Ακόμα Φθινόπωρο

Παρασκευή βράδυ, ένα σύντομο update: Μόλις χθες τελείωσα μερικές μικροαλλαγές και διορθώσεις στον τρίτο τόμο. Τη Δευτέρα τον στέλνω στον εκδοτικό οίκο, μαζί με το σχέδιο μιας Καστροπολιτείας που έκανα και θα μπορούσε να βρίσκεται στην αρχή ή στη μέση του βιβλίου.
Όπως ανέφερα το "Τέχνασμα δεμένο με άλλο τέχνασμα" (αποφάσισα να κρατήσω τον αρχικό τίτλο) θα κυκλοφορήσει σε ηλεκτρονική μορφή και εύχομαι να μην περάσει απαρατήρητη η προσπάθειά μας. Αντίθετα να δώσει έναυσμα για νέες παρόμοιες εκδόσεις ή και συζήτηση στο θέμα της μετεξέλιξης του βιβλίου. Θα δούμε υποθέτω, ακόμα δεν γνωρίζω αν θα είναι δωρεάν το download ή όχι.
Αυτό τον καιρό έχω ρίξει όλο το βάρος σε μια προσπάθεια που κάνουμε για την έκδοση ενός καινούργιου free press για το βιβλίο. Θέλω να πάνε όλα καλά, θα στηριχτούμε σε πρωτότυπες ιδέες και μη-παραδοσιακές συνταγές. Στόχος είναι να δώσουμε βήμα σε αναγνώστες, νέους δημιουργούς, αλλά και να ενημερώνουμε για όσα συμβαίνουν στη βιβλιοφιλική επικαιρότητα. Ίσως σύντομα να έχω νέα και για αυτό. Πάντως όπως θα έχετε δει και στις "σελίδες για άλλες σελίδες", αναζητούμε συνεργάτες στο χώρο της κριτικής. Όσοι πιστοί προσέλθετε με mail στο info@haramada.com
Κλείνει η παρένθεση για τα επαγγελματικά. Μάλλον πρέπει να βάλω στο πρόγραμμα ξανά το "άλλο" μεγάλο σχέδιο, το βιβλίο για το Βυζάντιο, ένα μυθιστόρημα "ιστορικής φαντασίας". Για την ακρίβεια έχω προχωρήσει αρκετά. Η κύρια πλοκή και τα περισσότερα κομμάτια είναι στη θέση τους, θα έλεγα ότι βρίσκομαι στο 85%. Μένει να το περάσω μερικά δεκάδες χέρια διορθώσεων.

ΥΓ: Ώρα για ξεκούραση. Δυστυχώς έχω κρυολογήσει εξαιτίας του internet (κλέβω σύνδεση από τον γείτονα και πρέπει να είμαι με 6 βαθμούς κελσίου στο μπαλκόνι).

Φθινόπωρο ΙΙ

Καλημέρα! Πέρασαν μερικές εβδομάδες και επιστρέφω στο ιστολόγιο. Και μάλιστα επιστρέφω έχοντας σημαντικά νέα. Δεν θα γράψω πολλά, όμως είμαι σε θέση να ανακοινώσω ότι σχετικά σύντομα ο τρίτος τόμος θα φτάσει στους αναγνώστες. Μόνο που αυτή τη φορά δεν θα καμαρώνει στα ράφια των βιβλιοπωλείων, αλλά στις οθόνες των υπολογιστών. Θα κυκλοφορήσει σε ηλεκτρονική έκδοση και θα διατίθεται από το site του εκδοτικού οίκου.
Η πρότασή μου ήταν να είναι δωρέαν το download, αλλά δεν γνωρίζω αν θα υιοθετηθεί. Επίσης ίσως ζητήσω να κυκλοφορήσουν σε ηλεκτρονική έκδοση και τα δύο πρώτα βιβλία. Σκέφτηκα αρκετά και νομίζω οι παραπάνω κινήσεις θα δώσουν νέα πνοή στη σειρά. Ενδιαφέρουσες ιδέες πάνω στο ζήτημα και την εξέλιξη των ηλεκτρονικών εκδόσεων μπορείτε να διαβάσετε και στη συνέντευξη που μου παραχώρησε ο Αμερικάνος συγγραφέας Scott Sigler.
Αυτές τις μέρες προσθέτω μερικές ακόμα πινελιές στον τρίτο τόμο και παράλληλα κάνω διορθώσεις στο πρώτο βιβλίο. Επίσης ετοιμάζω έναν νέο χάρτη και ένα σχέδιο του Ανατολικού Πύργου. Όταν έχω περισσότερες λεπτομέρειες για το project θα τις μοιραστώ εδώ.

Φθινόπωρο

Μετά από μια μεγάλη αποχή από το blog, επιστρέφω με το πρώτο post για τη νέα περίοδο. Διακοπές έκανα πολύ σύντομες, αλλά πολύ ευχάριστες και τώρα έχω στριμώξει στις γωνιές του μυαλού μου διάφορες ιδέες για ιστορίες, πλοκές, ανατροπές και επικές μονομαχίες.
Αναμένοντας την απόφαση του εκδοτικού οίκου για την έκδοση του τρίτου τόμου, γράφω πυρετωδώς ένα άλλο βιβλίο, κάτι λίγο διαφορετικό από το Βασίλειο της Αράχνης. Θα είναι ένα παράξενο υβρίδιο Ιστορικού Μυθιστορήματος και Φάνταζυ, και η υπόθεση θα διαδραματίζεται σε διάφορες εποχές του Βυζαντίου, ενώ θα υπάρχουν ακόμα και στοιχεία πολιτικής. Περισσότερα θα αναφέρω στο μέλλον τόσο για το περιεχόμενο, όσο και για το εξαιρετικά ενδιαφέρων πεδίο που δίνει αυτή η εποχή για μυθιστορήματα φαντασίας. Έτσι κι αλλιώς το βιβλίο μου έχει σχεδόν ολοκληρωθεί, υπολογίζω ότι μένουν λίγες εβδομάδες ακόμα διορθώσεων.
Ασχολούμαι επίσης και με τη δημιουργία ενός επιτραπέζιου παιχνιδιού με στοιχεία από το Βασίλειο της Αράχνης, αλλά είναι κάτι μεγαλεπήβολο και είναι προσπάθεια που θα αργήσει να δώσει καρπούς.
Σε άλλα ευχάριστα νέα, κατά τις γιορτές των Χριστουγέννων αναμένουμε την έκδοση ενός σημαντικόυ ελληνικού έργου φάνταζυ και αυτή τη φορά, την πρωτοβουλία πήρε ο Πατάκης. Περισσότερα μπορείτε να μαθαίνετε στο πολύ ενημερωμένο και αναλυτικό και κατατοπιστικό ιστολόγιο των Γιων της Στάχτης. Συγγραφέας ο φίλος και συνοδοιπόρος Λευτέρης Κεραμίδας, ο οποίος θεωρώ ότι θα γράψει ιστορία στο χώρο μας. Διαβάζοντας τις αναρτήσεις στο blog του θα πάρετε μία συναρπαστική γεύση για όσα θα ακολουθήσουν από την πένα του.
Αυτά για την ώρα, περισσότερα ελπίζω σύντομα.

Σε αναζήτηση τίτλου

Καλημέρα!

Πολλοί αναγνώστες με ρωτάνε για την ημερομηνία κυκλοφορίας του τρίτου τόμου του Βασιλείου της Αράχνης και η αλήθεια είναι ότι δεν έχω στα χέρια κάποιο δεδομένο για να το μοιραστώ μαζί τους. Θα τολμούσα να κάνω μία αισιόδοξη πρόβλεψη για το Φθινόπωρο, αλλά είναι καθαρά θέμα του εκδοτικού μου οίκου η απόφαση, άρα δεν θα απέκλεια και την περίοδο των Χριστουγέννων. Γενικά όπως έχω ξαναγράψει, το κλίμα του βιβλίου θα ταίριαζε με μια παγωμένη, χειμερινή ατμόσφαιρα.

Περιμένοντας να κάνει την έξοδό του στα βιβλιοπωλεία, γράφω με πολύ αργούς ρυθμούς το τέταρτο και τελευταίο βιβλίο της σειράς, αν και στο μυαλό μου έχω πλέον μια σαφή εικόνα για το πως θα εξελιχθεί. Τις τελευταίες εβδομάδες, δε, ασχολούμαι με ένα άλλο βιβλίο, ένα παράξενο κράμα φάνταζυ και ιστορικο/πολιτικού μυθιστορήματος που θα διαδραματίζεται σε μια μεγάλη περίοδο της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Μπορεί σε κάποιο από τα επόμενα posts να γράψω λίγα περισσότερα για αυτό το φιλόδοξο σχέδιο. Πάντως ελπίζω να το έχω τελειώσει μέσα στους επόμενους δύο μήνες, μιας και αυτή τη στιγμή βρίσκομαι περίπου στα τρία τέταρτα του βιβλίου.

Τον τελευταίο καιρό είμαι και σε αναζήτηση τίτλου για τον τρίτο τόμο του. Κάνοντας μία συζήτηση στο πολύ αξιόλογο φόρουμ φάνταζυ και επιστημονικής φαντασίας sff.gr, διαπίστωσα ότι αυτός που είχα από καιρό διαλέξει ("Τέχνασμα δεμένο με άλλο Τέχνασμα") δεν άρεσε ιδιαίτερα.
Έτσι παρέθεσα μερικές εναλλακτικές προτάσεις που κατά καιρούς πέρασαν απ' το μυαλό μου:
"Σπίθα σπαθιών μέσα απ' την άμμο"
"Του χάρου σκιά και σκόνη λατρευτή" (μάλλον όχι, ούτε εμένα δεν μου αρέσει)
"Αλάτι σάπιο και τύρφη αδρή"
"Νάφθα, υγρό ασήμι, μύλου αέρα και ρετσίνι"
Ή κάτι σχετικό με "Αναγέννηση", αλλά χωρίς να ανακατεύει τη λέξη -αράχνη-, αφού υπάρχει ήδη μία φορά στο εξώφυλλο.

Όπως θα διαπιστώσατε είναι λίγο εξεζητημένοι και πιθανώς αδόκιμοι. Επιπλέον χρειάζεται να είναι ακριβώς έτσι οι φράσεις, μιας και είναι παρμένες από το κείμενο γύρω απ' το οποίο περιστρέφεται η υπόθεση, την περγαμηνή με τους τέσσερις απόκρυφους αποδέκτες. (ναι, το περιεχόμενό της αποκαλύπτεται στις σελίδες του τρίτου τόμου) Για αυτό το λόγο άλλωστε είχα σκεφτεί το "Τέχνασμα δεμένο με άλλο τέχνασμα", που και εκπληρώνει τη συνθήκη και συμβολίζει τα διάφορα τεχνάσματα που μετέρχονται οι χαρακτήρες για να επιτύχουν τους στόχους τους. Βέβαια θα βαρύνει σημαντικά και η γνώμη της επιμέλειας, αλλά είμαι ανοιχτός σε προτάσεις.

Μέχρι την επόμενη συνάντησή μας, να περνάτε καλά και να διαβάζετε καλά βιβλία.

Υγ 1: Για προτάσεις ανάγνωσης μπορείτε πάντα να επισκέπτεστε το ιστολόγιό μου με τις παρουσιάσεις βιβλίων, τις "Σελίδες για άλλες Σελίδες".
Υγ 2: Χαίρομαι για την άνθιση που γνωρίζει το φάνταζυ στη χώρα μας τον τελευταίο καιρό. Πλέον κι άλλοι μεγάλοι οίκοι αρχίζουν να επενδύουν σε νέους λογοτέχνες του είδους. Εκτός από όσα ήδη έχουν κυκλοφορήσει, περιμένω με ανυπομονησία ένα έργο που πιστεύω θα θέσει τους κανόνες. Περισσότερα γι' αυτό τον Δεκέμβριο.

Η ιστορία της Δρακοφωλιάς- Μέρος Γ'

Εδώ ολοκληρώνεται η ιστορία της Δρακοφωλιάς, της βορειότερης και πιο απομονωμένης πόλης του Βασιλείου της Αράχνης. Το μικρό παρακάτω απόσπασμα είναι από το τρίτο βιβλίο της σειράς και (σχεδόν) αποκαλύπτει την ταυτότητα ενός από τους χαρακτήρες, που εμφανίζεται μυστηριωδώς σαν deus ex machina για να βοηθήσει τον τυμβωρύχο και πρώην περιπλανώμενο φρουρό Ροτ, στην "Περγαμηνή με τους τέσσερις απόκρυφους αποδέκτες" και στο "Περπατώντας στα σκαλοπάτια των νεκρών". Ο χαρακτήρας για τον οποίο γίνεται λόγος, όπως αποκαλύπτεται εδώ, δεν είναι άνθρωπος, αλλά συγκαταλέγεται στις αόρατες δυνάμεις, των οποίων η επιρροή στον πραγματικό κόσμο σταδιακά φανερώνεται.

Ανάμεσα στα ΚΕΦΑΛΑΙΑ 53 και 54: Η ιστορία της Δρακοφωλιάς (Γ' Μέρος)

[...]

Καθώς μία ακόμα μέρα έσβηνε πάνω από τις πιο απόκρημνες κορυφές της Ντραγκούτ, μία ογκώδης φιγούρα τυλιγμένη σε μαύρο ύφασμα έφτανε στη Δρακοφωλιά, την καταραμένη σύμφωνα με τους Πεδιανθρώπους πόλη. Ο Άγιος Φραγκίσκος είχε γλυτώσει από πολλά στο τελευταίο του ταξίδι και είχε έρθει η ώρα να αποσυρθεί. Δεν ήθελε περισσότερα μπλεξίματα με τις αμαρτίες εκείνου του πολέμου- όσες φορές επιχείρησε να αναμειχθεί μόνο συμφορές προκάλεσε. Μα πίστευε ότι είχε αφήσει ένα σπόρο πίσω. Παρ’ ότι ελάχιστοι θα του το αναγνώριζαν, ήθελε να πιστεύει ότι το καλό που είχε κάνει, θα φύτρωνε σε μερικές γενιές.

Πήδηξε πάνω απ’ τα τείχη και πέρασε πάνω απ’ τα χαλάσματα πιο ανάλαφρα απ’ όσο θα περίμενε κανείς βλέποντας τον όγκο του. Έφτασε έξω από ένα καλοδιατηρημένο κτίριο, ένα απ’ τα ελάχιστα της εγκαταλελειμμένης πόλης. Στο κατώφλι υπήρχαν γραμμένα έξι γράμματα: «Κρύπτη» και σκαλισμένος ένας σταυρός. Ο Άγιος Φραγκίσκος έβγαλε ένα μεγάλο σιδερένιο κλειδί από ρούχα του και ξεκλείδωσε την πέτρινη πόρτα. Έσπρωξε με κόπο και βρέθηκε σε έναν παγωμένο, άδειο χώρο, παράξενα οικείο.

Άναψε έναν πυρσό και τον κούνησε αρκετές φορές πέρα δώθε για να διώξει τις ενοχλητικές σκιές που μαζεύτηκαν γύρω του για να μάθουν νέα από τον έξω κόσμο. Κατέβηκε πολλά σκαλιά και προχώρησε βαθιά σ’ έναν καταθλιπτικό διάδρομο, προσπερνώντας ατέλειωτες σειρές τάφων, τοποθετημένες παράλληλα και στις δύο πλευρές των τοίχων.

Έφτασε σ’ ένα σημείο που είχε σημαδέψει με καπνιά για να μην ξεχάσει. Έσβησε με τη σκέψη του τον πυρσό.

Παραμέρισε ευλαβικά έναν ανατριχιαστικά γνώριμο σωρό από κόκαλα. Στριμώχτηκε για να χωρέσει και ξάπλωσε.

Έσβησε τα μάτια του. Επιτέλους θ’ αναπαυόταν έπειτα από πάρα πολλά χρόνια.

Η ιστορία της Δρακοφωλιάς- Μέρος Β'

Ανεβάζω σήμερα το δεύτερο μέρος του παραμυθιού για την ιστορία της Δρακοφωλιάς. Υπενθυμίζω ότι η αρχή βρίσκεται εδώ:
http://kingdomofarachnida.blogspot.com/2009/03/blog-post_09.html Από την ιστορία λείπουν μία ή δύο μικρές παράγραφοι, που θα συνδέεουν την πλοκή όσα συμβαίνουν στο τρίτο βιβλίο. Επίσης λείπουν και μερικές διορθώσεις. Μέσα στις επόμενες μέρες θα ανεβάσω και το τρίτο και τελευταίο μέρος.

Ανάμεσα στα ΚΕΦΑΛΑΙΑ 53 και 54: Η ιστορία της Δρακοφωλιάς (Β' Μέρος)

[...]

Για τους δικούς του λόγους ο Πρίγκιπας πείσθηκε πως αυτό ήταν το καλύτερο για την πόλη του και ακόλουθα έπεισε και τους υπηκόους του. Σύντομα οι νεοφερμένοι μελανέρυθροι θυρεοί της Αράχνης, άρχισαν να κυματίζουν περήφανα στις επάλξεις της Δρακοφωλιάς, όπως κυμάτιζαν στην Αδιγχάρα, στο Μεριάν, στην Ένιεθ και στις υπόλοιπες. Και σε όλο το νεοσύστατο βασίλειο, η πόλη του Πρίγκιπα έτυχε να είναι η βορειότερη και η πιο απομακρυσμένη.

Και συνέβη ένα παράξενο και συνάμα αναπόδραστο γεγονός: ο Πρίγκιπας απότομα γέρασε. Κάθε μέρα εξέπνεε ζωή από μέσα του χωρίς να την ανανεώνει, ο χρόνος σαν να συγχρονίστηκε μαζί του τελικά. Ο Πρίγκιπας δεν άργησε να εγκαταλείψει τον κόσμο και την πόλη που είχε αγαπήσει και οι κάτοικοι αποφάσισαν να χτίσουν ένα μαυσωλείο προς τιμήν του. Σκαλισμένο στο σώμα του βράχου και κεντημένο με ρούνους, αετούς και δράκους- τα σύμβολα της αράχνης δεν τα αισθάνονταν ακόμα αρκετά οικεία για να τα συμπεριλάβουν.

Από τότε χίλια χρόνια ήρθαν και πέρασαν. Οι κάτοικοι της Δρακοφωλιάς θυμούνταν μόνο σαν όνειρο και μέσα από παραμύθια που ξεχνιούνταν σιγά σιγά, τη μακρινή καταγωγή τους και τον Πρίγκιπα που κάποτε όριζε τις τύχες των βουνών τους. Αλλά τα γεγονόταν επέλεξαν να τους θυμίσουν. Γιατί ήρθαν κι άλλοι άνθρωποι από τις πεδιάδες, αυτή τη φορά όχι για να ζητήσουν καταφύγιο και γη να εγκατασταθούν, αλλά για να κάψουν και να διαγουμίσουν. Πόλεμος. Θάνατος. Σκοτάδι.

Όταν ξεκίνησε η πολιορκία από τους Πεδιανθρώπους, η πρώτη βολή καταπέλτη χτύπησε τον τρούλο διαλύοντάς τον και σκοτώνοντας όσους είχαν καταφύγει εκεί για να προσευχηθούν. Οι βάρβαροι βομβαρδισμοί ενάντια στην πόλη και όχι στα τείχη της, συνεχίστηκαν ανελέητα για μέρες, ώσπου ισοπεδώθηκαν οι πάντες και τα πάντα.

Αυτό, όμως δεν ήταν σωστό.

Καθώς το έδαφος έτρεμε, μέσα στο Μαυσωλείο του αφυπνίστηκε ο αρχαίος Πρίγκιπας Μπούντιμιρ. Όταν συνειδητοποίησε τον όλεθρο που σκέπαζε την πόλη του, έφερε στη ζωή πολλούς απ’ τους πιστούς υπηρέτες του και τους μοίρασε μαγικά όπλα που παρ’ ότι είναι φτιαγμένα στον κόσμο των φαντασμάτων, έχουν τη δύναμη να σκοτώνουν και στον κόσμο των ζωντανών. Δεν είχαν εγερθεί απ’ την αιώνια ανάπαυσή τους για να πολεμήσουν στο πλευρό του Βασιλείου της Αράχνης. Ο πόλεμος και οι έχθρες ανάμεσα στους ανθρώπους, λίγο τους ενδιαφέρανε. Είχαν σηκωθεί γιατί η βεβήλωση όσων είχαν χτίσει, όφειλε να τιμωρηθεί.

Περιγραφές δεν υπάρχουν, γιατί όσα τελώνια και Πεδιάνθρωποι πάτησαν το πόδι τους μες στην πόλη εκείνη τη μέρα χάθηκαν, η ύπαρξή τους σβήστηκε. Και η πόλη αυτή γκρεμίστηκε, τα πάντα σωριάστηκαν στη λήθη, ούτε ένας κάτοικος δεν έμεινε ζωντανός.

Και όταν τελείωσαν οι υπηρέτες του Πρίγκιπα το έργο τους και οι άνθρωποι και των δύο παρατάξεων αποφάσισαν να παρατήσουν στην τύχη της την πόλη, οι περισσότεροι επέστρεψαν γαληνεμένοι να αναπαυθούν στους αιώνιους τάφους τους. Ο Πρίγκιπας, όμως παλινορθώθηκε στο θρόνο του και μες στα ερείπια του παλατιού του, ακόμα κάθεται και συλλογιέται, αναπολώντας περασμένα μεγαλεία. Ή έτσι υποστηρίζει ο θρύλος που μεταδίδεται από στόμα βάρδου σε αυτιά εύπιστων.

Και σύμφωνα με τις επικές αφηγήσεις, μερικοί απ’ τους υπηρέτες του Πρίγκιπα, επέλεξαν να παραμείνουν μαζί του στην επιφάνεια και να τριγυρίζουν στους ερειπωμένους δρόμους της πόλης, χωρίς αιτία και σκοπό και νομίζοντας μερικές φορές ότι τίποτα δεν έχει αλλάξει, ότι ο κόσμος των σκιών είναι ο κόσμος των ζωντανών. Στα μάτια τους η πόλη, παρέμεινε ίδια κι απαράλλαχτη με τα μαρμάρινα μνημεία, τα ψηφιδωτά από χαλαζία και τα φλάμπουρα από βελούδο. Ήταν σαν τίποτα να μην την είχε αγγίξει, ούτε καν ο χρόνος.

Συνήθως οι σκιώδεις αυτοί κάτοικοι ακολουθούσαν κατά γράμμα τις εντολές του Πρίγκιπα και δεν εγκατέλειπαν την πόλη- όλοι οι λόγοι για να το κάνουν αυτό είχαν οριστικά εκλείψει. Υπήρχαν, όμως και λιγοστοί που περισσότερο γιατί έχασαν το δρόμο τους και λιγότερο από ανυπακοή, ξέφευγαν από τα όρια των μισογκρεμισμένων τειχών της πόλης και έβγαιναν στα βουνά. Ήταν άνθρωποι που είχαν πεθάνει άδικα και βίαια και οι ψυχές τους περιφέρονταν χαμένες, όχι τόσο για να βρουν λύτρωση, όσο για να παρασύρουν στο δικό τους δρόμο, ζωντανούς ανθρώπους.

Όσοι έχουν γνώση της ανίερης ύπαρξής τους, τούς ονομάζουν Νυχτερινούς Ταξιδιώτες και αποφεύγουν με κάθε τίμημα τη συνάντηση μαζί τους.

Μα και κάποιος άλλος έχει μείνει να τριγυρνάει τα βράδια στους έρημους δρόμους της Δρακοφωλιάς και αυτός ο κάποιος είχε επιστρέψει μετά από πολύ καιρό. Έλειπε στα Νότια, είχε δουλειές και με τους ευγενείς και με τους χωρικούς. Είχε βοηθήσει κόσμο με τον τρόπο του, αλλά δεν περίμενε ανταμοιβή- ένας καλός λόγος κάθε λίγο και λιγάκι του αρκούσε. Το όνομά του πολλοί το είχαν ακούσει και συχνά άκουγε να το χλευάζουν, μα έτσι ήταν ο χαρακτήρας του που δεν τον πολυένοιαζε. Όπως και να είχε, είχε ολοκληρώσει το έργο του στο όνομα του Θεού και στο μυαλό του είχε ωριμάσει η σκέψη να αποτραβηχτεί για μερικές εποχές από τα εγκόσμια.

Με βαριά βήματα τώρα έφτασε στην πόρτα του άλλοτε ναού της Δρακοφωλιάς και έβγαλε κάτω από το ράσο του ένα μεγάλο μπρούτζινο κλειδί...

Η ιστορία της Δρακοφωλιάς- Μέρος Α'

Όσοι έχουν διαβάσει έστω και λίγο από την "Περγαμηνή με τους Τέσσερις Απόκρυφους Αποδέκτες", θα γνωρίζουν ότι η Δρακοφωλιά είναι μία από τις οχτώ πόλεις του Βασιλείου της Αράχνης. Για την ακρίβεια είναι η πιο απομονωμένη απ' όλες μιας και είναι χτισμένη στην πλέον απόκρημνη πλαγιά της οροσειράς Ντραγκούτ. Σήμερα ανεβάζω το πρώτο μέρος ενός διηγήματος το οποίο αφηγείται την ιστορία της. Τα όσα θα διαβάσετε εδώ δεν σχετίζονται άμεσα με την κεντρική πλοκή των βιβλίων, είναι περισσότερο επικουρικά για να ανατρέξει όποιος αναγνώστης θέλει περισσότερες λεπτομέρειες.
Η σκέψη μου γενικότερα είναι να ανεβάσω μερικά ακόμα "άτυπα κεφάλαια" στο ιστολόγιο, τα οποία θα συμπληρώνουν κομμάτια απ' τον κόσμο του "Βασιλείου της Αράχνης". Υπενθυμίζω ότι ηδη έχω ανεβάσει σε προηγούμενη ανάρτησή μου και ένα από τα πρώτα κεφάλαια του τρίτου (υπό έκδοση) τόμου ("Τέχνασμα δεμένο με άλλο Τέχνασμα"), το οποίο μπορείτε να διαβάσετε στο: http://kingdomofarachnida.blogspot.com/2008/12/36.html
Αν έπρεπε να τοποθετήσω κάπου την "Ιστορία της Δρακοφωλιάς", ίσως θα την έβαζα ανάμεσα στα κεφάλαια 53 και 54 των βιβλίων. Αρκετά με την εισαγωγή. Ορίστε και όπως πάντα οι παρατηρήσεις και τα σχόλια είναι κάτι παραπάνω από ευπρόσδεκτα.

Ανάμεσα στα ΚΕΦΑΛΑΙΑ 53 και 54: Η ιστορία της Δρακοφωλιάς (Α' Μέρος)

Σε εκείνο το μέρος, σήμερα που έχουν περάσει εξήντα τρία χρόνια από το ξεκίνημα του πολέμου, περπατάς πάνω σε σκόνη και πάντα πρέπει να έχεις το νου σου, γιατί τα χαλάσματα κρύβουν πολλές παγίδες. Παγίδες που μπορεί να σε πληγώσουν και παγίδες που μπορεί να εγκλωβίσουν σαν δόκανα το θυμικό σου.

Από μακριά αν δει κανείς την πόλη, μπορεί και να τη μπερδέψει με σκαλισμένο απ’ τον άνεμο και τις βροχές κομμάτι μονόλιθου γιατί όλα τα σπίτια, οι αποθήκες και τα μέγαρα είναι σκαμμένα μέσα στον βράχο και επιπλέον έχει πολλά χρόνια να τα συντηρήσει κάποιος, έτσι ώστε αυτά σιγά σιγά επιστρέφουν στη φύση που τα γέννησε, γίνονται πάλι ψηφίδα του τοπίου.

Παλιά ζούσαν πολύβουοι άνθρωποι σε εκείνα τα γκρίζα σπίτια, οι οποίοι όμως δεν ήταν και εκείνοι που τα είχαν χτίσει. Είχαν φτάσει εκεί διασχίζοντας με πολλές στερήσεις και τα λιγοστά τους υπάρχοντα βουνά και χώρες, και είχαν βρει εκείνη την καστροπολιτεία εγκαταλελειμμένη στην απόκρημνη κορυφή του απόκρημνου βουνού. Αυτοί οι ρακένδυτοι και τυραννισμένοι ταξιδιώτες, μπήκαν στα καλοχτισμένα σπίτια, διάλεξε ο καθένας το δικό του και για να είναι όλοι χαρούμενοι και να αισθάνονται ασφαλείς, διάλεξαν με κλήρο έναν ανάμεσά τους και τον όρισαν για Πρίγκιπα. Από εκεί και έπειτα, ο Πρίγκιπας θα ήταν υπεύθυνος για τους νόμους, τους φόρους, το στρατό, τα κοπάδια, τις καλλιέργειες, την πίστη, τα πάντα. Και ο Πρίγκιπας επειδή είχε διαβάσει μικρός ένα παραμύθι για έναν δράκο που είχε τη φωλιά του στο ψηλότερο βουνό της Ντραγκούτ, αποφάσισε να ονομάσει την πόλη του «Δρακοφωλιά». Αυτά τα γεγονότα, όμως έγιναν παλιά, πολύ παλιά.

Όλα έμοιαζαν να κυλούν ρόδινα γιατί τα βράχια που περικύκλωναν τη Δρακοφωλιά δεν άφηναν μεγάλα περιθώρια στην πλεονεξία να αναπτυχθεί και ο εγωισμός δεν ήταν τότε, τόσο αναπτυγμένη έννοια. Και ο καθένας απ’ τους απλούς εκείνους ανθρώπους ασχολιόταν μονάχα με τις δουλειές του και τίποτε άλλο, όταν συνέβη κάτι που έκανε τους υπηκόους του Πρίγκιπα να θυμηθούν ότι δεν ήταν μόνοι στον κόσμο.

Είχαν περάσει κοντά δύο αιώνες απ’ τη μέρα που ο Πρίγκιπας ανέλαβε με κλήρο το θρόνο του, όταν ανέβηκαν στα βουνά κάποιοι άλλοι άνθρωποι προερχόμενοι απ’ τις πεδιάδες, διωγμένοι απ’ την πατρίδα τους και πεινασμένοι. Και είχαν τόσες συμφορές στα κεφάλια τους, που οι κάτοικοι της Δρακοφωλιάς είδαν στα πρόσωπά τους τα δικά τους πρόσωπα, όταν αυτοί περιπλανούνταν απάτριδες στα αφιλόξενα βουνά και δάση.

Οι υπηρέτες του Πρίγκιπα τους υποδέχτηκαν άδολα και τους φιλοξένησαν για όσο καιρό χρειάζονταν ώστε να γίνουν οι νεοφερμένοι επίσης υπηρέτες του Πρίγκιπα. Γιατί η πόλη συνέχεια αναπτυσσόταν σύμφωνα με τα πολύπλοκα σχέδια του Πρίγκιπα και πάντα υπήρχε ανάγκη για περισσότερα χέρια να δουλέψουν. Και το παλιό αίμα αναμείχθηκε με το καινούργιο, ώστε μετά από δυο τρεις γενιές δεν μπορούσες να διακρίνεις με βεβαιότητα ποιος καταγόταν από πού.

Πέρασαν ακόμα περισσότερα χρόνια. Οι κάτοικοι της Δρακοφωλιάς γερνούσαν και πέθαιναν, με εξαίρεση τον Πρίγκιπα, που τα χαρακτηριστικά του παρέμεναν σχεδόν αναλλοίωτα στο χρόνο. Μόνο το δέρμα του έμοιαζε λίγο να σαρακιάζει και οι γραμμές στο πρόσωπό του να βαθαίνουν. Αλλά επειδή αυτός ήταν ο εκλεκτός του κλήρου και επιπλέον τα σχέδιά του ωφελούσαν την πόλη, όλοι τον αγαπούσαν και υπάκουαν στις εντολές του.

Και τότε έγινε κάτι ακόμα που θύμισε στους κατοίκους της Δρακοφωλιάς ότι δεν ήταν μόνοι στον κόσμο. Θα ήταν περίπου δέκα αιώνες πριν το σήμερα, όταν αφίχθησαν στις πύλες της Δρακοφωλιάς, μερικοί απεσταλμένοι ντυμένοι με φανταχτερά ενδύματα και πλουμιστά άτια. Ανακοίνωσαν στον Πρίγκιπα ότι στα νότια της οροσειράς Ντραγκούτ υπήρχαν ακόμα εφτά πόλεις, μεγάλες και δυνατές, πλούσιες και πολιτισμένες. Και παρομοίωσαν την κάθε μια με πανίσχυρο χρυσαετό, που ανοίγει τα φτερά του πάνω απ’ την οικουμένη. Οι σεπτοί Άρχοντες των πόλεων αυτών, είχαν αποφασίσει να ενωθούν υπό έναν κοινό θυρεό, έτσι ώστε να μην υπάρξει ποτέ διχόνοια ανάμεσά τους και να βοηθάει η μία την άλλη.