέδιό της βλέπετε και εδώ:

Στον τρίτο τόμο θα αλλάξω λίγο την εμφάνιση του χάρτη, διατηρώντας απαράλλαχτο το ύφος, αλλά προσθέτοντας λίγες ακόμα λεπτομέρειες και διακοσμήσεις, ώστε να γεμίζει καλύτερα μία σελίδα. Αυτό βέβαια σε συνεννόηση με το τμήμα επιμέλειας.
Το τελευταίο σχέδιο, που μοιάζει με κάτοψη, βρίσκεται στο δεύτερο βιβλίο και όπως αναφέρεται μέσα στο κείμενο, είναι ένα πρόχειρο σκαρίφημα που παίρνει το θάρρος να σχεδιάσει ο αφηγητής για να βοηθήσει τον αναγνώστη να καταλάβει πως είναι χτισμένος ο Ανατολικός Πύργος.

Κοντά στον επίλογο

2008-07-27T02:52:00.000-07:00

Βρίσκομαι πλέον κοντά στον επίλογο του τρίτου βιβλίου, το οποίο ελπίζω να έχω τελειώσει μέσα στις επόμενες τρεις εβδομάδες. Μένουν όχι μόνο αρκετές διορθώσεις, αλλά και να αποφασίσω για μερικές λεπτεμέρειες. Πχ το πόσο μεγάλο θα είναι ένα εισαγωγικό κεφάλαιο που έχω γράψει και περιγράφει τη σύγκρουση ανάμεσα σε έναν Ιερό Πολεμιστή/Ιππότη και ένα δαιμονικό πλάσμα που έχει ξεπηδήσει από το Κάτω Βασίλειο. Επίσης αν ένα-δύο κεφάλαια θα ήταν καλύτερα να τα μετακινήσω προς το επόμενο βιβλιό (ένα από αυτά είναι και το 49ο, του οποίου μία πρώτη μορφή έχω ανεβάσει και εδώ.
Ένα ακόμα κεφάλαιο, το οποίο αφηγείται τη θλιβερή ιστορία της Δρακοφωλιάς τα πρώτα χρόνια της εισβολής, θα το αφαιρέσω και όταν το ολοκληρώσω θα το ανεβάσω στο ιστολόγιο, όπως και μερικά ακόμα που αποσαφηνίζουν ορισμένα σημεία, αλλά δεν είναι και τόσο σημαντικά για την πλοκή. Αν υπάρχει συγκατάθεση από τον εκδοτικό οίκο, στο τέλος του τρίτου βιβλίου θα αναφέρεται η διεύθυνση εδώ, όπου θα μπορεί κάποιος να ανατρέξει ώστε να μάθει περισσότερα και να διαβάσει ίσως και μερικά παραμύθια που δεν θα δημοσιευτούν.
Ευτυχώς είχα μερικές καλές ιδέες για τη δομή του Κάτω Βασιλείου και τους κατοίκους του, αλλά καλύτερα να μην αποκαλύψω περισσότερα για αυτό. Σκέφτομαι πάντως να χρησιμοποιήσω έναν από τους κλασικούς χαρακτήρες παραμυθιών από τη Ρωσία, το μάγο Κοσέι. Θα έχω δηλαδή έναν χαρακτήρα που θα ονομάζεται ή Μάγος-Δαίμονας Κοσέι ή Μαγγανιστής-Δαίμονας Κοσέι. Για την ακριβεία είναι ένας χαρακτήρας ο οποίος έχει εμφανιστεί από το πρώτο βιβλίο, ο τρομερός πολεμιστής που εμφανίζεται στην Ένια στο ξέφωτο που πρωτοσυναντά τον Αλιόσκα και της επιτήθεται.
Επίσης ένα από τα σημαντικότερα διλήμματα που έχω είναι για τον υπότιτλο του βιβλίου. Μέχρι πριν λίγες μέρες είχα στο μυαλό μου μόνο το "Τέχνασμα δεμένο με άλλο Τέχνασμα", το οποίο είναι μία φράση από το κείμενο της απόκρυφης περγαμηνής. Τώρα έχει αρχίσει να μου αρέσει περισσότερο και νομίζω είναι πιο ταιριαστός ο υπότιτλος που φύλαγα για το τέταρτο βιβλίο, δηλαδή το "Πολεμιστές Ορατών και Αοράτων". Η πρόθεσή μου γενικότερα είναι οι Αόρατες Δυνάμεις που κινούν νήματα και εμπλέκονται στα εγκόσμια κατά μεγάλο μέρος να αποσυρθούν πριν το τέταρτο βιβλίο. Υποθέτω θα πρέπει να το συζητήσω κάποια στιγμή με την επιμελήτριά μου.
Αυτά για την ώρα. Όταν δεν γράφω, επεξεργάζομαι μία ιδέα για κάτι που θέλω να γράψω όταν ολοκληρωθεί η τετραλογία του Βασιλείου της Αράχνης. Θα στηριχθώ σε ένα παλιότερο μου διήγημα με τίτλο Eq Muier, αλλά ακόμα το σχέδιο είναι σε εμβρυακή μορφή. Θα ήθελα σε ένα κεφάλαιο να συνεργαστώ με έναν συγγραφέα του φανταστικού από την Πολωνία, τον Andrzej Sapkowski, αλλά για την ώρα είναι δύσκολο να εξηγήσω πως ακριβώς θα γίνει.
Θα δούμε.
Θέλω και να κανονίσω μέσα στον Οκτώβριο παρουσιάσεις του Βασιλείου της Αράχνης σε Γιάννενα και Θεσσαλονίκη και είμαι σε αναζήτηση χώρων.
Περισσότερα σε λίγες μέρες, ίσως με ένα ακόμα απόσπασμα από το τρίτο βιβλίο.

49ο Κεφάλαιο

2008-06-17T00:58:00.000-07:00

Αυτό που ακολουθεί είναι ένα κεφάλαιο, που περιγράφει πολλά και σημαντικά σχετικά με τα κίνητρα των εχθρών του Βασιλείου της Αράχνης. Εξηγεί τη συμμαχία ανάμεσα στα τελώνια και στους Πεδιανθρώπους, τα κίνητρα και την προέλευση αυτών των λαών. Νομίζω ότι ο αναγνώστης της σειράς θα ανακαλύψει σε αυτό το κεφάλαιο ενδιαφέροντα στοιχεία.
Δεν είναι, όμως διορθωμένο- είναι στην πρώτη μορφή, όπως το αντέγραψα απ' το τετράδιό μου στο word. Πιθανότατα να περιέχει λίγα spoilers για κάποιον που δεν έχει διαβάσει και το "Περπατώντας στα Σκαλοπάτια των Νεκρών".
Τέλος δεν έχω αποφασίσει αν θα πρέπει να βρίσκεται στο τέλος του τρίτου βιβλίου ή στην αρχή του τέταρτου.

Γενικά αυτό το διάστημα κάνω διορθώσεις στον τρίτο τόμο, τον οποίο έχω σχεδόν ολοκληρώσει. Ξεκαθαρίζονται πλέον πολλά ζητήματα και κλείνουν σχεδόν όλες οι ανοιχτές εκκρεμότητες, έτσι ώστε στον τελευταίο τόμο η ιστορία να ακολουθεί μία αφηγηματική ευθεία (ή μάλλον δύο παράλληλες ευθείες). Έχω επίσης την ιδέα, ο τελευταίος τόμος να είναι γραμμένος με τέτοιο τρόπο, ώστε να μπορεί να διαβαστεί και από κάποιον που δεν έχει διαβάσει τα προηγούμενα βιβλία της σειράς, αλλά αυτό μάλλον είναι εξαιρετικά δύσκολα.
Ίσως σε λίγο καιρό ανεβάσω και μερικά ακόμα αποσπάσματα. Δίνω το λόγο στο κείμενο.

(το copyright του κειμένου και των χαρακτήρων ανήκει στον Γιάννη Πλιώτα και στις εκδόσεις Λιβάνη)

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 49^ο: Καναά

Sτη μέση της ερήμου Μοζουάρ, υψώνεται ένα τεράστιο κάστρο, φτιαγμένο από ξεχασμένους λαούς, άλλους απ’ αυτούς που το κατοικούν. Η ιστορία του κόσμου κάνει κύκλους και άλλοι που ήταν στην κορυφή, καταβαραθρώθηκαν και άλλοι που βρίσκονταν στο ναδίρ, εκτινάχθηκαν στο ζενίθ.

Αυτοί που ονομάζονται Πεδιάνθρωποι ή Νορθόαν στη γλώσσα τους, παλιότερα ήταν νομάδες και όργωναν με καμήλες την αμμουδένια θάλασσα, ταξίδευαν με άλογα στις στέπες δυτικά κι ανατολικά ή στις τούνδρες που απλώνονται εκεί που σμίγουν η Ανατολή με τη Δύση. Γιατί και στους δικούς τους χάρτες, τα σημεία του ορίζοντα αναφέρονται με τον ίδιο τρόπο που αναφέρονται και οι χάρτες των βουνίσιων. Και αυτή δεν είναι η μόνη ομοιότητά τους.

Οι πεδιάνθρωποι, στις παλιές μέρες, τότε που δεν μετρούσαν το χρόνο που περνάει με την άλωση της Καναά, ήταν χωρισμένοι σε εφτά μεγάλες φυλές, αφού εφτά ήταν κι ο ιερός αριθμός τους, που πίστευαν ότι μαζί με τα πολλαπλάσιά του είχε μαγικές δυνάμεις και μπορούσε να επικρατήσει έναντι κάθε άλλου αριθμού.

Ο αρχηγός κάθε φυλής ήταν άνθρωπος μεγάλης εξουσίας και έφερε τον τίτλο του Τσαρ από τη στιγμή που σκότωνε τον προκάτοχό του, ως και τη μέρα που πέθαινε. Το ποιοι ήταν από κάτω του στην πυραμίδα δεν έχει και τόση σημασία για να σας τους αναφέρω και να τους απομνημονεύσετε. Όλοι οι άνδρες στη φυλή θεωρούνταν εν δυνάμει πολεμιστές από τη στιγμή που θυμούνταν τους εαυτούς τους, ως τη στιγμή που πέθαιναν.

Κάποτε, λοιπόν, οι εφτά Τσαρ, ακολουθώντας τα σημάδια που διάβασαν σε μια σύνοδο πλανητών, αποφάσισαν να ενώσουν τους στρατούς τους, να διασχίσουν τη Μοζουάρ και να επιτεθούν στη μεγάλη πόλη, που κυβερνούσαν ως τότε οι παλιοί άνθρωποι. Για να πετύχουν στους σκοπούς τους, πρόσφεραν ένα γενναίο μερίδιο από τα λάφυρα στα τελώνια, για να έρθουν μαζί τους να πολεμήσουν και αυτή η σύμπραξη τότε, ονομάστηκε πρώτη συμμαχία.

Ο στρατός συγκεντρώθηκε κάτω απ’ το λιοπύρι και διέσχισε σε μια εβδομάδα την έρημο του Μοζουάρ, ώσπου να στρατοπεδεύσει έξω από τα τείχη της Καναά, η οποία αν και δεν ήταν καλά οχυρωμένη, υπερασπιζόταν από ανθρώπους, που δεν ήταν διατεθειμένοι να απαρνηθούν εύκολα όσα είχαν αποκτήσει. Από ένα παιχνίδι της τύχης, ο στρατός των πεδιανθρώπων αριθμούσε περίπου πέντε φορές περισσότερους άνδρες απ’ τους αμυνόμενους, ακριβώς η αναλογία που δεν δίνει σημαντικό πλεονέκτημα σε κανέναν.

Σφοδρές μάχες ξέσπασαν και οι στρατιώτες της Καναά εκμεταλλεύτηκαν ένα τρομερό όπλο που είχαν εφεύρει για να σπέρνουν τον όλεθρο σε όποιον πλησίαζε τις βάσεις των τειχών. Στους προμαχώνες, μέρες και νύχτες έκαιγαν γιγαντιαίες πυρές, όπου έβραζαν ασταμάτητα καζάνια με άμμο. Όταν οι πεδιάνθρωποι επιτήθονταν, τότε τους έλουζαν ποτάμια από καυτή άμμο, κατακαίγοντας και σκοτώνοντάς τους.

Η πολιορκία τράβηξε σε μάκρος. Αγανακτισμένοι οι στρατηγοί των πεδιανθρώπων έβαλαν επί εφτά μέρες, μάγους και μάντεις να θυσιάζουν αγελάδες, κόκορες, τράγους, ταύρους, καμήλες και όταν τα μάγια τους δεν έφεραν αποτέλεσμα, θυσίασαν εφτά από αυτούς.

Άργησε να έρθει η μέρα, αλλά μέχρι τότε οι περισσότεροι πολιορκητές πέθαναν απ’ τη δίψα και οι περισσότεροι υπερασπιστές απ’ την πείνα. Συνέβη κάτι αναπάντεχο, που έγειρε οριστικά την πλάστιγγα της νίκης. Σύννεφα μαζεύτηκαν στον ορίζοντα πίσω απ’ τους αμμόλοφους και πύκνωσαν ακριβώς πάνω απ’ τους εκατόν είκοσι οχτώ, ασημοστόλιστους πύργους της πόλης. Για πρώτη φορά έπειτα από εφτά χρόνια, ξέσπασε μια καταρρακτώδης βροχή, που κράτησε εφτά μέρες. «Θεϊκή παρέμβαση», είπαν οι ευσεβείς, «έτσι ήτανε γραφτό», μεμψιμοίρησαν άλλοι, «τύχη του διαβόλου», αναφώνησαν οι άπιστοι.

Όποιο κι από αυτά να είχε συμβεί, η Καναά δεν άργησε να πέσει στα χέρια της συμμαχίας πεδιανθρώπων και τελωνίων. Όσοι απ’ τους αμυνόμενους μπορούσαν να σηκώσουν τα πόδια τους, ακολούθησαν ένα υπόγειο τούνελ διαφυγής και εξαφανίστηκαν, αφήνοντας στο έλεος του εχθρού τις πατρογονικές τους εστίες.

Αφού χόρτασαν οι φωτιές και οι στρατιώτες κόρεσαν τις ορμές και τις λαχτάρες τους, τέθηκε το ζήτημα του μοιράσματος των περιοχών, τόσο της πόλης, όσο και των χωριών που βρίσκονταν στην περιοχή. Κατέστη προφανές, ότι οι πεδιάνθρωποι θέλανε η πόλη να διοικείται από πεδιανθρώπους και ότι τα τελώνια θέλανε η πόλη να διαφεντεύεται από τελώνια.

Αρχικά οι δύο πλευρές ανταλλάξανε επιχειρήματα σαν κόσμιοι και πολιτισμένοι κατακτητές. Ακολούθησε η ανταλλαγή φωνών, οι φωνές τυλίχθηκαν με ύβρεις και το κακό ήταν αναπόφευκτο. Οι μέχρι πρότινος σύμμαχοι, σύντροφοι και συμπολεμιστές, ενώ τα ερείπια της Καναά ακόμα κάπνιζαν, τράβηξαν σπαθιά ο ένας στον άλλον. Λόγχες εκτοξεύτηκαν με μεγαλύτερο μένος απ’ ότι ενάντια στους υπερασπιστές και τσεκούρια χώρισαν με φούρια μέλη από σώματα.

Νικητές σε αυτή τη μάχη αναδείχθηκαν οι Πεδιάνθρωποι, γιατί παρότι τα τελώνια ήταν πολυάριθμα, συνήθως δεν πολεμάνε με τάξη και προτιμούν να αντιμετωπίζουν τον εχθρό σε μέρη που έχουν τακτικό και αριθμητικό πλεονέκτημα. Αντίθετα οι οπλίτες των πεδιανθρώπων, από τότε ακόμα, φορούσαν βαριές πανοπλίες και είχαν ευκίνητους ιπποτοξότες, εκπαιδευμένους να βρίσκουν το στόχο τους κι απ’ τη σέλα του αλόγου.

Τα τελώνια τελικά υποχώρησαν, σέρνοντας μαζί τους θησαυρούς κι αιχμαλώτους, αλλά έχοντας διωχθεί απ’ την πόλη και φυτεύοντας βαθιά μέσα τους την πίκρα της δυστυχίας. Ορκίστηκαν ότι μία μέρα θα εκδικούνταν τα ασκέρια των νομάδων, αλλά καθώς δεν ήταν να τα εμπιστεύεσαι σε τέτοια ζητήματα, ποτέ δεν εκπλήρωσαν τον όρκο τους μέχρι και τις μέρες μας.

Οι Πεδιάνθρωποι οργανώθηκαν. Ξανάχτισαν τις συνοικίες που είχαν ισοπεδώσει, αναγνώρισαν στις εικόνες των ναών θεούς όμοιους με τους δικούς τους και για πρώτη φορά στην ιστορία τους, αποφάσισαν να εγκατασταθούν σε έναν τόπο μόνιμα, τον οποίο όρισαν για χώρα και πατρίδα τους. Ως τότε αγωνιούσαν κάθε χρόνο να κυνηγήσουν αρκετά για να θρέψουν τη φυλή τους, να σχεδιάζουν τις μεταναστεύσεις τους ανάλογα με τις μεταναστεύσεις των άγριων θηραμάτων, να στήνουν τις σκηνές τους γύρω από τα πηγάδια της στέπας και να μην περνούν πολλές νύχτες δίπλα στο απέραντο νερό, γιατί κινδύνευαν από τα κυανά πλάσματα που φορούσαν λέπια και αγκάθια.

Γενιές επί γενεών παρήλθαν, οι νέες δομές της κοινωνίας τους σταθεροποιήθηκαν, το ίδιο η γλώσσα και η θρησκεία τους. Άλλαξαν τους παλιούς θεούς με έναν νέο, που ταίριαζε περισσότερο στις μορφές τους και μπορούσαν να τον πλησιάσουν ευκολότερα στα όνειρα και τις προσευχές τους. Οι οάσεις μέσα στην πόλη έμοιαζαν αστείρευτες, μάντρωσαν μεγάλα κοπάδια με ζώα και ανακάλυψαν πολλούς θησαυρούς που έκρυβε η έρημος. Παράξενα ντυμένα έμποροι, ακολουθούσαν δρόμους απ’ τις άκρες του κόσμου και επισκέπτονταν την Καναά για να πάρουν και να δώσουν αγαθά.

Η χώρα των πεδιανθρώπων αναπτύχθηκε, αλλά όπως διαφάνηκε, περισσότερο απ’ όσο μπορούσε να αντέξει. Στην αρχή εμφανίστηκαν σπίτια με πατώματα το ένα πάνω στο άλλο κι έπειτα πρόχειρες πλινθόκτιστες χαμοκέλες, επεκτάθηκαν έξω από τα τείχη. Οι κάτοικοι ασφυκτιούσαν απ’ τις ανάσες των διπλανών τους και οι λιγοστές καλλιεργήσιμες εκτάσεις δεν έφταναν να δώσουν δουλειά σε όλους. Ψίθυροι αγανάκτησης.

Καθώς η κατάσταση χειροτέρευε και οι δρόμοι γέμιζαν με ρακένδυτους ζητιάνους, οι ψίθυροι σιγά σιγά μετουσιώνονταν σε φωνές διαμαρτυρίας. Μισότρελοι πεινασμένοι φύτρωσαν στα σταυροδρόμια κηρύττοντας τις αξίες των προηγούμενων θεών και μεταλαμπαδεύοντας τη ζέση των λόγων τους. Η Καναά για μία ακόμα φορά παραδινόταν στις φλόγες, αλλά αυτή τη φορά οι φλόγες ήταν διαφορετικές, πνευματικές. Ένας νέος πόλεμος θα ετοιμαζόταν.

Δεν είναι γνωστό το πως και πότε οι εφτά Τσαρ πληροφορήθηκαν την ύπαρξη του βασιλείου των βουνών και την ευρωστία του. Ήταν η ιδανική περίπτωση όχι μόνο για να αποκομίσουν νέα πλούτη, αλλά και για να ξαποστείλουν απ’ την Καναά, όλους τους κουρελήδες, που άγονταν και φέρονταν από επαναστατικά φιρμάνια.

Ενόσω κατάσκοποι στάλθηκαν να συλλέξουν λεπτομέρειες και να παρεισφρήσουν στην ιεραρχία του βασιλείου, οι Τσαρ ενθάρρυναν τους φτωχοδιαβόλους και άρχισαν να υπόσχονται τον ερχομό μίας νέας εποχής ακμής, που θα ξεκινούσε απ’ τις στάχτες που θα άφηνε ένας νέος πόλεμος. Υποδαυλίζοντας λησμονημένα μίση, θύμισαν στο λαό, ότι οι αρχαίοι πρόγονοί τους, είχαν σφαχτεί απ’ τους πρώτους κατοίκους της Καναά και τώρα όχι μόνο δεν είχε σβηστεί η φάρα τους, αλλά τα απομεινάρια της είχαν ιδρύσει ένα νέο βασίλειο. Είχαν διαλέξει τα βουνά για να είναι πιο κοντά στους θεούς και ευημερούσαν σε βάρος των υπολοίπων λαών του κόσμου.

Για να ενισχύσουν την εκστρατεία τους, προσέγγισαν ξανά τα τελώνια, τα οποία έμεναν ίδια κι απαράλλαχτα στο πέρασμα των αιώνων. Αφού τους υποσχέθηκαν δέκα φορές περισσότερα αξιώματα, εκατό φορές περισσότερα πλούτη και χίλιες φορές περισσότερους αιχμαλώτους, έπεισαν τους αρχηγούς τους να συνδράμουν την εκστρατεία. Ορδές ατάκτων, μονάδες εμπροσθοφυλακής, τάγματα παλουκωτών και τερατώδη υποζύγια, τέθηκαν στη διάθεση των Τσαρ.

Ο καιρός περνούσε κι ο κάθε χρόνος κυνηγούσε τον προηγούμενο , ώσπου ωρίμασαν οι συνθήκες. Μια τεράστια στρατιά, που στηριζόταν στην πρωτόγονη κι ωμή δύναμη των μαζών, καθώς και στις υποτιθέμενες γητείες των ιερέων και των μυστών που τη συνόδευαν, κίνησε απ’ την Καναά για να εισβάλει στα βουνά που οι ενενήντα εννιά στους εκατό, είχαν μόνο ακουστά από περιγραφές.

Μαζί τους έσερναν κοπάδια, κάρα με πολεμικά εφόδια και ένα μάτσο από ραβδοσκόπους που θα εξασφάλιζαν επαρκή αποθέματα νερού, κατά τη μακριά πορεία τους. Πίσω απ’ όλα αυτά ακολουθούσε ένα ασυμμάζευτο μπουλούκι από νεκροσκόπους, ελεεινές γυναίκες, πραματευτές και οπιοπώλες.

Κανείς δεν είχε μετρήσει με ακρίβεια πόσες λεύγες βραχώδων πεδιάδων, άγριας ερήμου και άνυδρης στέπας έπρεπε να αφήσουν πίσω τους για να φτάσουν ως τους πρόποδες των βουνών. Ήξεραν μόνο ότι έπρεπε να ταξιδέψουν ως εκεί που φτάνει το μάτι και από εκεί να κάνουν κουράγιο για να φτάσουν εκεί που φτάνει το μάτι.

Πρόσκοποι των τελωνίων προπορεύονταν τρεις μέρες του κυρίως όγκου του στρατού για να ανιχνεύουν και να διασφαλίζουν ότι δεν θα συναντούσαν παρατηρητές του βασιλείου ή ανθρώπους που θα μπορούσαν να μαρτυρήσουν τα σχέδιά τους. Επιπλέον δική τους δουλειά ήταν να ειδοποιήσουν τους συνδέσμους των Τσαρ στο βασίλειο ότι πλησίαζε η ώρα της εισβολής. Αυτοί οι πρόσκοποι, όταν με δέος αντίκρισαν τα πρώτα υψώματα και τα πρώτα πυκνά δάση, έπεσαν στα γόνατα και προσευχήθηκαν με λυγμούς στον Γκάργκας, τον πολεμικό θεό τους και μετά έκοψαν δέντρα για τους πρώτους καταπέλτες.

Σύμφωνα με το σχέδιο και με την καθοδήγηση μυστικών χαρτών, η στρατιά των εισβολέων παρατάχθηκε βουβή μπροστά απ’ τα τείχη του Δοντιού του Δράκου. Για έξι μέρες, οι ζητιάνοι που είχαν ντυθεί στρατιώτες και είχαν εκπαιδευθεί πρόχειρα κατά τη διάρκεια της πορείας, μόλις και μετά βίας συγκρατούνταν απ’ τα μαστίγια των αφεντάδων τους για να μην ξεχυθούν προς τα τείχη. Τελικά η υπομονή τους απέδωσε και την έβδομη μέρα η επίθεσή τους ξεκίνησε έναν πολυετή και αιματηρό πόλεμο. Αστραπιαία επιτέθηκαν και στην κοντινότερη πόλη, τον Ιστό και τα υπόλοιπα πέρασαν στην ιστορία.

Μα πίσω απ’ όλους αυτούς, υπήρχαν και άλλα χέρια που βούτηξαν τα δάχτυλά τους στο αίμα…

Μερικές ακόμα φωτογραφίες απ' την παρουσίαση.

2008-06-09T15:28:00.000-07:00

Μετά την παρουσίαση

2008-05-28T02:48:00.000-07:00

Η παρουσίαση ήταν τέλεια, ξεπέρασε κατά πολύ κάθε προσδοκία μου. Τα περισσότερα συγχαρητήρια αξίζει ο Τηλέμαχος. Όσα είπε ήταν ακριβώς όσα θα έλεγα κι εγώ, ενώ η μουσική που διάλεξε για την ανάγνωση των αποσπασμάτων ήταν μαγευτική.
Ευχαριστώ όλους τους φίλους που ανταποκρίθηκαν συντροφεύοντας τον Αλιόσκα σε ένα κομμάτι του ταξιδιού του.
Η φωτογραφία είναι λίγο μετά την παρουσίαση. Προσέξτε τις εκφράσεις γύρω μου.

Πρόσκληση για την παρουσίαση στην Πάτρα

2008-05-14T05:45:00.000-07:00

Από χθες το πρωί, στο βιβλιοπωλείο Παπασωτηρίου της Πάτρας υπάρχουν προσκλήσεις για την παρουσίαση των δύο πρώτων βιβλίων του "Βασιλείου της Αράχνης", στις 26 του μηνός.
Ανεβάζω την πρόσκληση για όποιον δεν την πάρει στα χέρια του.

Το Βασίλειο της Αράχνης ΙΙ

2008-05-06T09:44:00.000-07:00

Σήμερα το πρωί κυκλοφόρησε το δεύτερο μέρος του Βασιλείου της Αράχνης.
Το εξαιρετικό εξώφυλλο είναι φυσικά του Γιώργου Δημητρίου και η επιμέλεια της κυρίας Ανθής Ροδοπούλου.

Λίγα λόγια απ' το οπισθόφυλλο:

"Αψηφώντας κάθε κίνδυνο, ο Αλιόσκα φτάνει στον Ανατολικό Πύργο, για να δει τον κόσμο να αλλάζει μορφή γύρω του μέσα σε λίγες μόνο μέρες. Η περγαμηνή ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια του, αλλά τα λόγια πάνω της είναι δεμένα με αφανή τεχνάσματα. Ο πόλεμος βασανίζει τους ανθρώπους και τους κάνει σκληρούς, ενώ ο μισότρελος βασιλιάς του Ανατολικού Πύργου παίρνει αμφιλεγόμενες για το μέλλον της πόλης αποφάσεις. Κατά τη διάρκεια μιας ανελέητης πολιορκίας, το παρελθόν αρχίζει να ξεσκεπάζει τα καλά κρυμμένα μυστικά του και τελικά οι ήρωες ανακαλύπτουν ότι, προκειμένου να σωθούν, θα πρέπει να προδώσουν όχι μόνο συντρόφους και ιδανικά, αλλά και τους βαρύτερους όρκους που έχουν δώσει..."

Και ένα μικρό απόσπασμα:

«Ο χρόνος λιγόστευε. Δεν κυλούσε πλέον όπως το ρετσίνι στον κορμό του πεύκου, αλλά όπως το μανιασμένο νερό στον καταρράκτη. Πέρα μακριά, στη μεγάλη ανατολική πόλη των ανθρώπων, εκεί όπου οι κορυφές των βουνών συναντούν τον ουρανό, πορφυρές αντανακλάσεις έβαφαν τα σύννεφα. Έπρεπε τώρα αρχαίοι σύμμαχοι να αφυπνιστούν, να αλλάξουν τις μορφές τους, να βγουν απ’ τις κρυψώνες τους στα βάθη των σπηλαίων και να πολεμήσουν ξανά απέναντι στον τρομερό εχθρό, που πριν από εκατόν είκοσι εφτά χρόνια είχε περάσει απ’ το πηγάδι και είχε έρθει στην επιφάνεια αυτού του κόσμου.»

Παρουσίαση στην Πάτρα- update

2008-05-05T12:46:00.000-07:00

Για το βιβλίο θα μιλήσει ο φίλος μου και ποιητής Τηλέμαχος Τσαρδάκας και αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάσει η καλή μου φίλη Δήμητρα Δερμιτζάκη. Τον συντονισμό θα αναλάβει ο δημοσιογράφος Διονύσης Ζακυνθινός.
Τους ευχαριστώ θερμότατα, όπως και την υπεύθυνη του βιβλιοπωλείου Παπασωτηρίου εδώ στην Πάτρα, την κυρία Μαντά για την καλή διάθεση να με βοηθήσει.
Όσοι είστε friends στο facebook πιθανότατα θα έχετε δει την πρόσκληση, ενώ μέσα στην εβδομάδα θα ανεβάσω και την ηλεκτρονική πρόσκληση.
Η κυκλοφορία του δεύτερου βιβλίου θα καθυστερήσει για μερικές μέρες, ενώ ελπίζω μέχρι το τέλος της επόμενης εβδομάδας να έχω βάλει και την τελευταία τελεία στο 3ο βιβλίο. Στις διακοπές του Πάσχα είχα την ευκαιρία να μιλήσω με πολλούς φίλους και γνωστούς που διάβασαν το βιβλίο και να σημειώσω τα σχόλια και τις παρατηρήσεις τους.

Παρουσίαση στην Πάτρα

2008-04-24T04:08:00.000-07:00

Επόμενη παρουσίαση του Βασιλείου της Αράχνης, στο βιβλιοπωλείο Παπασωτηρίου της Πάτρας.
Θα γίνει τη Δευτέρα 26 Μαίου, στις 8 μ.μ.
Περισσότερες λεπτομέρειες θα ανεβάσω τις επόμενες μέρες.

Trailer στο youtube

2008-04-21T05:04:00.000-07:00

Το trailer που ετοίμασαν οι εκδόσεις Λιβάνη για το Βασίλειο της Αράχνης, βρίσκεται από σήμερα στο youtube και συγκεκριμένα στη διεύθυνση: http://www.youtube.com/watch?v=zX1ML79sxCs

Πολύ σύντομα θα έχω και νέα για την επόμενη παρουσίαση του βιβλίου.
Εκτός απροόπτου θα πραγματοποιηθεί τέλη του επόμενου μήνα στον Παπασωτηρίου της Πάτρας.

Μέχρι τον επίλογο

2008-04-20T22:00:00.000-07:00

Συνεχίζω να γράφω διάφορα κεφάλαια για το τρίτο βιβλίο, αλλά χωρίς καμία ιδιαίτερη σειρά.
Έχω φτιάξει έναν σκελετό για το ποια κεφάλαια αποτελούν το βιβλίο και επιγραμματικά σε τι αναφέρεται το καθένα.
Όποτε έχω διάθεση γράφω σε τετράδιο ένα κεφάλαιο που διαλέγω. Όταν δεν έχω πολύ όρεξη, περνάω τα χειρόγραφα στο word. Πιστεύω ότι όταν θα έχω τελειώσει το μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου θα έχει γραφτεί με αυτή τη μέθοδο, κάτι που δεν είχα ακολουθήσει στα προηγούμενα.
Δεν μπορώ να υπολογίσω πόσο περίπου μεγάλο θα είναι το "Τέχνασμα Δεμένο με άλλο Τέχνασμα". Ίσως κάπου ανάμεσα στις 60 και 70 χιλιάδες λέξεις και 17-18 κεφάλαια. Ίσως και λίγο μεγαλύτερο. Ελπίζω να έχει ολοκληρωθεί μέχρι τα μέσα Μαίου ή και νωρίτερα.
Πάντως χθες έγραψα τον επίλογο, στον οποίο επιστρέφει μία γνώριμη μορφή από το πρώτο βιβλίο. Συγκεκριμένα ο Γκασπάρ με το τρομερό όπλο του, ένα σιδερένιο γάντι που έχει κολλημένα πάνω του τα δόντια ενός λυκαρχηγού. Η μυστηριώδης μορφή του, αποδεικνύεται κακόβουλη και επιζητεί να βλάψει τον Αλιόσκα, καθώς θυμάται κάτι που αστόχαστα του είχε υποσχεθεί ο νεαρός αγγελιοφόρος. Όπως θα μπορούσε να μαντέψει κάποιος που έχει διαβάσει την "Περγαμηνή με τους Τέσσερις Απόκρυφους Αποδέκτες", στο τέταρτο βιβλίο θα υπάρχει ένα κεφάλαιο με τίτλο "Απρόσμενος Εχθρός".

Πάτρα-Βιβλιοπωλεία

2008-04-19T13:48:00.000-07:00

Να ευχαριστήσω και τα βιβλιοπωλεία εδώ στην Πάτρα, που φιλοξενούν αυτές τις μέρες στις βιτρίνες τους το "Βασίλειο της Αράχνης". Πιο συγκεκριμένα το Lexis, τη Γωνιά του Βιβλίου, την Πρωτοπορία, το Μεθενίτη και το Ρούμπυ.
Ελπίζω να μην ξεχνάω κάποιο.

Edit: Ήρθα την Κυριακή στα Γιάννενα και με χαρά είδα πολλά βιβλιοπωλεία να φιλοξενούν επίσης στις βιτρίνες τους το "Βασίλειο της Αράχνης". Παπασωτηρίου, Αναγνώστης, Δωδώνη (28ης Οκτωβρίου), Χαρτέξ, Εν Πλω, Λυγούρας. Ελπίζω και πάλι να μην ξεχνάω κάποιο.

Μετά την παρουσίαση

2008-04-12T23:53:00.000-07:00

Η παρουσίαση του βιβλίου νομίζω πήγε πολύ καλά. Δεν φαντάζεστε πόσο αγχωμένος ήμουν, αλλά κατάφερα να πω κι εγώ δυο κουβέντες, εκτός απ' την Ευθυμία*, το Μιχάλη και την Κιάρα που μίλησαν για την "Περγαμηνή με τους Τέσσερις Απόκρυφους Αποδέκτες".
Είδα πάρα πολλά αγαπημένα πρόσωπα, που με συγκίνησαν με την παρουσία τους, αλλά και φίλους που ταξίδεψαν από μακριά. Ο χώρος εκδηλώσεων του Cube γέμισε σχεδόν ασφυκτικά και ελπίζω να ευχαριστήθηκαν όλοι όσοι ήταν εκεί.
Είχα τη χαρά μεταξύ άλλων να γνωρίσω και το Γιώργο Δημητρίου, τον εικονογράφο των εξωφύλλων, αλλά και πολλούς φίλους που ήξερα μόνο ως avatars από το sff.gr
Νομίζω το επόμενο ραντεβού, εκτός απροόπτου, θα είναι στην Πάτρα μετά το Πάσχα, στο βιβλιοπωλείο Παπασωτηρίου.
Για την ώρα περνάω χειρόγραφες σημειώσεις για το τρίτο και το τέταρτο βιβλίο από το τετράδιό μου στο word και περιμένω με αγωνία την κυκλοφορία του "Περπατώντας στα Σκαλοπάτια των Νεκρών" την επόμενη εβδομάδα. Αυτές τις μέρες o εκδοτικός οίκος ετοιμάζει επίσης και ένα διαφημιστικό video το οποιό θα αναρτηθεί στο youtube. Περισσότερα σε λίγες μέρες.
Επίσης σε κάποια απ' τις επόμενες μέρες θα γράψω και μερικά επεξηγηματικά σχόλια για ένα-δύο από τα κεφάλαια του πρώτου βιβλίου.

*Αν θέλετε να διαβάσετε όλα όσα είπε η Ευθυμία για το Βασίλειο της Αράχνης, μπορείτε να ανατρέξετε στη σχετική ανάρτηση της στο "βιβλίο των συμβάντων": http://readingthebookofdeeds.blogspot.com/2008/04/blog-post_12.html